Martinotti-cel

L5 Chrna2-Cre/R26tom cellen vertonen de morfologie van martinotti-cellen en hebben een lage drempelwaarde en een langzame, accommoderende vuurfrequentie.

Martinotti-cellen zijn kleine multipolaire neuronen met korte, vertakkende dendrieten. Ze zijn verspreid over verschillende lagen van de hersenschors en sturen hun axonen omhoog naar de corticale laag I, waar ze axonvertakkingen vormen. Deze vertakkingen doorkruisen meerdere kolommen in laag VI en maken contact met de distale dendrietbundels van piramidecellen. Martinotti-cellen brengen somatostatine en soms calbindine tot expressie, maar geen parvalbumine of vasoactief intestinaal peptide. Bovendien is aangetoond dat martinotti-cellen in laag V de α2-subeenheid van de nicotine-acetylcholinereceptor (Chrna2) tot expressie brengen.

Martinotti-cellen worden geassocieerd met een corticaal dempingsmechanisme. Wanneer de piramidecel, het meest voorkomende type neuron in de cortex, overprikkeld raakt, beginnen martinotti-cellen remmende signalen naar de omliggende neuronen te sturen.

Historisch gezien is de ontdekking van martinotti-cellen ten onrechte toegeschreven aan Giovanni Martinotti in 1888, hoewel nu algemeen wordt aanvaard dat ze in werkelijkheid in 1889 werden ontdekt door Carlo Martinotti (1859-1908), een leerling van Camillo Golgi.

Laag IV van de neocortex van de muis. MC: Martinotti-cellen, PYR: Piramidecellen, Stellate: Stellaatcellen, NMC: niet-martinotti-cellen, BC: Korfcellen.
Zie de categorie Martinotti cells van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.