Michel Karsten

Michel Ernst Herman Karsten (Schiedam, 6 juli 1942 – Sarlat-la-Canéda, 13 december 2018) was een Nederlands medicus.

Achtergrond

Hij behaalde zijn artsenexamen aan de Universiteit Leiden. Karsten voerde een huisartsenpraktijk, maar was ook keuringarts voor Het Nederlandse Rode Kruis, politiearts, gemeentelijk schouwarts en kinderarts. Daarnaast trad hij op als sportclubarts van bijvoorbeeld FC Haarlem, waarbij hij in 1974 te kennen gaf dat hij wilde stoppen in verband met mogelijk dopinggebruik. In 1989 stond hij er geheel anders in. Vanuit de bezigheden als adviseur en dopingcontroleur was hij nauw betrokken bij de oprichting van het Nederlands Centrum voor Dopingvraagstukken (NeCeDo), later hernoemd tot Dopingautoriteit. In 2002 ging hij met pensioen en vertrok naar de Dordogne in Frankrijk.

Rechtszaak

Op maandag 23 maart 1992 verwierf hij nationale bekendheid door een interview met Gert Berg in het programma Berg van Veronica, waarin hij stelde dat zijn praktijk regelmatig door (top)sporters werd bezocht ter toediening van doping en aan doping gerelateerde stoffen (anabole steroïden). Er werd daarbij vooral gewezen op de schaatsers, ook die lid waren van de Koninklijke Nederlandsche Schaatsenrijders Bond (KNSB). Die zat daarmee in haar maag, omdat over een aantal van hen eerder al een dopingverhaal de ronde deed binnen die bond. Namen van cliënten zou Karsten nooit prijsgeven, maar hij deelde wel mee dat schaatsers uit de kernploeg, ook die meededen aan de Olympische Winterspelen 1992 in Albertville. In de volgende dagen was hij vanwege de alom aanwezige pers voor de levering uit te wijken naar zijn woning in Aerdenhout. Niet alleen de pers bezorgde hem hoofdbrekens, een aantal dagen na de uitzending kreeg hij te maken met een bommelding. Ook moest hij de administratie anders inrichten; sporters kregen hun eigen dossier mee, om te voorkomen dat ze bij een eventuele inval alsnog bekend zouden worden (gemaakt). Bij een wedstrijd in Butte (Montana) voelden de schaatsers onder leiding van Ab Krook zich genoodzaakt een verklaring af te leggen, dat zij nooit de praktijk hadden bezocht en dat zij afstand namen van Karstens beweringen. Karsten bleef echter volhouden dat ze ook na die verklaring bij hem langs zijn geweest. De kwestie liep uit op een kort geding waarbij de bewijslast werd gehinderd door het beroepsgeheim van artsen. Door zich daaraan te houden, kon hij zijn verhaal niet onderbouwen. De rechter besliste dat hij moest rectificeren, maar dat hij de namen van de sporters niet hoefde te noemen.

Ab Krook probeerde een aantal jaren later uit te vinden wie er bij Karsten waren geweest, door te stellen dat hij inmiddels wist wie het was. Karsten liet daarbij niets los, anders dan “dan waren er dus twee”. Karsten stond vlak voor zijn overlijden nog steeds achter zijn verhaal. Zijn laatste interview met de Volkskrant (2018) werd ingehaald door de tijd. Tussen interview en plaatsing overleed hij.

Zijn beweringen leidden in de navolgende jaren tot een stringenter beleid inzake dopingcontroles, er kwamen out-of-competitioncontroles (vliegende controles). Ook werd hem gevraagd lezingen over dopinggebruik te houden. Tevens bemoeide hij zich steevast met zaken waarbij het medisch beroepsgeheim in het geding was.

Karsten overleed op 76-jarige leeftijd aan alvleesklierkanker.