Charles Mutin

Charles Mutin (Saint-Julien-sur-Suran, 7 april 1861 – Parijs, 29 mei 1931) was een Franse orgelbouwer en opvolger van Aristide Cavaillé-Coll als hoofd van het orgelbouwbedrijf met dezelfde naam.

Leven

Mutin werd als zoon van herbergier Claude-François Mutin en Ernestine Ligier in 1861 in Saint-Julien-sur-Suran geboren. Na de dood van zijn vader in 1868 groeide hij op bij zijn moeder. In 1870 moest het gezin om financiële redenen naar Parijs verhuizen. Hij ging naar de katholieke jongenskostschool van Meaux en stond bekend om zijn uitstekende prestaties van het Latijn. In 1875 werd hij op verzoek van zijn moeder naar Aristide Cavaillé-Coll gestuurd. Hij werd daar toegewezen aan de intonator Joseph Koenig (1846-1926), die op 20 mei 1882 trouwde met Mutins oudste zuster Ernestine.

In 1882 werd Mutin opgeroepen voor vijfjarige militaire dienst. Daarna trouwde hij op 23 januari 1888 met Eugénie Crespin (1870-1953), een rijke erfgename van een aannemer. Het echtpaar vestigde zich in Falaise, waar Mutin zijn eerste orgelbouwerswerkplaats begon. Tien jaar later verhuisde hij naar Guibray en kocht het bedrijf A. Cavaillé-Coll Fils & Cie, dat op de rand van een faillissement verkeerde. De voormalige eigenaar Aristide Cavaillé-Coll stierf kort daarna en het bedrijf werd omgedoopt tot 'Mutin-Cavaillé-Coll'. Mutins eerste belangrijke werk was een concertorgel voor het Conservatorium van Moskou, dat op de Wereldtentoonstelling van 1900 werd gepresenteerd.

Mutin was een goede vriend van de organist en componist Louis Vierne, die aan hem in 1902 zijn Tweede Symfonie opdroeg. Later begon Mutin een affaire met Viernes vrouw Arlette, een dochter van operazanger Émile-Alexandre Taskin [fr]. Het gevolg was dat Vierne in 1909 van zijn vrouw scheidde.

In 1924 werd Mutin als leider van het bedrijf Mutin-Cavaillé-Coll opgevolgd door Auguste Convers. De kwaliteit van de orgels ging achteruit, zodat de door Convers geleverde orgels met elektrische tractuur slechts zelden aan de eisen van de klant konden voldoen. Het bedrijf werd omgezet in een naamloze vennootschap. Mutin stierf kort daarna op 29 mei 1931 aan een coloncarcinoom. Het bedrijf fuseerde ongeveer tien jaar later, middenin de Tweede Wereldoorlog, met Pleyel en ging verder onder de firmanaam Pleyel-Cavaillé-Coll.

Mutin bouwde in totaal 552 nieuwe orgels en verrichtte 251 reparaties en restauraties.

Enkele werken van Mutin

• Katholieke parochiekerk van Sankt Martin in Königsfeld-Neuhausen (nieuwbouw, 1892)
• Notre-Dame in Metz (nieuwbouw, 1903)
• Conservatorium van Moskou (nieuwbouw, 1900)
• Schola Cantorum de Paris (nieuwbouw, 1902)
• Huisorgel van Nadia Boulanger, 9e arrondissement (Parijs) (nieuwbouw, 1905), in de collectie van het museum van de Cité de la musique in Parijs.
• Iglesia del Sagrado Corazón de Jesús in Cordoba (Argentinië) (nieuwbouw, 1906)
• Kathedraal van Nouméa (Nieuw-Caledonië) (nieuwbouw, 1908)
• Notre-Dame d'Afrique in Algiers (nieuwbouw, 1911)
• Kapel van het Missiehuis van de paters Lazaristen in Panningen (nieuwbouw, 1912) (Mutin-orgel (Panningen))
• Basilique du Sacré-Cœur in Parijs (restauratie, 1914)
• Katholieke parochiekerk van Saint-Martin in Wihr-au-Val (nieuwbouw, 1918)
• l'Eglise-Collégiale St. Pierre in Douai (nieuwbouw, 1922)

Literatuur

• Zwei neuere Orgelwerke von Cavaillé-Coll succ. (Charles Mutin), E. Rupp, in: Zeitschrift für Instrumentenbau, deel 22, 1901/1902, blz. 697-699 (digitale-sammlungen.de).
• Charles Mutin, Manufacture de grandes orgues pour églises, chapelles & salons. Parijs, Lijst met werken van het bedrijf Cavaillé-Coll-Mutin, blz. 17-23 (waarschijnlijk 1923).
• L'esthétique de l'orgue. Éditions Maurice Senate, Parijs 1923, Les orgues de M. Charles Mutin, Jean Huré, blz. 125-140.
• Charles Mutin (1861-1931), Loïc Métrope:, in: Les facteurs d'orgues français, deel 18, 1994, blz. 30-38.
• Mutin, Charles, Richard Kassel, in: Douglas E. Bush, Richard Kassel (red.): The Organ. Naar Encyclopedia. Routledge, New York / London 2006, ISBN 0-415-94174-1 , blz. 363e

Externe link

• (fr) Homepage over Charles Mutin