Midi-overschuiving

Kaart van de Hercynische/Variscische structuren in België en Luxemburg, waarop het Variscisch front staat aangegeven (Midi-overschuiving genoemd in het westen en centrale deel van de kaart; rond Luik en Aken ook Eifeloverschuiving of overschuiving van Aken genoemd). De kleuren geven aan waar Pre-Hercynisch gesteente aan het oppervlak ligt.

De Midi-overschuiving, Midi-Eifeloverschuiving, Eifeloverschuiving of plaatselijk overschuiving van Aken (Frans: faille du Midi of faille Eifelienne; Duits: Eifel-Überschiebung of Aachener Überschiebung) is een belangrijke geologische breukzone aan de noordrand van de Ardennen. Dit breuksysteem vormt het front van de Hercynische of Variscische orogenese in het noorden van Frankrijk, België en aansluitend gebied in Duitsland. Over deze overschuiving is het allochtone Bekken van Dinant over het autochtone Massief van Brabant en het parautochtone Bekken van Namen naar het noorden geschoven. De breukzone kan over honderden kilometers vervolgt worden. Ze duikt in het westen op van onder bedekking uit het Krijt en Tertiair in de omgeving van Béthune en loopt ten zuiden van Valenciennes om bij Quiévrain België binnen te lopen. Daar loopt ze over Bergen en Charleroi naar Luik. Ten oosten van Aken verdwijnt de breukzone onder de Kwartaire bedekking van de Beneden-Rijnslenk. De breukzone uit zich als door lineaire structuren in het reliëf en landschap.

De naam Midi-overschuiving komt van het feit dat de breukzone de zuidelijke grens van het steenkoolbekken van Henegouwen vormt. 'Midi' betekent in het Frans 'midden op de dag', het moment dat de zon in het zuiden staat.

In de hangende wand ten zuiden van de breuklijn, in de eigenlijke Ardennen, liggen Devoon en Carboon van het Bekken van Dinant aan het oppervlak. De Midi-overschuiving loopt onder het Bekken van Dinant door en kan daarom beschouwd worden als een listrische breuk. In de voetwand ten noorden van de lijn ligt de Condroz, waar de sokkel van het Cambrium, Ordovicium en Siluur dagzoomt als zuidelijke flank van een nauwe synklinale structuur ('synclinorium'). De kern van deze synklinaal wordt gevormd door het Devoon en Carboon van het Bekken van Namen, dat bovenop het Massief van Brabant ligt.

Het Massief van Brabant was tijdens de Hercynische orogenese een hard stuk van de korst waartegen naar het noorden verschoven eenheden als het ware plat gedrukt werden.