Parcours
De wedstrijd bestond uit veertien ronden van 10,3 kilometer rond het Forest Park van Utsunomiya. Start en finish lagen bij het Akagawa-stuwmeer, op ongeveer 200 meter hoogte. Het parcours voerde over de beboste hellingen van Mount Kogashi en door het lager gelegen gebied ten zuiden van het park. De beklimming van Kogashi maakte ook deel uit van het parcours van de wereldkampioenschappen van 1990.
De belangrijkste beklimming lag vroeg in elke ronde. Vanaf het stuwmeer liep de weg omhoog naar de bergprijs, die ongeveer twee kilometer na de start op circa 320 meter hoogte lag. Daarna volgde een bochtige afdaling langs het Lakeland-golfterrein. Na ongeveer vijf kilometer bereikten de renners het laagste gedeelte van de omloop, op circa 150 meter hoogte. Via Ishige en Tano draaide het parcours vervolgens noordwaarts, richting Nakatsubo en Hagi.
De laatste drie kilometer liepen overwegend omhoog. Tussen anderhalve en één kilometer voor de finish lag een duidelijkere stijging, gevolgd door een korte daling en een opnieuw oplopende aankomst. Na de laatste passage over Kogashi resteerden nog ongeveer acht kilometer, waardoor de beklimming niet rechtstreeks op de finish aansloot. Op de top waren tijdens de derde, zesde, negende en twaalfde ronde afzonderlijke bergprijzen te verdienen. De verzorgingszone lag op ongeveer 200 meter van de start- en finishlijn.
Koersverloop
Quinn Simmons behoorde tot de eerste aanvallers, maar zijn poging leverde aanvankelijk geen blijvende voorsprong op. Vervolgens ontstond een kopgroep van vijftien renners, met onder anderen zijn broer Colby Simmons, Lars Craps, Julien Bernard en Adam Rafferty. De vluchters bouwden een voorsprong van ongeveer drie minuten op, waarna het peloton het verschil terugbracht.
Halverwege de wedstrijd probeerde Simmons opnieuw naar voren te rijden. Ook Antonio Tiberi, Ben Healy, Jenno Berckmoes en Jordan Jegat mengden zich in de aanvallen. Op minder dan veertig kilometer van de finish vormde zich een kopgroep van acht: Simmons, Bernard, Healy, Berckmoes, Jegat, Tiberi, Nicolò Garibbo en Thomas Bonnet. Bernard was de laatste overgebleven renner uit de vroege vlucht.
Met nog ongeveer dertig kilometer te rijden reden Simmons en Healy weg bij hun medevluchters. Achter hen sloten onder anderen Sam Maisonobe en Nicolas Breuillard aan bij de achtervolgers. Daar ontstond later opnieuw een schifting, waarna Berckmoes, Jegat, Garibbo, Bernard en Maisonobe de eerste achtervolgende groep vormden.
Healy probeerde Simmons in de slotronde op de beklimming van Kogashi te lossen. De Amerikaan beantwoordde zijn versnellingen, waardoor de twee samen richting de aankomst reden. In de sprint versloeg Simmons de Ier. Berckmoes won op één minuut en twaalf seconden de sprint voor de derde plaats, voor Jegat en Garibbo. Bernard werd zesde en Maisonobe zevende.
Japan Cup 2026
Quinn Simmons
Ben Healy.svg){kind=small}
Jenno Berckmoes
.svg){kind=small}
