| Christa Pike | ||
|---|---|---|
| Volledige naam | Christa Gail Pike | |
| Geboren | 10 maart 1976 Beckley (West Virginia) Verenigde Staten | |
| Nationaliteit | Verenigde Staten | |
| Misdaad | moord met voorbedachten rade, poging tot moord met voorbedachten rade | |
| Veroordeeld voor | moord | |
| Straf | dood door elektrocutie 25 jaar celstraf | |
| Status | executie met injectie mislukt | |
| Beroep | gevangene | |
Christa Gail Pike (Beckley, West Virginia, 10 maart 1976) is een in de Verenigde Staten ter dood veroordeelde Amerikaanse moordenares. Op 30 september 2026 overleefde zij het ten uitvoer brengen van de doodstraf, toegebracht met twee injecties van het middel pentobarbital. Zij werd daarmee officieel de eerste persoon in de Verenigde Staten die in leven bleef na een door een rechtbank verordende uitgevoerde executie.
In 1995, toen zij achttien jaar oud was, lokten Pike en haar vriend in Knoxville hun negentienjarige medestudente van het Job Corps, Colleen Slemmer, naar een bosgebied, waar zij haar martelden en doodden. In 1996 werd Pike, op twintigjarige leeftijd, ter dood veroordeeld. Daarmee was zij een van de jongste vrouwen die in de Verenigde Staten in de periode na Furman ter dood werden veroordeeld. Zij was de negentiende vrouw die sinds 1976 in de Verenigde Staten zou worden geëxecuteerd en de eerste vrouw die in Tennessee in meer dan tweehonderd jaar zou worden geëxecuteerd. De laatste keer dat er een vrouw werd geëxecuteerd in Tennessee was in het jaar 1820.
Pike verbleef tijdens haar detentie grotendeels in eenzame opsluiting in het Debra K. Johnson Rehabilitation Center in Nashville. Haar executie door middel van een injectie met een dodelijk geachte vloeistof stond gepland voor 30 september 2026, maar zij overleefde de poging nadat twee doses pentobarbital niet tot haar dood hadden geleid. Vervolgens werd Pike in kritieke toestand opgenomen in het Vanderbilt University Medical Center in Nashville. Zij was gedurende meerdere dagen buiten bewustzijn en geïntubeerd. Op 6 oktober kwam zij weer bij bewustzijn. De mislukte executie was de tweede in Tennessee in 2026. Dit leidde tot het aftreden van de commissaris van het Tennessee Department of Correction en tot het besluit van gouverneur Bill Lee om voor de rest van het jaar een moratorium op executies in te stellen.
Pikes veroordeling tot de doodstraf is omstreden. Sommige deskundigen hebben gesteld dat haar juridische verdediging tijdens het proces onvoldoende aandacht besteedde aan verzachtende omstandigheden, waaronder de invloed van haar jonge leeftijd en jeugdtrauma op haar vermogen om beslissingen te nemen. Haar advocaten stelden dat deze informatie relevant zou zijn geweest voor de jury bij de beslissing of zij ter dood moest worden veroordeeld.
Pike werd op 10 maart 1976 geboren in Beckley, West Virginia. Uit onderzoek bleek dat zij op elfjarige leeftijd door een buurman werd verkracht. Op twaalfjarige leeftijd deed zij een zelfmoordpoging. In 1991 werd zij naar een Juvenile Evaluation Center in Swannanoa, North Carolina, gestuurd nadat zij onder toezicht was gesteld voor het stelen van snoep in een buurthuis.
Het centrum was bedoeld om probleemjongeren te hervormen. Kinderen konden punten verdienen of verliezen op basis van hun naleving van de regels en hun voortgang in het programma hing van die punten af. Het centrum werd gepresenteerd als alternatief voor strengere vormen van opsluiting van minderjarigen. In de jaren negentig werd het centrum echter steeds repressiever en werd meer gebruikgemaakt van een uniform systeem van punten en straffen dan van gedragsverandering. Het programma bleek voor Pike niet effectief. Zij overtrad herhaaldelijk regels, doorgaans op relatief kleine punten, en verbleef er meer dan een jaar, aanzienlijk langer dan de meeste kinderen.
