Leven
Harriet werd geboren als dochter van de Londense arts Thomas Hardy en zijn vrouw Harriet Hurst. De kennis die ze verwierf verkreeg ze grotendeels door zelfstudie. Ze kende voldoende Frans, Duits, Italiaans, Grieks en Latijn, wat blijkt uit de citaten uit vreemde talen die ze in haar geschriften gebruikte. Ze haalde in haar werk ook vaak allerlei filosofen, dichters, schrijvers, essayisten en historici aan en etaleerde een uitgebreide kennis van de vrouwengeschiedenis.
Harriet Hardy huwde met haar eerste echtgenoot John Taylor in 1826, toen ze nog maar pas 18 was. Met hem kreeg ze drie kinderen: Herbert, Algernon, en Helen.
In 1830 ontmoette ze haar toekomstige echtgenoot John Stuart Mill. W. J. Fox, de voorzitter van de Unitarian congregation (Unitaristische congregatie), stelde hem aan haar voor. Ze werden hechte vrienden en mogelijk ook geliefden terwijl Harriet nog getrouwd was met John Taylor. John Taylor toonde zich in deze periode heel tolerant en vergemakkelijkte de bezoekjes van J.S. Mill zelfs door 's avonds naar zijn club te gaan. In 1833 drong hij er uiteindelijk toch op aan dat zijn vrouw, die hij heel toegewijd was, een aparte residentie zocht. Harriet woonde er samen met haar dochter, terwijl de vader de hoede kreeg over de twee jongens.
Nadat Taylor in 1849 aan kanker was gestorven, wachtten Harriet en John Stuart Mill nog twee jaar alvorens in 1851 te trouwen. Ze waren op dat ogenblik al 21 jaar vrienden.
Harriet Taylor Mill stierf op 3 november 1858 in Avignon, na een ernstige longontsteking als gevolg van tuberculose.
John Stuart Mill, die haar erg apprecieerde, schreef over haar:
- (citaat) : "Were I but capable of interpreting to the world one half the great thoughts and noble feelings which are buried in her grave, I should be the medium of a greater benefit to it, than is ever likely to arise from anything that I can write, unprompted and unassisted by her all but unrivalled wisdom."
- (vertaling): "Was ik maar in staat om aan de wereld ook maar de helft van de grootse gedachten en nobele gevoelens die nu in haar graf rusten mee te delen, dan zou dit een waardevoller bijdrage zijn dan alles wat ik nog zal schrijven zonder de steun en de hulp van haar ongeëvenaarde wijsheid".
