Frans Steenbergen

Beginjaren

Hij leerde voetballen op straat met buurtjongens in Schiedam. Hun voetbal was een prop van oude kranten met een touw eromheen. Ruimte was er genoeg in de jaren dertig want auto’s reden er vrijwel niet. Hij werd lid bij de junioren van zaterdagvereniging HBSS, Houdt Braaf Stand Schiedam, dat toen nog de naam HBS droeg. Hij ging naar deze club omdat zijn moeder liever niet wilde dat hij op zondag voetbalde. Steenbergen werd door SVV ontdekt bij de zaterdagclub waar hij als verdediger opviel. In 1940 maakte hij als twintigjarige de overstap naar SVV dat op zondag uitkwam in de Tweede klasse. Hij speelde in zijn eerste jaar in het tweede elftal dat samen met Feijenoord 2 bovenaan eindigde in de Eerste reserveklasse. De beslissingswedstrijd om het kampioenschap op 6 juni 1941 verloor SVV 2 met 0-1. Steenbergen had enkele weken eerder, op 14 april 1941, zijn debuut gemaakt in de hoofdmacht. Vanaf de start van het seizoen 1941/42 kreeg hij als rechtsachter een vaste plek in het eerste elftal met in het doel de latere toparbiter Lau van Ravens.

Na de oorlog

Na de bevrijding kreeg het SVV-elftal dat in 1949 landskampioen werd, langzaamaan vorm. De twee vleugelverdedigers André Corveleijn en Steenbergen speelden vanaf het seizoen 1945/46 in de defensie samen met de debuterende achttienjarige spil Jan van Schijndel. Na de tweede plaats in het eerste naoorlogse seizoen, pakte SVV in de jaargang 1946/47 de titel in de Tweede klasse B. In de nacompetitie eindigde SVV gelijk aan kop met Excelsior. In het beslissingsduel op 13 juli 1947 redde SVV het niet en verloor met 0-1. In het volgende seizoen 1947/48 maakte SVV wel de sprong naar de hoogste klasse. Na het kampioenschap in de Tweede klasse B, werd ook de nacompetitie winnend afgesloten. De beslissing viel op 9 mei 1948. SVV en Emma gingen samen aan de leiding. De beslissing viel in de slotwedstrijd op het Emma-terrein in Dordrecht. SVV won met 1-2 door treffers van Arie van Lith en Henk Könemann.

Landskampioen

Als nieuwkomer kwam SVV met twee gewonnen duels direct op de koppositie in de Eerste klasse district West I. Steenbergen speelde dat seizoen alle twintig competitieduels plus de tien wedstrijden om de nationale titel. Hij was de enige speler van het kampioenselftal die niet uit de eigen kweek kwam. SVV kende in het succesjaar nauwelijks blessures en kon telkens in dezelfde formatie spelen. Op 6 februari 1949 behaalde SVV het districtskampioenschap door de 2-4 uitzege op Sparta. In de slotwedstrijd van de nationale titelstrijd op 4 juni 1949 greep SVV het landskampioenschap door de 3-1 zege op Heerenveen, voor 64.000 toeschouwers in stadion De Kuip. Later die maand won Steenbergen met SVV ook nog de Super Cup door de 2-0 zege op bekerwinnaar Quick Nijmegen. Daarmee was de trilogie voltooid.

Nederlands elftal

Hij kwam twee keer uit voor het Nederlands elftal. Zijn debuut was op 13 maart 1949 in de thuiswedstrijd (3-3) tegen België. Hij debuteerde tegelijkertijd met zijn clubgenoot Jan van Schijndel die tot zeventien interlands zou komen. Steenbergen kwam in zijn tweede en laatste interland, op 11 december 1949 thuis tegen Denemarken (0-1), in de slotfase als invaller in het veld voor Jan Everse. Tussen beide interlands in kwam hij eenmaal uit voor Nederland–B, op 24 april 1949 uit tegen de Franse reserves (5-0). SVV was in deze B-interland hofleverancier met vijf spelers. Naast verdediger Steenbergen stonden in de voorhoede de vier SVV’ers Arij de Bruijn, Rinus Gosens, Henk Könemann en Jan Schrumpf samen met linksbuiten Bertus de Harder van VUC. SVV was op dat moment ook volop verwikkeld in de nationale titelstrijd. Zes dagen na hun optreden met de B-ploeg, gingen de SVV’ers op bezoek bij Heerenveen (4-4).

Penalty’s

SVV kon de landstitel geen passend vervolg geven. In het seizoen 1949/50 eindigden de Schiedammers op de zesde plaats. Een tegenvaller voor Steenbergen was dat Jan van Schijndel door een beenbreuk ontbrak in de tweede competitiehelft. Steenbergen was in het seizoen 1950/51 de strafschoppennemer bij SVV. Het leverde de verdediger vier doelpunten op. In het tweede duel van het seizoen 1951/52 scoorde hij zelfs tweemaal vanaf de stip in de ontmoeting met EVV Eindhoven op 9 september 1951. Steenbergen nam op 32-jarige leeftijd afscheid in 1953. Kort daarvoor werd hij gehuldigd voor zijn driehonderdste wedstrijd voor SVV.

Na loopbaan

Steenbergen keerde in 1954 terug bij zijn oude club HBSS. Nadat hij stopte als actief speler werd hij trainer in het Schiedamse voetbalwereldje. Hij was van 1960 tot 1963 trainer van vierdeklasser SFC waarmee hij in 1963 kampioen werd en promoveerde. Daarna had hij zes jaar EDS onder zijn hoede waarna hij terugging naar SFC. In 1972 verliet hij tijdelijk het voetbal om conditietrainer te worden bij de Schiedamse handbalclub SHV DWS waar zijn dochter Joke keepster was. Na twee jaar ging hij als voetbaltrainer verder bij zaterdagclub GTB. In het seizoen 1976/77 stond hij aan het roer bij SVDPW. Daarna werd hij jeugdvoorzitter van deze vereniging.

Hij was werkzaam bij machinefabriek Netam in Rotterdam, eerst als metaaldraaier en daarna als leidinggevende.

Frans Steenbergen overleed onverwacht op 58-jarige leeftijd op 6 november 1978.