Enkele maanden voordat Pike in Swannanoa aankwam, was ze tijdelijk uit huis geplaatst door de sociale dienst van North Carolina, die had vastgesteld dat de vriend van haar moeder, die bij haar inwoonde, haar fysiek en seksueel misbruikte. Tijdens haar verblijf in Swannanoa werd zij onderwijsassistent en behaalde zij haar GED. In maart 1993 werd zij ontslagen uit het jeugdcentrum en schreef zij zich in voor een Job Corps-programma in Knoxville, Tennessee.
Colleen Slemmer werd op 20 september 1975 geboren in Orange Park, Florida. Zij studeerde informatietechnologie aan het Job Corps, op aanraden van haar grootvader, die had opgemerkt dat zij goed met computers kon omgaan.
Tijdens haar verblijf op de campus van het Job Corps ontmoette Pike de zeventienjarige medestudent Tadaryl Shipp, op wie zij verliefd werd. Zij begonnen zich bezig te houden met het occultisme en duivelaanbidding. Pike raakte ervan overtuigd dat medestudente Colleen Slemmer haar vriend Shipp van haar probeerde af te pakken. Samen met haar achttienjarige vriendin Shadolla Peterson, beraamde Pike een plan om Slemmer naar een afgelegen, verlaten stoomcentrale bij de University of Tennessee te lokken.
Op 12 januari 1995 verlieten Pike, Shipp, Peterson en Slemmer de slaapzaal en gingen naar het bos. Daar werd Slemmer verteld dat zij vrede met haar wilden sluiten door haar cannabis aan te bieden. Eenmaal aangekomen op de afgelegen locatie werd Slemmer aangevallen door Pike en Shipp, terwijl Peterson op de uitkijk stond. Volgens verklaringen tijdens het proces werd Slemmer gedurende ongeveer 30 minuten getreiterd, geslagen en met een scherp voorwerp verwond. Tijdens de aanval smeekte Slemmer om haar leven. Pike en Shipp hielden haar vast en kerfden met een stanleymes een pentagram in haar borst terwijl zij nog leefde. Pike gebruikte vervolgens een slagersmes om haar in de buik te snijden, waarbij zij de smeekbeden en kreten van het slachtoffer negeerde. Slemmer werd honderden keren gestoken en gesneden. Uiteindelijk sloeg Pike herhaaldelijk met een groot stuk asfalt op Slemmer's schedel, waardoor zij aan hersenletsel overleed. Pike haalde vervolgens een stuk van haar schedel uit de ontstane wond en stopte het met bloed doordrenkte botfragment in haar jaszak. Zij liet het stuk later aan anderen zien en vertelde trots hoe zij eraan was gekomen. Alle drie werden binnen 36 uur gearresteerd. Bij een huiszoeking in de kamer van Shipp werden een Satanische Bijbel en altaar aangetroffen. Bij een doorzoeking van Pikes jas werd het stuk van Slemmer's schedel gevonden. Pike hield desondanks vol dat zij en haar medeplichtigen Slemmer alleen hadden willen laten schrikken en dat hun plan uit de hand was gelopen.
Slemmer's moeder vroeg de autoriteiten van Tennessee herhaaldelijk om het botfragment terug te geven voor een begrafenis, maar het bleef in bezit van de staat als bewijsmateriaal. De autoriteiten verklaarden dat het niet zou worden teruggegeven zolang de zaak nog liep en in afwachting van Pikes executie. In de documentaire Dead Woman Walking: Pike vs. Tennessee, die in september 2026 in première ging voorafgaand aan de mogelijke executie van Pike, bevestigde Slemmer's moeder, May Martinez, dat zij na zestien jaar procederen en brieven schrijven het schedelfragment van de staat Tennessee had ontvangen, maar nog steeds niet "het laatste stuk van de schedel van haar dochter" had gekregen.
