Cees Tania was een Nederlandse hockeytrainer en -coach. Hij speelde een grote rol in de ontwikkeling van het Nederlandse hockey,[bron?] vooral bij de jeugd. Hij was betrokken bij trainings- en coachingprogramma's en leverde belangrijke bijdragen aan het Nederlandse jeugdelftal Jong Oranje.
In de periode van 1973 tot en met 1975 was Tania coach van het Nederlandse herenteam. Hij was toen fulltime in dienst bij de KNHB. Hij was trainer tijdens het wereldkampioenschap hockey van 1973, waar het Nederlandse team wereldkampioen werd.
Het Nederlandse team kwam tijdens het wereldkampioenschap hockey van 1975 in Maleisië niet verder dan de negende plaats. Daarna verloor de spelersgroep het vertrouwen in Tania en raakte hij zijn positie kwijt aan Wim van Heumen.
Daarna leidde Tania enkele jaren Jong Oranje, waarmee hij in 1978 de Europese titel won. Het team werd derde in 1980 in Parijs. In 1981 werd hij bondscoach van Jong Oranje.
Met het meisjesteam zaalhockey behaalde hij in 1980 een overwinning op het Belgische team.
In 1981 plaatste het South African Non Racial Committee Tania op de zwarte lijst van sporters en officials vanwege enkele sportcursussen die hij in Zuid-Afrika had gegeven. Hiermee negeerde hij namelijk de sportboycot die de Verenigde Naties had ingesteld tegen het land wegens de apartheidspolitiek.
In 1982 werd Tania hockeybondscoach bij de Sports Foundation in Zuid-Afrika. Hij was actief in het coachen van het vrouwenhockey. In de jaren 1990 woonde Tania nog in Pretoria, waar hij meewerkte aan een ontwikkelingsprogramma voor hockey, gericht op de zwarte jeugd.