Nadat het bedrijf in 1990 faillissementsbescherming had aangevraagd, kwam het uiteindelijk in verschillende handen terecht. In 2003 werd Circle K overgenomen door het Canadese Couche-Tard. In 2015 onthulde Couche-Tard een vernieuwde huisstijl en werd aangekondigd dat Circle K wereldwijd als overkoepelend merk zou worden ingevoerd. Daarbij werden onder meer de merken Statoil, Mac's en Kangaroo Express op veel locaties vervangen door Circle K.
In februari 2020 bestond het netwerk van Couche-Tard uit 9.799 gemakswinkels in Noord-Amerika en 2.697 winkels in Europa. Daarnaast werden meer dan 2.380 winkels in vijftien andere landen en gebieden onder licentie geëxploiteerd onder de naam Circle K. Het totale netwerk van Couche-Tard bestond destijds uit meer dan 14.800 winkels.
Geschiedenis
Nadat oprichter Fred Hervey in 1951 drie Kay's Food Stores in El Paso, Texas, kocht, werden deze winkels de basis voor Circle K. In 1957 breidde het bedrijf uit naar de buurstaten New Mexico en Arizona.
In 1975 waren er inmiddels 1.000 Circle K-winkels in de Verenigde Staten. In 1979 volgde de eerste internationale uitbreiding door middel van een licentieovereenkomst met een Japanse winkelketen.
Van 1983 tot 1990 was Karl Eller directeur en bestuursvoorzitter van de winkelketen. Onder zijn leiding groeide Circle K van ongeveer 1.200 winkels in 1983 tot op het hoogtepunt 4.685 winkels in de Verenigde Staten, naast ongeveer 1.400 gelicentieerde winkels en joint ventures in het buitenland. Circle K groeide daarmee uit tot de op een na grootste keten van gemakswinkels in de Verenigde Staten.
Door de snelle, grotendeels met schulden gefinancierde expansie en de daarmee samenhangende rentelasten raakte Circle K eind jaren 80 in financiële problemen. Op 15 mei 1990 vroeg het bedrijf bescherming tegen schuldeisers aan onder Chapter 11 van de Amerikaanse faillissementswetgeving.
In 1993 werd Circle K overgenomen door de investeringsgroep Investcorp en verliet het bedrijf de faillissementsprocedure. In 1996 werd de keten gekocht door Tosco Corporation. Phillips Petroleum nam Tosco en daarmee Circle K in 2001 over. Een jaar later ging Phillips Petroleum samen met Conoco, waardoor ConocoPhillips eigenaar werd. In 2003 werd Circle K vervolgens verkocht aan het Canadese Couche-Tard.
In 2015 besloot Couche-Tard Circle K verder uit te bouwen tot zijn belangrijkste internationale merk. Het vernieuwde Circle K-merk verving in de daaropvolgende jaren onder meer Statoil in Scandinavië en verschillende andere merken van Couche-Tard in Noord-Amerika en Europa.
Circle K combineert op veel locaties een gemakswinkel met de verkoop van brandstof en andere diensten voor reizigers. Het assortiment verschilt per land en locatie en omvat onder meer koffie, gekoelde dranken, snacks, broodjes en warme maaltijden. In Europa ontwikkelde het bedrijf daarnaast eigen food-, drinks- en coffeeconcepten voor zijn winkels.
Nederland en België
In januari 2024 voltooide Couche-Tard de overname van een groot deel van de Europese retailactiviteiten van TotalEnergies. De transactie bestond uit 2.175 locaties: 1.191 in Duitsland, 562 in België, 378 in Nederland en 44 in Luxemburg. Couche-Tard verkreeg alle betrokken retailactiviteiten in Nederland en Duitsland en een meerderheidsbelang van 60 procent in de activiteiten in België en Luxemburg.
In Nederland omvatte de overname 378 locaties, waarvan volgens Circle K 62 procent in eigen beheer was en 38 procent door zelfstandige exploitanten werd beheerd. Ongeveer 1.300 werknemers waren bij de overname betrokken. De tankstations bleven na de overname onder de merknaam TotalEnergies opereren, terwijl de winkels en carwashes geleidelijk naar Circle K werden omgebouwd. TotalEnergies bleef volgens de overeenkomst gedurende ten minste vijf jaar de brandstof leveren en de merknaam voor de brandstoffen voeren.
Op 26 maart 2024 opende bij het TotalEnergies-station Bijleveld langs de A12 bij Harmelen de eerste Nederlandse winkel volgens het Circle K-concept. Het bedrijf kondigde daarbij aan dat de winkels bij de stations Schiphol en Reeuwijk kort daarna eveneens zouden worden omgebouwd.
In november 2024 kondigde Circle K daarnaast de overname aan van vijftien bemande tankstations van Hanex Hospitality Group, die per 1 januari 2025 zouden worden toegevoegd. Het ging om dertien Shell-stations, één Esso-station en één TotalEnergies-station in Zuid-Nederland. Volgens Circle K groeide het Nederlandse netwerk daarmee naar 389 locaties.
België
In België verkreeg Couche-Tard bij de transactie met TotalEnergies een controlerend belang van 60 procent in de onderneming achter 562 locaties. Ook daar worden de winkelactiviteiten geleidelijk onder het Circle K-merk gebracht.
Op 27 maart 2024 werd bij het TotalEnergies-station in Nijvel, in de richting van Brussel, de eerste Belgische Circle K-shop geopend.
Sponsoring
Circle K trad in 2011 toe als sponsor van Andretti Autosport in de IndyCar Series en werd een belangrijke medesponsor van de nummer 28-auto van Ryan Hunter-Reay. Hunter-Reay won in 2012 namens Andretti Autosport het IndyCar-kampioenschap; Circle K bleef in die periode een partner van het team.
In 2017 verscheen Circle K samen met Oberto als sponsor op de auto van Marco Andretti tijdens de IndyCar-race in Phoenix. De samenwerking werd voortgezet en Circle K en Oberto waren onder meer in 2018 en 2019 opnieuw als sponsor van Andretti actief.
In 2017 werd Circle K voor zes wedstrijden de primaire sponsor van Matt Kenseth en zijn nummer 20-auto van Joe Gibbs Racing in de NASCAR Cup Series. In datzelfde jaar werd Circle K ook shirtsponsor van voetbalclub North Carolina FC.
Rechtszaak
Een onderzoek van het Amerikaanse Center for Public Integrity uit 2021, gebaseerd op gegevens van het United States Department of Labor, meldde dat federale onderzoekers tussen 2005 en februari 2020 22 gevallen hadden vastgesteld waarin Circle K werknemers te weinig loon of overwerkvergoeding had betaald. Het ging volgens de onderzochte gegevens om in totaal 54.069 dollar aan achterstallig loon voor 120 werknemers. Circle K werd in vier van deze gevallen beboet.
Daarnaast werd in 2014 een collectieve rechtszaak aangespannen door winkelmanagers die stelden ten onrechte als vrijgesteld van overwerkvergoeding te zijn geclassificeerd. In 2019 werd een schikking van 8,25 miljoen dollar definitief goedgekeurd door een federale rechtbank in Nevada.