Pike wees een aanbod van de aanklager af om schuldig te pleiten in ruil voor een levenslange gevangenisstraf zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating.
Pike, Shipp en Peterson werden allen aangeklaagd wegens moord met voorbedachten rade en samenzwering om moord met voorbedachten rade te plegen. Shipp, die twee maanden voor de moord zeventien jaar was geworden, werd als volwassene berecht. Peterson, die ermee instemde getuige voor de aanklager te worden, kreeg een proeftijd nadat zij schuldig had gepleit aan medeplichtigheid na het feit. De aanklager eiste voor Pike de doodstraf en voor Shipp een levenslange gevangenisstraf zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating.
De jury verklaarde Pike schuldig aan moord met voorbedachten rade en samenzwering om moord te plegen. Tijdens de straftoemetingsfase van het proces getuigden haar moeder, vader en tante namens haar. Op 30 maart 1996 werd Pike veroordeeld tot de doodstraf door elektrocutie wegens de moord en tot 25 jaar gevangenisstraf wegens de samenzwering.
In januari 1997 werd ook Shipp voor beide aanklachten schuldig bevonden. Nadat de jury geen unanieme beslissing had kunnen nemen over een levenslange gevangenisstraf zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating, veroordeelde de rechter hem tot een levenslange gevangenisstraf met mogelijkheid tot vervroegde vrijlating. De rechter omschreef Shipp als een gevaarlijk persoon en legde wegens de samenzwering een aanvullende gevangenisstraf van 25 jaar op. Daardoor zou hij pas op latere leeftijd, tussen zijn veertigste en vijftigste, voorwaardelijk kunnen worden vrijgelaten. In oktober 2025 werd hem voorwaardelijke vrijlating geweigerd.
In hoger beroep bevestigde het Hooggerechtshof van Tennessee in 1998 zowel de veroordeling als de straf van Pike.
Vervolgens "begon, annuleerde en herstartte" Pike een beroep tegen haar veroordeling bij de rechtbanken van Tennessee. In juni 2001 en opnieuw in juni 2002 vroeg Pike, tegen het advies van haar advocaten in, de rechtbanken om haar beroep te beëindigen en haar door elektrocutie te laten executeren. Strafrechter Mary Beth Leibowitz willigde het verzoek in en stelde de executie vast op 19 augustus 2002. Kort daarna veranderde Pike van gedachten. Op 8 juli 2002 dienden haar advocaten een verzoek in om de beroepsprocedure te laten voortzetten. Dit verzoek werd afgewezen. Op 2 augustus 2002 oordeelde een panel van drie rechters van een staatsgerechtshof voor hoger beroep echter dat de procedure moest worden voortgezet, waardoor de executie niet plaatsvond. In december 2008 werd Pikes meest recente verzoek om een nieuw proces afgewezen en werd zij teruggeplaatst op death row. Deze beslissing werd in 2011 bevestigd door het Court of Criminal Appeals van Tennessee.
In mei 2014 tekenden de advocaten van Pike beroep aan bij de federale rechtbank. Zij vroegen om omzetting van de doodstraf in een gevangenisstraf op grond van ineffectieve rechtsbijstand, psychische aandoeningen en de ongrondwettigheid van de toepassing van de doodstraf in Tennessee. In een uitspraak van 61 pagina's van 11 maart 2016 verwierp de Amerikaanse districtsrechter Harry Sandlin Mattice Jr. alle aangevoerde gronden en wees hij het verzoek tot omzetting van de straf af.
Op 22 augustus 2019 bevestigde een panel van drie rechters van het United States Court of Appeals for the Sixth Circuit unaniem de uitspraak van de lagere rechtbank en wees het verzoek om rechtsherstel af, nadat het op 1 oktober 2018 hetzelfde hoger beroep had behandeld.
