Laure Calamy

Laure Calamy
	Laure Calamy in 2024 op het Filmfestival van Venetië.
Algemene informatie
Volledige naam	Laure Isabelle Calamy
Geboortedatum	5 september 1974
Geboorteplaats	14e arrondissement van Parijs
Land	Frankrijk
Opleiding gevolgd aan	CNSAD
Werk
Jaren actief	2001 -
Beroep(en)	Acteur
Lid van	Collectif 50/50
Portaal	Film

Laure Calamy (Parijs, 5 september 1974), is een Franse actrice.

Leven en werk

Afkomst en opleiding

Calamy werd geboren als de dochter van een psychologe en een dokter. Ze groeide op in Orléans en volgde al toneelworkshops als ze tien jaar was. Na het behalen van haar baccalaureaat verhuisde ze naar Parijs om te studeren aan het Conservatoire national supérieur d'art dramatique. Ze voltooide haar opleiding in 2001.

Eerste ervaringen in de acteerwereld

Ze bloeide vlug open op de bühne. Ze had al in een tiental toneelstukken gespeeld toen regisseur Bruno Podalydès haar in 2009 een bijrolletje gaf in zijn komedie met sterrencast Bancs publics (Versailles Rive-Droite). In 2012 vertolkte ze een hoofdrol in Un monde sans femmes, een tragikomische middellange film die diverse prijzen in de wacht sleepte en werd genomineerd voor de César voor de categorie korte film-fictie. Ook haar acteerprestatie in het drama Ce qu'il restera de nous (ook uit 2012) trok de aandacht. Deze korte film werd geregisseerd door Vincent Macaigne, haar tegenspeler in Un monde sans femmes, en werd eveneens genomineerd voor dezelfde César.

Jaren tweeduizend tien

Vanaf 2013-2014 begint de filmcarrière van Calamy op dreef te komen. Haar carrière kreeg in 2015 nog een flinke duw in de rug door haar markante rol in de langlopende erg succesrijke televisieserie Dix pour cent. Tussen 2013-2014 en 2019 was ze te zien in vijfentwintig films, zij het veelal in bijrollen. Vermeldenswaardig waren:

In de feministisch geïnspireerde komedie Zouzou (2014) was Calamy een van de drie volwassen dochters die het moeilijk hebben dat hun moeder, een zestigplusser en weduwe, opnieuw een man in haar leven heeft toegelaten.
In de tragikomedie Nos batailles (2016) vertolkte ze de collega van een man wiens vrouw plotseling is verdwenen en die veel moeite heeft om zijn professioneel leven te combineren met de zorg van zijn twee jonge kinderen.
In de ingenieus opgebouwde dramatische thriller Seules les bêtes (2019) speelde ze de ontrouwe vrouw van het hoofdpersonage.

Jaren tweeduizend twintig

In dit decennium ging Calamy op haar elan verder. Ze was (tot) anno 2026 al te zien in zestien films. Ze belichaamde, meestal in hoofdrollen, vooral levendige, ontwapenende, innemende, geëngageerde en energieke en altijd bezige en temperamentvolle vrouwen. Markante vertolkingen waren:

