Lymfangiogenese is de vorming van lymfevaten uit reeds bestaande lymfevaten in een methode waarvan wordt aangenomen dat deze vergelijkbaar is met angiogenese (ontwikkeling van bloedvaten).
Lymfangiogenese speelt een belangrijke fysiologische rol in homeostase, metabolisme en immuniteit. Een verstoorde of overmatige vorming van lymfevaten wordt in verband gebracht met een aantal pathologische aandoeningen, waaronder neoplasie metastasen, oedeem, reumatoïde artritis, psoriasis, lymfangiomatose en verstoorde wondgenezing.
De rol van het lymfestelsel bij deze ziekten heeft hernieuwde aandacht gekregen, grotendeels vanwege de ontdekking van de lymfatische endotheelcel (LEC)-specifieke markers zoals podoplanine, LYVE-1, PROX1, desmoplakine en VEGF-C-receptor VEGFR-3. Deze specifieke markers hebben inzicht verschaft in de functionele en moleculaire lymfatische biologie. Er zijn verschillende bekende prolymfangiogenese-inductoren, zoals VEGF-C, hyaluronzuur en efrine-B2.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Lymphangiogenesis op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ Michael Jeltsch, Tuomas Tammela, Kari Alitalo (2003). Genesis and pathogenesis of lymphatic vessels. Cell and Tissue Research 314 (1): 69–84. PMID 12942362. DOI: 10.1007/s00441-003-0777-2.
- ↑ Lymphatic vasculature development. Geraadpleegd op 17 december 2018.
- ↑ Steven A. Stacker (1 July 2009). Lymphangiogenesis in Cancer Metastasis. Springer, 27–. ISBN 978-90-481-2246-2. Geraadpleegd op 26 June 2010.
- ↑ Jha, Sawan K., Rauniyar, Khushbu, Jeltsch, Michael (2018). Key molecules in lymphatic development, function, and identification. Annals of Anatomy - Anatomischer Anzeiger 219: 25–34. PMID 29842991. DOI: 10.1016/j.aanat.2018.05.003.
