| Diadiaphorus Status: Uitgestorven Fossiel voorkomen: Vroeg-Mioceen | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | ||||||||||||||
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Geslacht | ||||||||||||||
| Diadiaphorus Ameghino, 1887 | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
 Afbeeldingen op Wikimedia Commons | ||||||||||||||
 Diadiaphorus op Wikispecies | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
Diadiaphorus is een geslacht van uitgestorven zoogdieren die leefden in het Vroeg-Mioceen van het huidige Argentinië (Ituzaingó Formation, Pinturas Formation, Chiquimil Formation en Santa Cruz Formations) en Bolivia (Nazareno Formation).
Florentino Ameghino benoemde in 1887 de typesoort Diadiaphorus majusculus. De geslachtsnaam betekent "de onderscheidende". De soortaanduiding betekent "de iets grotere".
Diadiaphorus leek sterk op een paard, een geval van convergente evolutie, maar was slechts ongeveer honderdtwintig centimeter in lichaamslengte met een gewicht van zeventig kilogram, vergelijkbaar met een modern schaap, met lange poten en vier tenen, die gemodificeerd waren door het verlies of verkorting tot een enkele hoef, die de grond raakte. Deze teen had een grote hoef, de twee buitenste tenen waren rudimentair, net zoals die van vroege paarden zoals Merychippus. In tegenstelling tot paarden had Diadiaphorus echter geen vergroeide handen en voeten. De dieren hadden een korte en hoge kop met een vrij grote hersenholte.
Aan de lage kiezen kon men afleiden dat de dieren geen gras aten, zoals een paard, maar bladeren.
Resten van deze dieren werden gevonden in Argentinië.
Literatuur
Noten