Na het proces tegen Pike voerde het Tennessee Department of Correction een beleid in waarbij ter dood veroordeelde gevangenen onder omstandigheden met maximale beveiliging moesten worden vastgehouden. Pike verbleef daardoor vanaf 1996 in eenzame opsluiting.
In de gevangenis werd Pike met Prozac behandeld voor een obsessieve-compulsieve stoornis. Tijdens haar gevangenschap werd bij haar ook een bipolaire stoornis vastgesteld.
In 2022 klaagde Pike het Tennessee Department of Corrections aan. Zij stelde dat haar detentieomstandigheden ongelijk waren aan die van mannelijke gevangenen in vergelijkbare omstandigheden. Mannelijke ter dood veroordeelden mochten met elkaar omgaan en samenwerken, terwijl voor Pike strengere beperkingen golden. De staat schikte de zaak in september 2024 en stemde ermee in de behandeling van Pike gelijk te trekken met die van mannelijke ter dood veroordeelden.
Pike werd ervan beschuldigd op 24 augustus 2001 tijdens een evacuatie wegens brand een medegevangene, Patricia Jones, te hebben aangevallen en met een schoenveter te hebben geprobeerd te wurgen. Jones zat op dat moment een levenslange gevangenisstraf uit wegens de moord in 1994 op de 84-jarige Alberta Coker in Knoxville. Pike verklaarde dat zij probeerde een andere gevangene, Natasha Cornett, te beschermen. Op 12 augustus 2004 werd Pike schuldig bevonden aan poging tot moord met voorbedachten rade en veroordeeld tot 25 jaar gevangenisstraf.
Jones verklaarde later dat Pike had ingegrepen bij een gevecht tussen Jones en een andere gevangene en waarschijnlijk het leven van de andere vrouw had gered. Tijdens Pikes hoger beroep zei rechter John Everett Williams dat "haar verklaarde bedoeling was om" de veroordeelde moordenares Natasha Cornett te beschermen, maar ook dat "er voldoende bewijs was in haar handelen en haar eigen woorden dat deze verklaring tegensprak".
In maart 2012 werd bekend dat Pike ontsnappingsplannen had gemaakt waarbij gevangenisbewaarder Justin Heflin en Donald Kohut uit New Jersey betrokken waren. Kohut, een personal trainer van in de dertig, was begin 2011 via brieven met Pike gaan corresponderen. In juli van dat jaar maakte Kohut de bijna 2700 kilometer lange reis heen en terug van Flemington, New Jersey, naar Nashville, Tennessee, om Pike een of twee keer per maand persoonlijk te bezoeken. Uiteindelijk bracht Kohut een ontsnappingsplan ter sprake bij Pike en schakelde hij gevangenisbewaarder Heflin in. Deze stemde ermee in deel te nemen in ruil voor geld en geschenken.
Vanwege veiligheidsredenen heeft het Tennessee Department of Corrections weinig details over het plan bekendgemaakt. In de aanklacht werd echter een scenario beschreven waarbij de afdruk van een gevangenissleutel zou worden gemaakt om vervolgens een duplicaat te vervaardigen. Begin 2012 kreeg het gevangenispersoneel informatie over het ontsnappingsplan. Dit leidde tot een gezamenlijke onderzoeksactie van het Tennessee Department of Corrections, het Tennessee Bureau of Investigation en de New Jersey State Police, waarmee de ontsnappingspoging werd verijdeld. Volgens het Tennessee Bureau of Investigation was het plan nog niet ver gevorderd toen het werd ontdekt en was "de gevangenisuitbraak niet op handen".
