| Dicentra | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | ||||||||||||||
| Dicentra cucullaria | ||||||||||||||
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Geslacht | ||||||||||||||
| Dicentra Bernh. (1833) | ||||||||||||||
 Afbeeldingen op Wikimedia Commons | ||||||||||||||
 Dicentra op Wikispecies | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
Dicentra is een geslacht van acht soorten kruidachtige vaste planten met bloemen en fijn gedeelde bladeren, van nature voorkomend in Oost-Azië en Noord-Amerika. De bekendste soort uit dit geslacht is Dicentra spectabilis, bekend onder de Nederlandse naam gebroken hartje.
Bloemen hebben twee kleine kelkblaadjes en vier kroonbladeren. De bloemen zijn tweezijdig symmetrisch: de twee buitenste kroonbladeren staan gespoord of als een zakje op de bodem en naar buiten of naar achteren gevouwen bij de top, en de twee binnenste met of zonder een kammetje op de top. Binnen Dicentra staan alle bladeren in een rozet en alle bloemen op een bladloze stengel. In andere genera met bisymmetrische hartvormige bloemen (Lamprocapnos, Dactylicapnos, Ichtyoselmis, Ehrendorferia), groeien bladeren zowel op steeltjes als op de wortels. Elk van de twee samengestelde meeldraden bestaat uit twee zijmeeldraden gefuseerd met een middenmeeldraad. De meeldraad en stamper staan tussen de twee binnenste kroonbladeren.
Alle delen zijn giftig als zij ingenomen worden.
Dicentra omvat planten waarvan bloemen en bladeren direct vanuit de wortels op een stam groeien. Voorheen waren soorten met vertakte stammen ook in het geslacht opgenomen, maar die zijn verplaats naar andere genera.
| Afbeelding | Wetenschappelijke naam | Verspreiding |
|---|---|---|
 |
Dicentra canadensis (Goldie) Walp. | oostelijk Noord-Amerika. |
 |
Dicentra cucullaria (L.) Bernh. | oostelijk Noord-Amerika, met een afzonderlijke populatie op het Columbia-plateau |
 |
Dicentra eximia (Ker-Gawl.) Torr. | Appalachen |
 |
Dicentra formosa (Andrews.) Walp. | Pacifische kust van Noord-Amerika |
| Dicentra nevadensis Eastw. | Sierra Nevada toppen van Tulare en Fresno Counties, endemisch in centraaloost-Californië | |
 |
Dicentra pauciflora S. Wats. |
Oregon en Californië |
 |
Dicentra peregrina (Rudolphi) Makino | Japan, de Koerilen, Sachalin, en Noordoost-Siberië |
 |
Dicentra uniflora Kellogg | westelijke Verenigde Staten |
De volgende soortnamen zijn synoniemen voor de hierboven genoemde namen:
Er zijn verscheidene hybrides en cultivars met Dicentra eximia, Dicentra formosa, en Dicentra peregrina, waaronder:
De genera Dactylicapnos, Ichtyoselmis, Ehrendorferia en Lamprocapnos werden voorheen beschouwd als subgenera van Dicentra, maar zijn aangetoond niet tot dit geslacht te behoren.
