Daniel H. Reynolds
| Daniel Harris Reynolds | ||
|---|---|---|
 | ||
| Geboren | 14 december 1832 Centerburg, Ohio | |
| Overleden | 14 maart 1902 Lake Village, Arkansas | |
| Rustplaats | Lake Village Cemetery, Lake Village, Arkansas | |
| Land/zijde | .svg){kind=small} Geconfedereerde Staten van Amerika | |
| Onderdeel |  Confederate States Army | |
| Dienstjaren | 1861-1865 (CSA) | |
| Rang |  Brigadegeneraal (CSA) | |
| Bevel | 1st Arkansas Mounted Rifles Reynolds Brigade | |
| Slagen/oorlogen | Amerikaanse Burgeroorlog | |
| Ander werk | advocaat, politicus | |
Daniel Harris Reynolds (Centerburg, 14 december 1832 – Lake Village, 14 maart 1902) was een Amerikaans advocaat, militair en politicus. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog diende hij in het Confederate States Army en klom in maart 1864 op tot de rang van brigadegeneraal. Na de oorlog zetelde hij in de senaat van Arkansas.
Vroege jaren
Daniel H. Reynolds werd geboren op 14 december 1832 in Centerburg, Ohio. Hij was het vierde van tien kinderen van Amos Reynolds en Sophia Houck. Op 18-jarige leeftijd had hij zijn beide ouders verloren. Reynolds studeerde aan de Ohio Wesleyan University in Delaware, Ohio. Otho F. Strahl was een klasgenoot van Reynolds. Daarna studeerde Reynolds rechten in Somerville, Tennessee. Hij werd toegelaten tot de Balie in 1858. In hetzelfde jaar vestigde hij zich in Lake Village, Arkansas. Reynolds opende een advocatenkantoor en kocht met de opbrengsten land op in Chicot County. Hij was een sterke voorstander van secessie maar werd niet verkozen om te zetelen in de secessieconventie van Arkansas.
Amerikaanse Burgeroorlog
Na het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog rekruteerde Reynolds een cavalerie-eenheid die hij de “Chicot Rangers” doopte. Hij werd op 25 mei 1861 benoemd tot kapitein in de Arkansas militie. Zijn eenheid werd opgenomen als Company "A" in de 1st Arkansas Mounted Rifles en Reynolds kreeg op 14 juni 1861 de rang van kapitein in het Confederate States Army. Op 10 augustus 1861 kreeg hij zijn vuurdoop tijdens de Slag bij Wilson's Creek. Daarna nam hij deel aan verschillende schermutselingen in Missouri en Arkansas en aan de Slag bij Pea Ridge op 7 en 8 mei 1862. Na Pea Ridge werd het regiment overgeplaatst naar de Mississippi onder leiding van generaal-majoor Earl Van Dorn. Reynolds werd op 14 april 1862 bevorderd tot majoor en twee weken later, op 1 mei, tot luitenant-kolonel.
Het regiment werd opnieuw overgeplaatst en onder de algemene leiding van generaal-majoor Edmund Kirby Smith geplaatst. Het nam deel aan de Kentuckyveldtocht. Toen generaal Braxton Bragg de leiding overnam, nam Reynolds ook deel aan de Tullahomaveldtocht. Na de Slag bij Chickamauga werd Reynolds bevorderd tot kolonel en aangesteld als aanvoerder van het regiment. Hij werd door verschillende generaals geprezen voor zijn moed en inzet tijdens de slag.
Op 5 maart 1864 werd Reynolds bevorderd tot brigadegeneraal. In April en mei voerde hij het bevel over het Department of the Gulf en het Department of Alabama and East Mississippi. In mei 1864 werd zijn brigade opnieuw toegevoegd aan het Army of Tennessee in de divisie van brigadegeneraal James Cantey. Zijn brigade werd veelvuldig ingezet tijdens de Atlantaveldtocht en de Franklin-Nashvilleveldtocht. Reynolds raakte lichtgewond tijdens de Tweede Slag bij Franklin waar zes andere generaals zouden sneuvelen en nog eens zes gewond raakten. Op 15 en 16 december nam hij deel aan de Slag bij Nashville waar hij na de Zuidelijke nederlaag deel uitmaakte van de achterhoede om de restanten van het Army of Tennessee bij de terugtocht te dekken. In februari 1865 kreeg hij een brigade onder zijn bevel in de divisie van brigadegeneraal John D. Johnston. Op 19 maart 1865 werd Reynolds door een kanonbal geraakt bij Bentonville en verloor zijn linkerbeen. Reynolds werd op 29 mei 1865 vrijgelaten onder voorwaarden in Charlottesville, Virginia.
