Ontwikkeling
Alhoewel het vaak wordt beschouwd als een van Hitlers wonderwapens begon de ontwikkeling van de Me 262 voor de oorlog en lagen de eerste plannen in april 1939 al op tafel. De testvluchten begonnen in april 1941. Een conventionele Junkers Jumo 210 motor werd in de neus geïnstalleerd bij de eerste testvluchten omdat de BMW 003 straalmotoren nog niet klaar waren voor gebruik.
Ook de nieuwe Junkers Jumo 004-straalmotoren bleken nogal onbetrouwbaar en alhoewel alle aanpassingen aan het vliegtuigontwerp in 1942 afgesloten waren werd de productie pas in 1944 opgestart, toen de motoren betere prestaties leverden. Echter, na 10 vlieguren moesten deze alweer gereviseerd worden.
De Me262 was bedoeld als jachtvliegtuig, maar Hitler besliste dat het een bommenwerper moest worden en verbood om over de Me262 te spreken behalve als snelle bommenwerper. Generaal veldmaarschalk Erhard Milch had bijvoorbeeld tegengeworpen:
"Mein Führer, das sieht doch jedes Kind, dass dies kein Bomber, sondern ein Jäger ist!"
(Mijn Leider, dat ziet toch elk kind, dat dit geen bommenwerper, maar een jachtvliegtuig is!)
Toch kondigde de Me 262 het einde aan van het tijdperk van door propeller aangedreven jachtvliegtuigen. Het straaljachtvliegtuig kon een topsnelheid van 870 km/h halen, meer dan 150 km/h sneller dan andere vliegtuigen en zijn vier 30 mm-snelvuurkanonnen zorgden voor voldoende vernietigende kracht bij aanvallen op bommenwerpers. Het ontwerp was aerodynamisch vooruitstrevend, veel moderner dan zijn Britse tegenhanger de Gloster Meteor.
Operaties
In het begin mochten alleen ervaren piloten met de Me 262 vliegen omdat het heel wat kennis vroeg om de nieuwe motoren en de hoge snelheid het vliegtuig optimaal te gebruiken. Vanaf de laatste oorlogswinter kregen ook de minder getrainde vliegers omscholing op de Me 262.
In 1945 was de Luftwaffe niet meer in staat om veel conventionele toestellen in de lucht te houden door een nijpend brandstofgebrek. De straalmotoren van de Me 262 gebruikten een ander type brandstof en konden nog redelijk ingezet worden. Tijdens hun vluchten werden zij geconfronteerd met grote aantallen vijandelijke toestellen zodat de Me 262 geen bepalend effect meer kon hebben op het verloop van de oorlog.
Op 18 maart 1945 onderschepten 37 Me 262's een vloot van 1221 Amerikaanse bommenwerpers en 632 escorterende jagers. Ze slaagden erin twaalf bommenwerpers en één jager neer te halen en verloren zelf drie toestellen. Toch was dat slechts één procent van de aanvalsmacht. Tevens gingen er meer verloren door bombardementen op de Duitse vliegvelden.
Na de oorlog werd de Me 262 en andere geavanceerde Duitse technologie door de Sovjet-Unie, Amerikanen, Britten en Fransen meegenomen naar eigen land en daar grondig bestudeerd. De opgedane kennis van de Me 262 resulteerde dan ook in de productie van eigen straaljagers. Tsjecho-Slowakije produceerde na de oorlog nog een twaalftal toestellen en nam deze, aangeduid als Avia S-92 (eenzitter, negen stuks) en CS-92 (tweezitter, drie stuks), in dienst.
Er vliegen nu weer twee Me 262's op luchtshows. Ze zijn nagebouwd aan de hand van een door de Amerikanen buitgemaakte Me 262B-1a maar met moderne straalmotoren.
.JPG)
