Persoonlijk
Lydia is dochter van Jan Jansen Venneboer, oud-voorzitter (1975–1982) van voetbalclub De Graafschap. Op tienjarige leeftijd speelde zij – naast de andere sporten die zij beoefende: handbal, volleybal, hockey en zwemmen – op tennispark De Vijverberg in Doetinchem, onder leiding van trainer Van Beem. Zij werd Nederlands jeugdkampioen toen zij 17 jaar was.
Op 22-jarige leeftijd stopte zij met het actieve tennis. Zij trouwde met de Duitser Günter Kirsch, verhuisde naar Werther (Noordrijn-Westfalen) en kreeg een dochter en een zoon. In eerste instantie gaf zij nog tennislessen, maar nadat zij last van haar schouder kreeg, ging zij golf spelen.
Loopbaan
Op het internationale toneel debuteerde Venneboer in maart 1965 op graveltoernooien in Zuid-Frankrijk: Menton, Cannes en Monte Carlo. In mei stak zij over naar Engeland waar zij op gras ging spelen: Surbiton en Barnes, waar zij met landgenote Els Spruyt voor het eerst in een (dubbelspel)finale stond. De week erna had zij meer succes op het toernooi van Nottingham, waar zij de enkelspeltitel won en met Spruyt de dubbelspelfinale bereikte. In juli bereikte zij op een internationaal toernooi in Eindhoven de halve finale in het enkelspel (verloren van de Canadese Vicki Berner), waarna zij met Betty Stöve de dubbelspeltitel won.
In 1966 prolongeerde Venneboer haar enkelspeltitel in Nottingham. Op datzelfde toernooi bereikte zij met de Brit Gerald Battrick de finale van het gemengd dubbelspel. Twee weken later had zij haar grandslamdebuut op Wimbledon – zij speelde mee in alle drie disciplines: enkelspel, vrouwendubbelspel en gemengd dubbelspel. In oktober reisde zij naar Australië waar zij deelnam aan het Queensland Championship in Brisbane, het New South Wales Championship in Sydney en het Victorian Championship in Melbourne waar zij met landgenote Betty Stöve de dubbelspelfinale bereikte – door langdurige regenval werd deze finale evenwel nooit gespeeld. Na deelname aan het South Australian Championship in Adelaide luidde zij het jaar uit op het Royal South Yarra Christmas Tournament in Melbourne – daar bereikte zij de enkelspelfinale en won zij met Stöve de dubbelspeltitel.
Venneboer startte 1967 met deelname aan het Manly Seaside Championship in Sydney en het Tasmanian Championship in Hobart. Op het belangrijkste evenement, het Australisch tenniskampioenschap, deed zij aan alle drie disciplines mee – hier behaalde zij haar beste grandslamresultaat: met Betty Stöve bereikte zij de halve finale. Aansluitend maakte zij nog de oversteek naar Nieuw-Zeeland, waar zij deelnam aan het Wills International-toernooi in Auckland en het Gold Leaf Invitation-toernooi in Wellington. De volgende oversteek bracht haar naar het Franse overzees gebied Nieuw-Caledonië waar zij speelde op het Noumea Tournament in de hoofdstad Nouméa – aan de zijde van Française Évelyne Terras won zij er de dubbelspeltitel. Na vier maanden down under te zijn geweest, reisde zij weer terug naar Europa, waar zij in mei deelnam aan Roland Garros – naast het enkelspel deed zij het vrouwendubbelspel met de Belgische Ingrid Loeys; voor het gemengd dubbelspel had zij zich ingeschreven met de Indiër Premjit Lall, maar zij lieten verstek gaan. Na een mislukte deelname aan de Federation Cup, in juni in Berlijn (waar het Nederlandse team bestaande uit Venneboer en Trudy Groenman met 0–3 verloor van Italië), stak Venneboer ook dit jaar over naar Engeland. Zij speelde op het West of England Championship in Bristol en het London Championship in de Queen's Club, alvorens deel te nemen aan Wimbledon, ditmaal alleen in het enkelspel. In augustus deed zij mee met het Nationaal Kampioenschap in Scheveningen, waar zij de halve finale van het enkelspel bereikte – in het gemengd dubbelspel werd zij kampioen, samen met Tom Okker.
Venneboer maakte in 1968 een goede start met het bereiken van de halve finale op het German Indoor-toernooi in Bremen. Tijdens haar tournee langs de Middellandse Zee (Cannes, Menton, Nice, Monte Carlo – maart/april) verloor zij steeds in de eerste ronde van het enkelspel. In het dubbelspel was zij daar succesvoller: in Cannes won zij de titel samen met landgenote Tine Zwaan en de week erna bereikte zij met de zelfde partner ook de finale in Menton. De oversteek naar Engeland in juni bracht haar naar het North Of England Championship in Manchester, naar het West Of England Championship in Bristol waar zij de kwartfinale bereikte en naar het London Open Grass Courts-toernooi op de Queen's Club. Inmiddels was het open tijdperk ingegaan. Aansluitend speelde zij op Wimbledon haar laatste grandslamtoernooi – zij nam aan alle drie disciplines deel, met haar beste resultaat in het gemengd dubbelspel, waar zij met de West-Duitser Hans-Jürgen Pohmann de derde ronde bereikte.
Tennis in teamverband
In 1967 en 1968 maakte Venneboer deel uit van het Nederlandse Fed Cup-team – zij vergaarde daar een winst/verlies-balans van 4–4. In 1968 bereikte zij samen met Marijke Schaar en Astrid Suurbeek de finale van de wereldgroep – deze verloren zij van het Australische team, bestaande uit Margaret Court en Kerry Melville.
.jpg)
Nederland
Australian Open
Roland Garros
Wimbledon
