Marguerite Long
Leven en opleiding
Marguerite Long werd geboren in Nîmes in Zuid-Frankrijk. Zij kreeg haar eerste pianolessen in haar geboortestad en werd op jonge leeftijd opgemerkt door Théodore Dubois, die haar aanmoedigde om aan het Conservatoire de Paris te gaan studeren.
Aan het Parijse conservatorium studeerde Long onder meer bij Henri Fissot. In 1891 behaalde zij er een eerste prijs voor piano. Later kreeg zij ook lessen van Antoine François Marmontel, een invloedrijke vertegenwoordiger van de Franse pianotraditie.
In 1906 trouwde Long met de Franse musicoloog Joseph de Marliave. Hij sneuvelde in 1914, kort na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog.
Loopbaan
Long bouwde een carrière uit als soliste, kamermusicus en docente. Zij werd vooral bekend door haar inzet voor Franse muziek uit haar eigen tijd. Haar repertoire omvatte werk van onder anderen Fauré, Debussy, Ravel, César Franck, Camille Saint-Saëns en Emmanuel Chabrier.
In 1906 werd Long docente aan het Conservatoire de Paris, waar zij tot 1940 lesgaf. Zij werd daarmee een invloedrijke figuur binnen de Franse pianopedagogiek. Naast haar officiële onderwijs gaf zij ook privélessen en masterclasses.
Long had een sterke band met Gabriel Fauré. Zij zette zich in voor zijn pianomuziek en droeg bij aan de verspreiding ervan bij een breder publiek. Ook met Claude Debussy en Maurice Ravel was zij nauw verbonden. Door haar contacten met deze componisten werd zij later gezien als een belangrijke vertegenwoordiger van de Franse pianoschool.
Ravel en het Pianoconcert in G
Een van de bekendste momenten uit Longs carrière was de première van Ravels Pianoconcert in G. Ravel droeg het werk aan haar op. De eerste uitvoering vond plaats in 1932 in Parijs, met Long als soliste en Ravel zelf als dirigent.
Long speelde het concerto daarna op verschillende concertreizen. Het werk werd een van de bekendste pianoconcerten uit het twintigste-eeuwse repertoire en bleef nauw met haar naam verbonden.
Onderwijs en leerlingen
Als docente had Long grote invloed op meerdere generaties pianisten. Zij doceerde aan het Conservatoire de Paris en later ook in privéverband. Tot de pianisten die bij haar studeerden of zich bij haar vervolmaakten, worden onder anderen Jacques Février, Samson François, Ingrid Haebler, Germaine Thyssens-Valentin en Daniël Wayenberg gerekend.
Haar onderwijs stond in het teken van helderheid, stijlbesef en aandacht voor klankkleur. Zij werd vooral geassocieerd met een Franse pianostijl waarin precisie, elegantie en transparantie centraal stonden.
Long-Thibaudconcours
In 1943 richtte Long samen met de Franse violist Jacques Thibaud het Concours international Marguerite Long-Jacques Thibaud op. Het concours was bedoeld om jonge pianisten en violisten een internationaal podium te geven.
Het concours groeide uit tot een van de bekendste Franse muziekwedstrijden. In 2011 werd de naam uitgebreid tot Long-Thibaud-Crespin, ter ere van de sopraan Régine Crespin, waarna ook zang in de wedstrijd werd opgenomen.
Publicaties
Long schreef verschillende boeken over pianospel en over haar samenwerking met Franse componisten. Tot haar bekendste publicaties behoren:
- Le Piano (1959)
- Au piano avec Claude Debussy (1960)
- La Petite Méthode de piano (1963)
- Au piano avec Gabriel Fauré (1963)
- Au piano avec Maurice Ravel (postuum, 1971)
Deze werken zijn vooral belangrijk omdat Long daarin herinneringen, uitvoeringsadviezen en interpretatieve inzichten vastlegde over componisten met wie zij zelf had samengewerkt.
Betekenis
Marguerite Long was een van de invloedrijkste Franse pianisten van de eerste helft van de twintigste eeuw. Haar betekenis ligt niet alleen in haar concertloopbaan, maar ook in haar rol als docente, promotor van Franse muziek en medeoprichter van het Long-Thibaudconcours.
Hoewel zij tegenwoordig vooral wordt herinnerd door haar band met Ravel en het Pianoconcert in G, was haar invloed veel breder. Zij droeg bij aan de internationale bekendheid van de Franse pianomuziek en gaf haar kennis door aan een nieuwe generatie pianisten.
