International Classification of Functioning, Disability and Health

De International Classification of Functioning, Disability and Health (officieel afgekort tot ICF) is een classificatie waarmee het menselijk functioneren kan worden omschreven. Het doel van de ICF is om door middel van het in kaart brengen van begrippen voor gezondheid en gezondheidszorg een basis te leggen voor een gemeenschappelijke standaardtaal.

Geschiedenis

De classificatie werd voor het eerst voor experimentele doeleinden gepubliceerd in 1980 als de International classification of impairments, disabilities and handicaps (ICIDH) door de WHO. Na internationale consultatie werden de termen 'stoornis', 'beperking' en 'handicap' neutraal geformuleerd in 'activiteiten' en 'participatie'. Op 22 mei 2001 werd de ICF goedgekeurd door de 54e World Health Assembly voor internationaal gebruik (Resolutie WHA 54.21). De ICF maakt, naast onder andere de ICD-10 deel uit van de WHO Familie van Internationale Classificatie (WHO-FIC) van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO).

Indeling

De ICF bestaat uit twee delen met elk twee componenten:

Zie ook