Loonmatiging is een beleid waarbij de stijging van de lonen van de werknemers zo veel mogelijk beperkt gehouden wordt.
Loonmatiging kan door de overheid worden opgelegd door bijvoorbeeld loonstijgingen boven een bepaald percentage te verbieden. Loonmatiging kan ook in overleg met werkgevers- en werknemersorganisaties worden afgesproken, waarbij de vakbonden afzien van hoge looneisen in ruil voor andere toezeggingen, zoals maatregelen om de werkloosheid te bestrijden. In België worden de loonstijgingen geregeld door de loonnormwet van 26 juli 1996.
De Nederlandse overheid heeft vanaf het Akkoord van Wassenaar in 1982 een politiek van loonmatiging gevoerd. In samenwerking met de werkgevers en de vakbonden (het zogenaamde poldermodel) worden de lonen van de werknemers gematigd om zodoende de economie te stimuleren.
Er is onder economen een discussie of deze politiek gunstig is voor de economie of niet. Alfred Kleinknecht is een bekend criticus van dit beleid. Hieronder een beknopt overzicht van de aangevoerde argumenten voor en tegen de politiek.