In maart 2012 werd Kohut gearresteerd en aangeklaagd wegens omkoping en samenzwering om een ontsnapping te plegen. Heflin werd gearresteerd en aangeklaagd wegens omkoping, ambtsmisbruik en samenzwering om een ontsnapping te plegen. Pike werd niet aangeklaagd in verband met de vermeende samenzwering. Onderzoekers verklaarden dat het onduidelijk was in hoeverre zij bij de samenzwering betrokken was, behalve dat zij op de hoogte was van het plan. Op 31 mei 2012 werd Kohut veroordeeld tot zeven jaar gevangenisstraf in het Tennessee State Northeast Correctional Complex. Heflin, die na zijn arrestatie met de autoriteiten samenwerkte, kreeg geen gevangenisstraf, maar werd ontslagen bij het Tennessee Department of Corrections.
Op 27 augustus 2020 vroeg het kantoor van de procureur-generaal van Tennessee, Herbert Slatery, het Hooggerechtshof van Tennessee om een executiedatum voor Pike vast te stellen. Vanwege de COVID-19-pandemie in Tennessee en andere factoren kregen Pikes advocaten uitstel van de rechtbank, waardoor zij meer tijd kregen om te beargumenteren waarom Pike niet moest worden geëxecuteerd. De staat maakte geen bezwaar tegen de verlengingen. Op 7 juni 2021 dienden Pikes advocaten een verzoek in tegen het vaststellen van een executiedatum en vroegen zij om omzetting van de straf op grond van psychische aandoeningen. Het verzoek werd afgewezen.
Voor november 2022 had Pike alle beroepsmogelijkheden uitgeput. In november 2022 oordeelde het hooggerechtshof van de staat echter dat de wet van de staat die minderjarigen automatisch tot levenslange gevangenisstraf zonder voorwaardelijke vrijlating veroordeelde, ongrondwettig was. Op 30 augustus 2023 beriepen Pikes advocaten zich op deze uitspraak in een poging haar zaak te heropenen en haar veroordeling en straf uit 1996 ongedaan te maken. Zij voerden aan dat haar jonge leeftijd en psychische problemen ten tijde van de moord haar tegen executie zouden moeten beschermen.
In oktober 2023 wees rechter Scott Green van de strafrechtbank van Knox County het verzoek af. Hij stelde dat de uitspraak van november 2022 niet op Pike van toepassing was. Green merkte op: "De zaak Booker had alleen betrekking op minderjarige verdachten in Tennessee. Het hooggerechtshof, in de uitspraak van de inmiddels gepensioneerde rechter Sharon Lee, behandelde specifiek de vraag van minderjarigen, niet van volwassenen. Deze uitspraak geldt alleen voor minderjarige daders van moord, niet voor volwassen daders." Pike was juridisch gezien meerderjarig. Op 30 september 2025 vaardigde het Hooggerechtshof van Tennessee een doodsbevel uit waarin de executie van Pike werd vastgesteld op 30 september 2026. Pike kon kiezen tussen elektrocutie en een dodelijke injectie.
De geplande executie kreeg veel kritiek vanwege Pikes psychische toestand. Deze kwestie kwam onder meer onder de aandacht door het veelbesproken proces tegen Lindsay Clancy. Pike zei dat zij zich verwant voelde met Lindsay Clancy: "We zijn allebei vrouwen die in de problemen kwamen vanwege typisch vrouwelijke problemen. Eén ding is echter anders: de tijden zijn sterk veranderd wat betreft het bewustzijn van vrouwenkwesties sinds ik terechtstond." Verschillende ngo's en mensenrechtenorganisaties spraken zich uit tegen Pikes executie. Het Center on the Death Penalty Worldwide van Cornell University omschreef Pikes verzoek om omzetting van haar straf als "in overeenstemming met de behandeling van Tadaryl Shipp door Tennessee". Amnesty International riep eveneens op tot het opschorten van Pikes executie. The Advocates for Human Rights noemden Pikes straf "onrechtvaardig en onethisch".
