Kashf (Arabisch: كشف, letterlijk 'onthulling', 'ontsluiering' of 'openbaring'), ook mukāshafa genoemd, is een begrip uit het soefisme dat verwijst naar het onthullen en rechtstreeks ervaren van verborgen, goddelijke werkelijkheden en diepere betekenissen. Dit kan door middel van geestelijke zuivering en spirituele oefening. Het verwijst naar de bijzondere innerlijke kennis die mystici verkrijgen door persoonlijke ervaringen en rechtstreekse aanschouwing van God.
De waarheden die door kashf worden onthuld, zouden niet kunnen worden overgedragen aan mensen die niet dezelfde ervaring hebben gehad. Kashf zou een rechtstreekse manier zijn om kennis te verkrijgen over goddelijke zaken die niet volledig met het verstand of de zintuigen kunnen worden begrepen.
Volgens de soefist Ibn Arabi is kashf een hogere vorm van kennis dan de rede, maar blijft het verstand noodzakelijk om goddelijke, engelachtige, psychische en satanische ingevingen van elkaar te onderscheiden.
Er zijn verschillende vormen van kashf, zoals inzicht in de natuurlijke wereld (kashf al-kuni), de goddelijke namen en eigenschappen (kashf al-ilahi) en de gedachten en gevoelens van anderen (kashf al-qulub). Volgens het soefisme is kashf geen doel op zichzelf, maar een middel om geestelijk te groeien en meer geloofszekerheid te krijgen.
De Perzische filosoof en dichter Roemi beschreef in zijn gedichten en verhalen hoe mensen door liefde, geestelijke zuivering en mystieke ervaringen toegang kunnen krijgen tot verborgen, goddelijke waarheden. Volgens hem kan de mens hierdoor innerlijke kennis verkrijgen die niet alleen met het verstand of de zintuigen te bereiken is. Onderzoekers hebben deze mystieke ervaringen aan de hand van de indeling van de soefistische geleerde Sayyid Haydar Amuli onderverdeeld in vier categorieën: