Geschiedenis
Al in het derde millennium v.Chr. waren er nederzettingen aan de oevers van de Vinalopó. Het oorspronkelijke centrum van Elche ligt in de archeologische vindplaats L'Alcudia, twee kilometer ten zuiden van het huidige stadscentrum. Deze plaats aan de Vinalopó was goed te verdedigen. Hier is het borstbeeld van de Dama de Elche uit de vijfde eeuw v.Chr. gevonden. De site van L'Alcudia bleef bewoon tot in de tijd van de Visigoten.
Omstreeks de vijfde eeuw v.Chr. ontwikkelde zich een tweede Iberische nederzetting, Helike of Ilici. Deze vormde de basis van het latere Elche. In 280 v.Chr. kwam Ilici in het bezit van de Carthagers. Vanaf 209 onderging Ilici de Romeinse invloed om rond het midden van de eerste eeuw v.Chr. een Romeinse kolonie te worden, onder de naam Colonia Iulia Ilici Augusta. De burgers van de stad vielen onder het Latijns recht (ius italicum) en de stad groeide uit tot een van de belangrijkste steden in het zuidoosten van het Iberisch Schiereiland.
Ilici bleef bewoond onder de Visigoten, maar bloeide pas weer op vanaf de tiende eeuw. De islamitische medina Ils, ook Vila Murada genoemd, groeide dankzij de omliggende dadelboomgaarden die onderhouden werden met een uitgebreid irrigatiesysteem. In 1265 werd de plaats veroverd door Jacobus I van Aragón. Ook na de Reconquista telde de plaats Joden, moslims en christenen onder haar inwoners. De moslims moesten verhuizen naar een aparte wijk, de Raval de Sant Joan. Door het Verdrag van Elche (1305) kwam de stad onder de Kroon van Aragón als onderdeel van het koninkrijk Valencia.
De verdrijving van de Morisken (1609) betekende een belangrijke aderlating voor Elche. De plaats verloor een derde van haar inwoners. In 1871, toen Elche stadsstatus kreeg, telde de stad ongeveer 20.000 inwoners. Daarna groeide Elche snel door de komst van industrie. De stad werd vooral bekend voor de productie van espadrilles en later schoenen. Voor de snel groeiende bevolking werden nieuwe wijken gebouwd.
.svg)
