Louis van den Bossche

Tweede Wereldoorlog

In januari 1940 trad Van den Bossche in dienst bij het Korps Mariniers. In mei 1940 werd hij ingezet bij de Maasbruggen in Rotterdam om te proberen de brug te heroveren. Na de capitulatie werd hij tewerkgesteld bij de Nederlandse Spoorwegen. Na aanvaring met een Duitse onderofficier werd hij tot negen maanden gevangenisstraf veroordeeld. Toen hij vrijkwam, werd hij door de Gestapo gezocht wegens poging tot ontsnappen.

Op 17 maart 1942 verstopte hij zich onder de trein naar Parijs, samen met Frans Boluyt en Henk Zeelenberg. In Parijs ging de reis verder naar de Zwitserse grens, ook per trein. Lopend via de besneeuwde bergen bereikten ze de bewoonde wereld, maar het lukte niet snel vandaar verder te reizen en de groep viel uiteen. Pas op 24 december 1942 ging Van den Bossche met drie Nederlanders richting Pyreneeën, maar in Figueiras werden ze aangehouden. Twee maanden later werd hij vrijgelaten en reisde via Madrid en Lissabon naar Engeland, waar hij op 9 mei 1943 aankwam.

Van den Bossche kreeg een commando-opleiding in Schotland en de Verenigde Staten, waarna hij deel uitmaakte van de Prinses Irene Brigade. Op 8 augustus 1944 landde Van den Bossche met de PIB bij Arromanches. Later was hij betrokken bij Pont-de-Vaux, Audemez, Beringen, Tilburg, Grave en Zeeland.

Na de oorlog

Na de oorlog bleef hij in dienst. Hij werd drie keer uitgezonden naar Nederlands Oost-Indië, maar ook naar Nieuw-Guinea, Aruba en het Pentagon in Washington. Hij diende onder andere aan boord van de Hr.Ms. Karel Doorman. In 1971 ging Van den Bossche met pensioen.