Speciale rapporteurs van de Verenigde Naties, onder wie Reem Alsalem voor geweld tegen vrouwen en meisjes, Pau Pérez-Sales voor foltering en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandeling, Morris Tidball-Binz voor buitengerechtelijke, standrechtelijke of willekeurige executies en Mariângela Batista Galvão Simão voor het recht op lichamelijke en geestelijke gezondheid, riepen de regeringen van de Verenigde Staten en Tennessee op om de executie van Pike te voorkomen. Verschillende leden van de VN-werkgroep inzake discriminatie van vrouwen en meisjes, onder wie Claudia Flores, Ivana Kostić, Dorothy Estrada-Tanck en Laura Nyirinkindi, riepen eveneens de autoriteiten op om Pike niet te executeren. In september 2026 sprak Slemmer's moeder zich uit voor Pikes executie. Zij zei: "Ze heeft de misdaad gepleegd. Ik vind dat ze ervoor moet boeten... Ik zou me beter voelen als ze dezelfde pijn voelde als Colleen" en "Ik wil alleen dat [Pike] weg is, zodat ik het kan afsluiten en mijn dochter kan bevrijden, zodat zij [Slemmer] eindelijk kan rusten."
In juni 2026, na de mislukte executie van Tony Carruthers, stelde Pike het executieprotocol ter discussie. Zij voerde aan dat de staat geen grondwettelijk conforme executie kon garanderen. Zij stelde dat haar trombocytose het inbrengen van een intraveneuze canule zou bemoeilijken en het risico op lijden zou vergroten. Daarnaast stelde zij dat een volledig mannelijk executieteam haar zou dwingen eerdere seksuele traumatische ervaringen opnieuw te beleven.
In augustus 2026 weigerde een special master (een door de rechter aangewezen toezichthouder) van het Hooggerechtshof van Tennessee in te grijpen. Volgens hem had het juridische team van Pike hem niet overtuigd van de aangevoerde risico's in verband met haar posttraumatische stressstoornis en stollingsstoornis. Haar advocaten voerden aan dat deze aandoeningen de executie konden bemoeilijken en pijn en lijden konden veroorzaken, wat in strijd zou zijn met haar grondwettelijke rechten. Pike vroeg ook om executie door ophanging, omdat zij meende dat een mislukte ophanging minder pijnlijk zou zijn dan een mislukte dodelijke injectie. De staat wees dit verzoek af, omdat ophanging geen goedgekeurde executiemethode in Tennessee is en de executiekamer er niet voor is uitgerust.
De advocaten van Pike stelden vervolgens het protocol voor dodelijke injectie in Tennessee opnieuw ter discussie bij het Hooggerechtshof van Tennessee. Zij voerden aan dat executie door middel van dodelijke injectie bij iemand met trombocytose neerkwam op wrede en ongebruikelijke bestraffing en daarmee in strijd was met het Achtste Amendement van de Amerikaanse Grondwet. Pike voerde daarnaast aan dat zij in haar laatste uren door mannelijke bewakers zou worden geobserveerd, lichamelijk aan een brancard zou worden vastgebonden en intraveneuze lijnen in de buurt van haar borst en liezen zou krijgen. Volgens haar zou dit psychologische schade veroorzaken vanwege haar bipolaire stoornis en PTSS als gevolg van eerder seksueel misbruik. Het Hooggerechtshof van Tennessee verwierp deze grondwettelijke bezwaren op 23 september 2026, een week voor de geplande executie. De advocaten van Pike dienden daarnaast een gratieverzoek van 226 pagina's in bij de gouverneur van Tennessee, Bill Lee, waarin zij vroegen haar straf om te zetten in levenslange gevangenisstraf. Op 28 september 2026 wees Lee het gratieverzoek van Pike af. Pike vroeg ook het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten om grondwettelijke bescherming tegen haar doodstraf. Op 29 september wees het hof haar verzoek echter af, waardoor zij geen verdere beroepsmogelijkheden meer had.
