Louis Michel

Louis Michel
Louis Michel
Geboren Tienen, 2 september 1947
Land Vlag van België België
Partij Mouvement Réformateur
Europees commissaris voor Ontwikkeling en Humanitaire Hulp
Aangetreden 22 november 2004
Einde termijn 17 juli 2009
Regering Barroso I
Voorganger Poul Nielson
Joe Borg
Opvolger Karel De Gucht
Europees commissaris voor Onderzoek
Aangetreden 18 juli 2004
Einde termijn 21 november 2004
Regering Prodi
Voorganger Philippe Busquin
Opvolger Janez Potočnik (als commissaris voor Wetenschap en Onderzoek)
Federaal vicepremier
Aangetreden 12 juli 1999
Einde termijn 18 juli 2004
Regering Verhofstadt I
Verhofstadt II
Voorganger Jean Gol (tot 9 mei 1988)
Opvolger Didier Reynders
Federaal minister van Buitenlandse Zaken
Aangetreden 12 juli 1999
Einde termijn 18 juli 2004
Regering Verhofstadt I
Verhofstadt II
Voorganger Eric Derycke
Opvolger Karel De Gucht
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Louis Hortense Omer Charles Michel (Tienen, 2 september 1947) is een Belgisch voormalig politicus voor de Franstalige liberale partij Mouvement Réformateur (MR). Hij is de vader van politici Charles en Mathieu Michel, beiden tevens van de MR.

Levensloop

Louis Michel behaalde in 1968 het diploma van regent in Germaanse talen en werd beroepshalve van 1968 tot 1978 leraar Engels, Duits en Nederlands aan het CEPES, het Provinciaal Centrum voor Pedagogisch Onderwijs, in Geldenaken.

De familie Michel komt uit Hoegaarden, waar die als de 'Sellekes' gekend is. Louis Michel ging naar school in Hoegaarden, waar hij tot 1955 woonde, en spreekt ook nog perfect het Hoegaards dialect. In 1955 verhuisde de familie naar Zittert-Lummen, dat later een deelgemeente van Geldenaken zou worden.

Hij werd politiek actief voor de toenmalige PLP (de voorloper van de PRL en de MR) en was van 1965 tot 1977 voorzitter van de afdeling van de Jonge Liberalen in het arrondissement Nijvel. In oktober 1976 werd hij voor het eerst verkozen tot gemeenteraadslid van Geldenaken, waar hij van januari 1977 tot december 1982 schepen van Onderwijs was en van januari 1983 tot september 2004 burgemeester was, een functie die hij vanaf juli 1999 titelvoerend bekleedde. Hij verliet in september 2004 de gemeentepolitiek van Geldenaken toen hij tot Europese functies werd geroepen.

In december 1978 werd hij voor de PRL verkozen tot lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers in het arrondissement Nijvel en bleef deze functie uitoefenen tot aan de verkiezingen van juni 1999. Louis Michel zetelde in de commissies Landbouw (1979), Buitenlandse Handel (1979), Opvoeding, Wetenschapsbeleid en Cultuur (1979-1980), Bedrijfsleven (1980-1989), Bedrijfsleven en Wetenschapsbeleid (1989-1992), Herziening van de Grondwet (1989-1991 en 1994-1995), Financiën (1992-1995) en Financiën en Begroting (1995-1996) en was van maart 1992 tot oktober 1995 PRL-fractieleider in de Kamer. Als fractieleider wijdde hij een groot deel van zijn parlementair werk aan het transparanter maken van de financiering van politieke partijen en maatregelen rond verkiezingsuitgaven en cumul van mandaten, die tot democratische vernieuwing moesten leiden.

Door de toen bestaande dubbelmandaten zetelde hij van 1978 tot 1980 ook in de Franse Cultuurraad en van 1980 tot 1995 in de Waalse Gewestraad en de Raad van de Franse Gemeenschap. In de Cultuurraad en de Gemeenschapsraad werd Michel lid van de commissies Onderwijs (1980-1981), Radio en Televisie (1982-1985), Onderwijs en Wetenschapsbeleid (1988-1989) en in de Waalse Gewestraad was hij actief in de commissies Financiën, Begroting en Gesubsidieerde Werken (1980-1981 en 1985-1987) en Economisch Beleid, Energie en Tewerkstelling (1982-1985).