In de komedie Antoinette dans les Cévennes (2020) nam Calamy de titelrol voor haar rekening. Zij vertolkt Antoinette, een innemende onderwijzeres die haar romantische week vakantie met haar getrouwde minnaar de mist ziet ingaan omdat zijn vrouw een verrassingstrektocht heeft geregeld, waarop Antoinette hen achterna reist. De film kende heel wat bijval, ondanks de Coronapandemie. Calamy's overtuigend acteerwerk werd bekroond met de César voor beste actrice.
In de komedie Une belle équipe (2020) maakte ze deel uit van een vrouwenvoetbalploeg die haar club moet behoeden voor het failliet omdat de volledige mannenploeg geschorst is tot het einde van het seizoen.
Het drama À plein temps (2021) voerde Calamy op als gescheiden moeder van twee kinderen die een onophoudelijke strijd levert om haar werk als kamermeisje in Parijs te combineren met de zorg voor haar kinderen, thuis op het platteland. Ze wordt daarin ook nog gehinderd door regelmatige stakingen van het openbaar vervoer en door het feit dat haar ex de alimentatie niet betaalt.
Nadat filmregisseur Cécile Ducrocq in 2014 in haar korte film La Contre-allée samen met Calamy een eerste keer de wereld van de prostitutie had verkend, draaide ze het drama Une femme du monde (2021) waarin Calamy een zelfstandig werkende prostituee is wiens werk wordt bemoeilijkt door een nieuwe wet die prostitutieklanten bestraft. Aangezien haar enig kind ervan droomt chef-kok te worden en het inschrijvingsgeld voor een degelijke hotelschool hoog is, wijkt ze uit naar Duitsland om er gemakkelijker haar beroep uit te oefenen.
In de door de kritiek heel positief onthaalde dramatische thriller L'Origine du mal (2022) gaf Calamy gestalte aan een onbemiddelde bandwerkster die na vele jaren op het spoor komt van haar biologische vader en hem contacteert. Ze ondervindt al vlug dat het nieuw gezin van de rijke en innemende oude man haar niet hoeft en haar aan de deur zet. Ze valt echter erg in de smaak van haar vader.
In de in 1974 gesitueerde tragikomedie Annie colère (2022) verscheen ze als een getrouwde arbeidster met twee kinderen (Annie van de titelrol), die een beroep doet op een beweging die ijvert voor de vrijheid van abortus en contraceptie om een abortus te laten uitvoeren. na een geslaagde abortus engageert ze zich als vrijwilligster voor de beweging.
De zwarte komedie Bonne Conduite (2023) toonde Calamy, een ex-psycholoog, als een verkeersveiligheidsopleider die in een stagecentrum werkt waar de deelnemers opnieuw punten voor hun puntenrijbewijs kunnen verdienen, wat hen toelaat opnieuw met de wagen te rijden. Na haar werk spoort ze echter de snelheidsduivels onder haar stagiairs op om ze te doden.
Caroline Vignal (Antoinette dans les Cévennes) castte haar een tweede keer in de tragikomedie Iris et les Hommes (2024). Calamy vertolkte de titelrol van een tandarts die een geregeld leventje leidt met haar man en twee dochters maar al vier jaar lang niet meer heeft gevrijd met haar man. Op een dag schrijft ze zich in voor een datingsite.
In de komedie C'est quoi l'amour? (2026) was ze te zien als de ex-vrouw van een man die haar vraagt akkoord te gaan met de nietigverklaring van hun kerkelijk huwelijk omdat hij wil hertrouwen met een vurig katholieke vrouw. Al gauw blijkt dat dit niet zo eenvoudig te regelen valt want zelfs het Vaticaan komt eraan te pas.

Ander filmwerk

Korte en middellange films

Tussen 2005 en 2017 was Calamy te zien in een vijftiental korte en middellange films.

Televisie

Af en toe deed Calamy ook wat televisiewerk. Het meest belangwekkend was haar rol van de aandoenlijke, wat excentrieke assistente van een talentagent in een talentengezelschap voor acteurs in de tragikomische serie Dix pour cent. De serie liep vier seizoenen (2015-2020) en groeide uit tot een internationaal succes. Dankzij deze rol werd ze bekend bij het grote publiek. De serie La Flamme (2020), een parodie op datingprogramma's, was eveneens erg succesrijk. Calamy speelde de rol van een religieuze bloemiste, een van de dertien vrouwen die dingen om de hand van een man.

Toneel

Calamy bouwde eveneens een drukke theatercarrière uit. Ze was te zien in uitvoeringen van zowel klassieke toneelschrijvers zoals Corneille, Marivaux, Labiche, Brecht en Genet, als van hedendaagse dramaturgen. In 2018 werd ze onderscheiden met de Molière van beste actrice in een privétoneelvoorstelling voor Le Jeu de l'amour et du hasard van Marivaux. In 2025 had ze een nominatie voor dezelfde prijs op zak voor Peau d'homme, de toneeladaptatie van de heel succesvolle gelijknamige Franse striproman.