Jacques-Ignace Hittorff

Jacques Ignace Hittorff
Jacques Ignace Hittorff, geportretteerd door Félix-Joseph Barrias.
Jacques Ignace Hittorff, geportretteerd door Félix-Joseph Barrias.
Persoonsinformatie
Nationaliteit Vlag van Frankrijk Frankrijk
Geboortedatum 20 augustus 1792
Geboorteplaats Keulen
Overlijdensdatum 25 maart 1867
Overlijdensplaats Parijs
Opleiding en beroep
Alma mater École nationale supérieure des beaux-arts
Beroep(en) architect, kunsthistoricus en archeoloog
Werkveld(en) architectuur, civiele techniekBewerken op Wikidata
Oriënterende gegevens
Leermeester(s) Charles Percier, Pierre Fontaine
Werklocatie ParijsBewerken op Wikidata
Werken
Belangrijke projecten Église Saint-Vincent-de-PaulPlace de la Concorde
Erkenning en lidmaatschap
Lid van Duits Archeologisch Instituut, Oostenrijkse Academie der Wetenschappen, Académie des Beaux-ArtsBewerken op Wikidata
Archieflocatie Nationaal Archief van Frankrijk, Wallraf-Richartz-MuseumBewerken op Wikidata
Kunstenaarsmap­locatie Frick-kunstreferentiebibliotheekBewerken op Wikidata
Links
RKD-profiel
Portaal  Portaalicoon   Civiele techniek en bouwkunde

Jacques-Ignace Hittorff (geboren als Jakob Ignaz Hittorff; Keulen, 20 augustus 1792 – Parijs, 25 maart 1867) was een Franse architect van Duitse afkomst.

Biografie

Hittorff werd geboren als de zoon van een tinsmid. Nadat hij enkele jaren in de leer was geweest als metselaar in zijn geboortestad Keulen vertrok hij in 1810 naar Parijs waar hij ging studeren aan de École nationale supérieure des beaux-arts. Hier groeide hij uit tot een van de favoriete leerlingen van de architect François-Joseph Bélanger. In 1814 stelde deze hem aan als zijn belangrijkste inspecteur en 1819 kreeg Hittorff een aanstelling als architect.

Tussen 1822 en 1824 reisde Hittorff op eigen kosten door Italië en met name Sicilië en raakte hij geïnteresseerd in het gebruik van kleuren in de kunst uit de oudheid. Naar aanleiding van zijn reizen publiceerde Hittorff twee boeken en verschillende artikelen over de techniek van polychromie in kunst en architectuur. Hij was een van de allereerste moderne onderzoekers die erkende dat Oud-Griekse architectuur en beeldhouwkunst rijk beschilderd was.

Hittorff zou als architect in dienst van de overheid in totaal dienst doen onder vijf verschillende regimes, maar was gedurende zijn erg invloedrijk in het vormgeven van het stedelijke landschap in Parijs in de negentiende eeuw. Hij was verantwoordelijk voor de creatie van de Avenue des Champs-Élysées, het Place de la Concorde, het Place de l'Etoile en ontwierp het stadspark van het Bois de Boulogne. Een van de belangrijkste gebouwen die hij ontwierp was de Église Saint-Vincent-de-Paul. Hij kreeg de opdracht voor de bouw van deze kerk van zijn schoonvader Jean-Baptiste Lepère, die tevens architect was en aanvankelijk de commissie verkregen had.

In zijn werk kwam Hittorff enkele malen in conflict met baron Georges-Eugène Haussmann. Zo weigerde Hittorff om de Obelisk van Luxor van het Place de la Concorde te verwijderen, omdat het centraal stond in zijn ontwerpplannen. Ook over de aanleg van de Champs-Élysées botsten de twee. Zo sloopte Haussmann het panorama dat Hittorff in 1839 had gebouwd en bouwde in 1856 een compleet nieuwe. Zijn laatste grote project was de bouw van het Gare du Nord, vanwege zijn hoge leeftijd werd hij hierbij onder andere geassisteerd door zijn zoon Charles-Joseph.

Projecten

Galerij