Omdat Pike om een volledig vrouwelijk executieteam had gevraagd, stond Tennessee bepaalde aanpassingen toe. Vrouwelijke gevangenisbewaarders zouden Pike één dag voor de executie naar het Riverbend Maximum Security Institution brengen. Tijdens de periode van intensief toezicht voorafgaand aan de executie zou de staat proberen uitsluitend vrouwelijke gevangenisbewaarders toezicht op haar te laten houden. Ook zouden schermen worden geplaatst om haar privacy te beschermen bij het omkleden, douchen en gebruik van het toilet. Pike mocht in de twaalf uur voorafgaand aan de executie een geestelijk begeleider ontmoeten, die haar ook in de executiekamer mocht vergezellen. Op 29 september zag Pike ervan af om een laatste maaltijd te kiezen.
Op 30 september 2026, ongeveer een uur voor de geplande executie, schortte het United States Court of Appeals for the Sixth Circuit de executie op. Haar advocaat verklaarde dat het hof "ernstige zorgen" had over de executie. Later die dag vernietigde het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten het uitstel en stond het toe dat de executie doorgang vond.
De executiepoging vond plaats in het Riverbend Maximum Security Institution in Nashville, Tennessee, volgens het protocol van Tennessee voor dodelijke injecties met één geneesmiddel, pentobarbital.
Getuigen werden om 18.41 uur CDT naar de executiekamer gebracht. Om 19.26 uur gingen de jaloezieën open, waardoor Pike zichtbaar werd op de brancard, met de intraveneuze canule al in haar arm. Pike sprak wat naar verwachting haar laatste verklaring zou zijn. Zij zei: "Ik wil alleen zeggen dat ik deze wereld ga verlaten zoals ik het grootste deel van mijn leven heb doorgebracht, en dat is met liefde." Zij zei dat zij zowel van haar supporters als van degenen die haar haatten hield en verklaarde: "Ik heb vrede en ben klaar om te gaan." Vervolgens zong Pike samen met haar geestelijk begeleider het lied "I Love You So Much". Om 19.34 uur klaagde Pike over pijn in haar arm: "De ader in mijn arm voelt alsof hij op het punt staat te barsten." Vervolgens knipperde, glimlachte en lachte zij en tilde zij haar hoofd op terwijl zij naar haar linkerarm keek. Rond 19.39 uur schopte zij het laken van zich af. Volgens Molly Davis van The Tennessean verscheen rond 19.41 uur "een kleine witte steen in een raam in de muur". Deze werd gezien als "een signaal dat een dosis dodelijke medicijnen via de infuuslijnen was toegediend". Om 19.46 uur werden de jaloezieën gesloten.
Volgens het protocol van het Tennessee Department of Correction voor dodelijke injecties moet een tweede injectie worden toegediend als de persoon vijf minuten na de eerste dosis pentobarbital nog in leven is.
De jaloezieën gingen opnieuw open. De steen was opnieuw zichtbaar. Pike bewoog nog steeds en verloor volgens haar advocaat het bewustzijn niet. Om 20.05/20.06 uur werden de gordijnen opnieuw gesloten. Mediavertegenwoordigers, die om 20.53 uur het gebouw werden uitgeleid, verklaarden dat zij snurkte.
Het executieprotocol vermeldt niet wat er moet gebeuren als de persoon na de tweede injectie nog in leven is. Pikes advocaat Kelly Gleason verklaarde dat zij "onmiddellijk medische zorg nodig heeft". Openbaar verdediger Amy Harwell, die geen contact kon krijgen met de nooddiensten van het Hooggerechtshof van Tennessee, reed naar de rechtbank met een spoedverzoek. Ook bij het Sixth Circuit en de districtsrechtbank van het Eastern District of Tennessee werden verzoeken ingediend. Medische hulp kwam echter vertraagd op gang, aangezien de alarmcentrale de noodoproep aanvankelijk niet geloofde. De beller moest een code opgeven om te bevestigen dat er sprake was van een echte noodsituatie, maar kon die code niet geven. Pas een half uur later bevestigde het gevangenispersoneel dat het om een echte noodsituatie ging.
