Emmanuel studeerde ondertussen ook aan de Sorbonne, waar hij in 1886 afstudeerde in de letteren. In 1896 verdedigde hij er zijn doctoraatsthesis over l'Orchestique grecque en l'éducation du danseur grec.
Als componist behoorde Emmanuel niet tot een groep of stroming, maar ging hij zijn eigen weg. Wel was hij, net als Paul Dukas en Jean Roger-Ducasse, een Franse componist vol zelftwijfel die een groot deel van zijn compositorisch oeuvre vernietigde. Hij publiceerde een vrij bescheiden oeuvre met een verfijnde, transparante expressie, dat weinig bekend werd. Het omvat pianowerken waaronder zes sonatines, vocale muziek en kamermuziek. Er bestaan weinig opnamen van zijn muziek, maar de cellosonate op. 2, het strijkkwartet op. 8 en het trio op. 11 hebben de aandacht getrokken.
Tot zijn orkestrale muziek behoren een Ouverture pour un conte gai (1890) en twee symfonieën (nr. 1, opgedragen aan Gabriel Pierné in 1919 en nr. 2 "Bretonne" in 1931). Een derde symfonie, waaraan hij in 1938 bezig was, bleef onvoltooid. Zijn laatste werk, het symfonisch gedichtLe poème du Rhône (1938), werd georkestreerd door Marguerite Béclard d'Harcourt[fr], die bij hem gestudeerd had.
Voor muziektheater schreef hij onder meer Pierrot-peintre (1886), pantomime op een libretto van Félix Régamey[fr], en twee tragische opera's naar Aeschylus: Prométhée enchaîné (1916-18) naar Prometheus geboeid en Salamine, naar Perzen en opgevoerd in de Parijse Opéra in 1929.
Opuslijst
XXX chansons bourguinonnes du Pays de Beaune (opus 15)Proloog van Prométhée enchaîné (opus 16)Proloog Prométhée enchaîné, eerste bladzijde van de partituur
1886 (opus 1), Pierrot peintre, pantomime in 2 taferelen, libretto van Maurice Emmanuel & Félix Régamey, voor alt, mezzosopraan, verteller en orkest.
1887 (opus 2), Sonate voor cello en piano
1890 (opus 3), Ouverture pour un conte gai naar P. Bergon & E. Meurant, voor orkest
1893 (opus 4), Sonatine n° 1 "Bourguignonne"
1897 (opus 5), Sonatine n° 2 "Pastorale"
1902 (opus 6), Sonate in d-mineur voor viool en piano
1902 (opus 7), Zingaresca, fantasie voor 2 piccolo's, 2 piano's, pauk en strijkers
1903 (opus 8), Strijkkwartet in Bes-majeur
1905 (opus 9), O filii voor solozang en koor
1907 (opus 10), Suite sur des airs populaires grecs voor viool en piano
1907 (opus 11), Sonate en trio voor fluit, klarinet en piano
1908 (opus 12 n° 1), In memoriam (René Vallery-Radot) voor solozang, viool, cello en piano
1908 (opus 12 n° 2), Musiques, 12 liederen op teksten van Louis de Launay: «Crépuscules et nocturnes», voor solozang en piano [later gepubliceerd als opus 17]
1911 (opus 13), 3 odelettes anacréontiques op teksten van Rémy Belleau en Pierre de Ronsard voor solozang, fluit en piano
1882-1911 (opus 14), 3 Pièces voor orgel en harmonium
1913 (opus 15), 30 chansons bourguignonnes du pays de Beaune naar volksliederen verzameld door Charles Bigarne, A. Bourgeois & C. Masson, voor solozang en piano
1916-1918 (opus 16), Prométhée enchaîné, opera in 3 bedrijven, libretto van M. Emmanuel naar Aeschylos
1908 (opus 17), Musiques [zie opus 12 n° 2]
1919 (opus 18), Symphonie n° 1 in A-majeur
1920 (opus 19), Sonatine n° 3 voor piano, 1920
1920 (opus 20), Sonatine n° 4 "sur des modes hindous" voor piano
1921-1923 (opus 21) Salamine , opera in 3 bedrijven naar Aechylos, herzien in 1927
1925 (opus 22), Sonatine n° 5 "alla francese" voor piano, 1925 [zie ook opus 26]
1925 (opus 23), Sonatine n° 6 voor piano, 1925
1926 (opus 24), Vocalise voor alt, bariton en klarinet
1930-1931 (opus 25), Symphonie n° 2 "Bretonne" in A-majeur
1934-1935 (opus 26), Suite française voor orkest [orkestratie van opus 22]
1935 (opus 27), 2 chansons populaires, voor solozang, piano en cello
Frankrijk