Van juni 1980 tot januari 1982 was Michel secretaris-generaal van de PRL. In december 1981 werd hij op 34-jarige leeftijd interim-voorzitter van de partij, nadat Jean Gol was toegetreden tot de regering-Martens V. Een maand later, in januari 1982, werd Michel officieel verkozen tot voorzitter van de PRL. Hij bleef deze functie uitoefenen tot begin 1990. Na het plotse overlijden van Jean Gol in september 1995 werd Michel opnieuw partijvoorzitter van de PRL en bleef dit tot in 1999. Tijdens zijn tweede periode als partijvoorzitter was hij verantwoordelijk voor de vorming van het kartel PRL-FDF-MCC, dat in 2002 zou opgaan in de Mouvement Réformateur (MR).

Het kartel PRL-FDF-MCC kende bij de verkiezingen van juni 1999 een grote overwinning. Bij deze verkiezingen werd Michel verkozen in de Senaat. Na de verkiezingen werd hij in juni 1999 aangeduid tot informateur, waarna hij in juli 1999 als vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken en Buitenlandse Handel toetrad tot de regering-Verhofstadt I. Toen in juli 2003 de regering-Verhofstadt II gevormd werd, bleef hij deze functies behouden. Als minister van Buitenlandse Zaken voer Michel een eerder pragmatische koers en richtte zijn beleid zich met name op het Afrikaanse continent. In de tweede helft van 2001 leidde hij mee het Belgisch voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie in goede banen. Tijdens dat voorzitterschap werd de Verklaring van Laken goedgekeurd, die een Conventie over de Toekomst van Europa in gang zette, dat in 2003 een verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa indiende, dat uiteindelijk werd afgevoerd en in 2007 werd omgevormd tot het Verdrag van Lissabon.

Na de regionale verkiezingen van juni 2004, waarbij de MR ter plaatse bleef trappelen, werd Michel in juli 2004 aangeduid tot Eurocommissaris als opvolger van Philippe Busquin. Hij verliet hierdoor de regering en eveneens de Belgische politiek en trad in september 2004 in functie als Europees Commissaris voor Onderzoek en Wetenschap. Hij bleef Eurocommissaris tot in juli 2009 en was vanaf november 2004 bevoegd voor Ontwikkelingshulp en Humanitaire Hulp. In deze bevoegdheden spitste het grootste deel van zijn werkzaamheden zich toe op Afrika, het Grote Merengebied in het bijzonder, en Zuidoost-Azië, met Myanmar als middelpunt.

In juli 2009 werd Michel lid van het Europees Parlement. In deze functie hield hij zich voornamelijk bezig met fundamentele vrijheden en zaken in verband met Afrika en had hij zitting in de commissie Burgerlijke Vrijheden, Justitie en Binnenlandse Zaken. In mei 2014 werd hij herkozen als Europarlementslid. Bij de verkiezingen van mei 2019 was hij geen kandidaat meer.

In december 2009 greep hij naast de post van voorzitter van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

In 2010 verdedigde Michel koning Leopold II in verband met de diens positie ten aanzien van de Onafhankelijke Congostaat. Hij noemde Leopold "een held met ambitie voor een klein landje als België".

In november 2013 ontstond er een discussie over 229 amendementen die namens Michel waren ingediend ter afzwakking van de voorstellen voor een privacywet in de EU, dat werd gezien als het resultaat van ongeoorloofde beïnvloeding door lobbygroepen. Achteraf bleek dat zijn parlementair medewerker Luc Paque die had ingediend terwijl Michel zich in Afrika bevond. Ook zou het Paque zijn geweest die contact had gehad met lobbyisten over de privacywet In nasleep van deze controverse trad Paque terug als medewerker van Michel.

Michel maakt deel uit van de Belgische vrijmetselarij.

Hij is of was voorzitter van de Avernas Golf Club in Hannuit en bestuurder van de Virunga Foundation.

Eretekens

Trivia

Zie de categorie Louis Michel van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Voorganger:
Jean Gol		 Partijvoorzitter van de PRL
1981-1990		 Opvolger:
Antoine Duquesne en Daniel Ducarme (co-voorzitters)
Voorganger:
Jean Gol		 Partijvoorzitter van de PRL
1995-1999		 Opvolger:
Daniel Ducarme
Vice-eersteminister
1999-2004		 Opvolger:
Didier Reynders
Voorganger:
Eric Derycke		 Minister van Buitenlandse Zaken
1999-2004		 Opvolger:
Karel De Gucht
Voorganger:
Philippe Busquin		 Europees commissaris voor België
2004-2009		 Opvolger:
Karel De Gucht