Jan Stroop (Heerle, 30 september 1938) is een Nederlands taalkundige en dialectoloog. Hij is gespecialiseerd in de Nederlandse dialectologie, dialectgeografie en bepaalde klankontwikkelingen van het Nederlands.
Stroop is vooral bekend geworden door zijn onderzoek naar het Poldernederlands, een uitspraakvariant van het Nederlands met lagere diftongen die hij in 1997 uitvoerig beschreef. Daarnaast heeft hij zich beziggehouden met het veelvuldige gebruik van "hun" als onderwerpsvorm in de gesproken taal.
Stroop studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen, waar hij op 13 oktober 1965 afstudeerde. Zijn doctoraalscriptie behandelde de namen van de windkorenmolen.
Van 1966 tot 1974 werkte hij als wetenschappelijk medewerker bij het Dialectenbureau van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, het latere Meertens Instituut. Vervolgens was hij docent Nederlands en taalkunde. Van 1977 tot 2003 was hij wetenschappelijk hoofdmedewerker en later universitair hoofddocent taalkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Hij promoveerde onder begeleiding van Toon Weijnen.
Stroop verrichtte onderzoek naar de Nederlandse dialecten, dialectgeografie, fonologie en taalverandering. Een belangrijk deel van zijn vroege werk richtte zich op de dialecten van West-Noord-Brabant. In 1979 publiceerde hij Sprekend een Westbrabander, waarin hij regionale taalverschijnselen beschreef.
In 1997 introduceerde hij de benaming Poldernederlands voor een uitspraakvariant van het Nederlands die onder meer wordt gekenmerkt door de verandering van tweeklanken als ei/ij, ui en au/ou.
Naast zijn wetenschappelijke publicaties schreef Stroop over de ontwikkeling van het gesproken Nederlands en taalnormen. Hij bleef ook na zijn pensionering actief als gastonderzoeker en publicist.
Op 25 april 2014 werd Stroop benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.