Pike werd per ambulance naar het Vanderbilt University Medical Center gebracht. De volgende dag verklaarde haar advocaat dat zij in kritieke toestand in het ziekenhuis verkeerde. Een dag later was zij nog steeds buiten bewustzijn was, geïntubeerd, aan een beademingsapparaat lag en dat beide armen gezwollen waren en blaren en brandwonden vertoonden. Na een week kwam ze bij bewustzijn en was ze weer aanspreekbaar.
Op 8 oktober kon zij weer lopen, maar wel met assistentie. Twee dagen later werd zij uit het ziekenhuis ontslagen en weer overgebracht naar het Debra K. Johnson Rehabilitation Center, de vrouwengevangenis in Nashville.
Dit was de tweede mislukte executie van het jaar in Tennessee. Bij beide executies was dezelfde arts betrokken, Mark Fowler. Hij had bij de executie van Tony Carruthers geen geschikte ader kunnen vinden. Carruthers kreeg daarop een uitstel van één jaar.
Direct na de mislukte executiepoging van Pike schortte de gouverneur van Tennessee, Bill Lee, de voor 3 december 2026 geplande executie van Gary Wayne Sutton op. Sutton was de enige persoon van wie voor de rest van 2026 nog een executie gepland stond. Lee verklaarde tevens opdracht te hebben gegeven voor een "uitgebreid onderzoek door een onafhankelijke derde partij om precies vast te stellen wat er is gebeurd". Hij voegde daaraan toe dat "een rechtmatig opgelegde straf een van de belangrijkste verantwoordelijkheden van die staat is en dat de bevolking van Tennessee verwacht dat deze wordt uitgevoerd op een manier die niet alleen legaal en grondwettelijk is, maar ook effectief".
Op 3 oktober 2026, drie dagen na de mislukte executie, maakte Lee bekend dat commissaris Frank Strada van het Department of Correction, het hoofd van het gevangeniswezen van de staat, zijn ontslag had ingediend en later die maand zou vertrekken. Strada stond sinds januari 2023 aan het hoofd van het departement en had toezicht gehouden op beide mislukte executiepogingen in Tennessee in 2026.
Bij de bekendmaking van zijn ontslag verklaarde Strada dat terugtreden "in het belang van" Tennessee was zolang het onafhankelijke onderzoek voortduurde. Hij zei dat hij aan het onderzoek zou meewerken. Hij hield vol dat het departement zijn verantwoordelijkheden overeenkomstig het vastgestelde executieprotocol had uitgevoerd. Direct na de executiepoging had het Department of Correction eveneens verklaard dat het iedere stap van het goedgekeurde executieprotocol had gevolgd en dat het protocol geen aanvullende procedures toestond naast de procedures die die avond waren uitgevoerd.
De mislukte executie leidde internationaal tot reacties. De Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de VN, Volker Türk, riep op tot annulering van Pikes executie en verklaarde dat "de doodstraf in geen enkele samenleving thuishoort". Maya Foa, directeur van de in het Verenigd Koninkrijk gevestigde organisatie tegen de doodstraf Reprieve, zei: "We kunnen niet precies weten wat er misging, omdat zoveel achter een gordijn plaatsvond. Dodelijke injectie is in iedere fase afhankelijk van geheimhouding om het geweld waarmee de staat een mensenleven beëindigt te verbergen." Amnesty International riep Lee op de doodvonnissen van Pike en alle andere ter dood veroordeelden in Tennessee om te zetten.
De moord op Colleen Slemmer kwam aan bod in de televisieprogramma's Deadly Women, For My Man, Killer Kids, Martinis and Murder, Death by Gossip with Wendy Williams, Snapped: Killer Couples en Mean Girl Murders. Pike kwam ook aan bod in een aflevering van het eerste seizoen van World's Most Dangerous Criminals. Patricia Springer schreef A Love To Die For, een boek over de moord.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Christa Pike op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.