
Het huis Dampierre was de adellijke familie van de heren van Dampierre-sur-l'Aube, die door hun huwelijken in het bezit kwamen van talrijke andere bezittingen in het koninkrijk Frankrijk, maar deze echter niet lang in handen zouden kunnen houden. Daaronder bevonden zich:
Het (in de 16e eeuw uitgestorven) huis Dampierre leverde niet alleen de stammoeder van het huis Bourbon en het huis Valois-Bourgondië, maar ook een wezenlijk deel van de territoria van deze families op.
Naast het huis Dampierre uit Dampierre-sur-l'Aube waren er talrijke andere adellijke geslachten met de naam Dampierre, waarvan er twee nog steeds afstammelingen hebben.

Naast de hierboven behandelde heren van Dampierre (Aube) waren er in Frankrijk veertien andere adellijke geslachten genaamd Dampierre, van dewelke er nog twee nakomelingen hebben:

Een van deze is de familie Dampierre uit Picardië met stamhuis in Dampierre-Saint-Nicolas in het departement Seine-Maritime, dat in 1154 met Robert de Dampierre voor het eerst wordt geattesteerd. Ze werd met Peter (III) de Dampierre de Millancourt (1691–1754) in de markies-stand met primogenituur verheven, dewelke nu wordt vertegenwoordigd door Elie de Dampierre (1952 - ). De burggraaf Richard de Dampierre (1857–1906), afkomstig uit een jongere tak van dit huis, werd door de paus tot hertog van San Lorenzo Nuovo verheven, een titel, die met de dood van zijn kleinzoon Richard (1916–2004) weer verdween; diens zus Emanuelle (1913–2012) trouwde in 1935 met de Spaanse prins Jaime van Bourbon.
De tweede nog afstammelingen kennende familie is de familie du Val, comtes de Dampierre uit de Champagne, met als zetel het slot Hans (Marne). Uit deze familie kwam de keizerlijke veldmaarschalk uit de Dertigjarige Oorlog Henri Duval, graaf van Dampierre (1580–1620) en ook de Franse generaal Maurice Henri du Val, comte de Dampierre (1823–1892).