Latere jaren
Reynolds keerde in juni 1865 terug naar zijn huis in Arkansas waar hij een houten kunstbeen kreeg die hij de rest van zijn leven zou dragen. Hij diende een officieel verzoek tot amnestie in bij president Andrew Johnson. Een eerste keer in augustus 1865 en een tweede keer in mei 1866. Op beide verzoeken kreeg hij geen antwoord. Uiteindelijk kreeg hij op 13 november 1866 een algemeen pardon.
Hij engageerde zich in de politiek en stelde zich verkiesbaar voor de Arkansas Senate. Hij raakte verkozen, maar omdat het parlement voornamelijk uit Zuidelijke sympathisanten bestond, werd het assemblée ontbonden door de federale autoriteiten. Reynolds opende opnieuw zijn advocatenkantoor en investeerde zoals voorheen in vastgoed waarbij hij uiteindelijk 24.000 ha grond bezat.
Op 24 november 1864 huwde Reynolds met Martha "Mattie" Jean Wallace. Het koppel kreeg vijf kinderen. Reynolds was ook vader van een onwettig kind bij Anne "Annie" Franklin. Ze was de buurvrouw en echtegenote van een zakenpartner. Daniel H. Reynolds overleed op 14 maart 1902 in Lake Village, Arkansas. Hij werd gebraven op het Lake Village Cemetery.
Zie ook
Lijst van generaals in de Amerikaanse Burgeroorlog (Confederatie)
Voetnoten
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Eicher, John H., and David J. Eicher, Civil War High Commands. Stanford: Stanford University Press, 2001. ISBN 978-0-8047-3641-1. p. 450.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Generals in Gray. p. 255-256.
- ↑ Smith, Martin Ferguson (2017). The British Connection: The Secret Son of Brig. Gen. Daniel Harris Reynolds. Arkansas Historical Quarterly 76: 144–145 (Arkansas Historical Association: Fayetteville). ISSN: 0004-1823.
- 1 2 3 Smith (2017).p. 145.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Longacre, Edward G. "Reynolds, Daniel Harris" in Historical Times Illustrated History of the Civil War, edited by Patricia L. Faust. New York: Harper & Row, 1986. ISBN 978-0-06-273116-6. p. 625.
- 1 2 3 4 Sifakis, Stewart. Who Was Who in the Civil War. New York: Facts On File, 1988. ISBN 978-0-8160-1055-4. pp. 538-539.
- 1 2 Boatner. p. 693-694
- ↑ McPherson, James M. Battle Cry of Freedom: The Civil War Era. Oxford History of the United States. New York: Oxford University Press, 1988. ISBN 978-0-19-503863-7. p. 812.
- 1 2 3 4 Smith. 2017 p. 147.
- ↑ Smith. 2017. p.148.
- ↑ Smith. 2017. p. 154.
Bronnen
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Daniel H. Reynolds op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- Bender, Robert Patrick (ed.). Worthy of the Cause for Which They Fight: The Civil War Diary of Brigadier General Daniel Harris Reynolds, 1861–1865. Fayetteville: University of Arkansas Press, 2011. ISBN 978-1-55728-971-1.
- Boatner, Mark M. III (1988). The Civil War Dictionary (Revised ed.). New York: David McKay. ISBN 978-0-8129-1726-0.
- Eicher, John H., and David J. Eicher, Civil War High Commands. Stanford: Stanford University Press, 2001. ISBN 978-0-8047-3641-1.
- Longacre, Edward G. "Reynolds, Daniel Harris" in Historical Times Illustrated History of the Civil War, edited by Patricia L. Faust. New York: Harper & Row, 1986. ISBN 978-0-06-273116-6. p. 625.
- McPherson, James M. Battle Cry of Freedom: The Civil War Era. Oxford History of the United States. New York: Oxford University Press, 1988. ISBN 978-0-19-503863-7.
- Sifakis, Stewart. Who Was Who in the Civil War. New York: Facts On File, 1988. ISBN 978-0-8160-1055-4.
- Warner, Ezra J. (1959). Generals in Gray: Lives of the Confederate Commanders (1st ed.). Baton Rouge: Louisiana State University Press. OCLC 445052.