Ernest Majo (von Majowski) (Herne, Noordrijn-Westfalen, 25 augustus 1916 – Schramberg, Baden-Württemberg, 22 augustus 2002) was een Duits componist, dirigent, musicus en professor in muziek. Hij gebruikte verder de pseudoniemen Jean Arimont en Ernst Sloma.
Opgegroeid in een muzikale familie begon hij zijn muziekstudies in 1932 aan de Folkwang Hochschule te Essen in de vakken compositie bij Ottmar Gerster (1897-1969) alsook instrumentatie en harmonieleer bij Hermann Erpf (1891-1969).
In 1936 ging hij in een Marine-Muziekkorps. In 1938 speelde hij in het stedelijk orkest in Gera, Ratibor en Hildesheim. In 1940 moest hij nog eens naar het leger en wederom in het Marine-Muziekkorps.
Na de Tweede Wereldoorlog ging hij opnieuw naar Hildesheim. Van 1956 tot 1962 was hij lid van verschillende militaire kapellen van de Duitse Bundeswehr. Daarna vertrok hij naar Schramberg in het Zwarte Woud en werd daar Stedelijke Muziekdirecteur van 1967 tot 1976 en ook was hij leider van de plaatselijke muziekschool.
Hij behoorde tot die generatie, die het advies van Paul Hindemith, ...het grote potentieel van muziekamateurs mag niet alleen gelaten worden...', ernstig genomen heeft en die daarmee op het gebied van de harmonie- en fanfareorkesten en brassbands succes had. Zijn oeuvre omvat rond 250 gepubliceerde orkestwerken. De thematische lijst van zijn werken maakt duidelijk, wat al tot het vanzelfsprekende repertoire van een componist, die voor blaasorkesten schrijft, telt: zowel de mars als het symfonisch gedicht, zowel de pedagogische speelmuziek als de avant-gardecompositie, absolute en functionele, buitenlucht- en concertzaalmuziek, geestelijke en burgerlijke werken.