Mick Clavan

Beginjaren

Clavan vroeg rond zijn vijftiende verjaardag overschrijving aan van RVC naar ADO. Dit was in het voorlaatste oorlogsjaar. Hij moest ruim een jaar wachten voordat hij voor zijn nieuwe club, waarvoor ook zijn broers Tom en Cock speelden, kon uitkomen. Als zestienjarige debuteerde hij in het seizoen 1945/46 in het eerste elftal van ADO. Clavan behoorde tot de nieuwe lichting, na de vooroorlogse succesperiode die ADO twee nationale titels, in 1942 en 1943, opleverde. Eind jaren veertig en begin jaren vijftig was ADO een middenmoter in de westelijke Eerste klasse. Een tegenvaller voor de club was dat de talentvolle spelers Theo Timmermans en Toon Bauman rond 1950 als profspeler naar de Franse clubs Olympique Nîmes en FC Nantes vertrokken. Clavan, die een vaste plaats in het Nederlands elftal had veroverd, bleef bij ADO. In de voorbereiding van het seizoen 1953/54 liep hij een knieblessure op die hem lange tijd parten speelde. Hij moest een knieoperatie ondergaan en maakte na vijf maanden afwezigheid in maart 1954 zijn rentree.

Profvoetbal

Het waren aan het einde van het seizoen 1953/54 voorlopig ook zijn laatste wedstrijden voor ADO. Met vijf clubgenoten waagde hij in de zomer van 1954 de overstap naar de nieuwe profclub BVC Den Haag die ging uitkomen in de ‘wilde’ competitie van de NBVB. Clavan vormde bij BVC Den Haag een befaamde linkervleugel met Bertus de Harder die was teruggekeerd van Bordeaux. Eind november 1954 werd de competitie voortijdig afgebroken door de fusie van de voetbalbonden KNVB en NBVB. De profclubs BVC Rotterdam en BVC Den Haag gingen onder de vlag van de KNVB samen verder als de Flamingo’s. De naam werd even later gewijzigd in Holland Sport. De nieuwe club beleefde een topjaar en eindigde op de tweede plaats in de Eerste klasse A. Vooral dankzij de veelscorende voorhoede met topschutter Henk Schouten (21 treffers) en De Harder en Clavan die respectievelijk 15 en 11 keer doel troffen. Een jaar later ging de club een fusie aan met SVV Scheveningen en veranderde de naam in SHS. Clavan bleef als enige van het succesvolle aanvalstrio over. De Harder besloot al na vier competitieduels terug te gaan naar Bordeaux en Schouten was al eerder aangetrokken door Feijenoord. SHS eindigde als veertiende in de Hoofdklasse B.

Terug naar ADO

Clavan keerde daarop terug naar ADO dat evenals SHS geen plek had veroverd in de nieuw gevormde Eredivisie die zonder Haagse clubs in augustus 1956 van start ging. Hij voelde zich snel weer thuis bij zijn oude club dat over een sterke aanvalslinie beschikte met Lex Rijnvis, Carol Schuurman en Theo Timmermans. ADO, dat 89 doelpunten scoorde in 30 competitieduels, werd glansrijk kampioen in de Eerste divisie A en promoveerde naar de Eredivisie. In het debuutseizoen 1957/58 eindigde de club op de zesde plaats. Na zeven seizoenen kwam medio 1963 een einde aan zijn tweede periode bij ADO. Clavan vertrok op 34-jarige leeftijd naar stadgenoot SHS, vanaf 1964 weer Holand Sport geheten, waar hij een tweejarig contract tekende.

Breuk met Holland Sport

Clavan begon op 37-jarige leeftijd aan zijn vierde seizoen bij Holland Sport in de Eerste divisie. Hij stond op 14 augustus 1966 in de basis bij de seizoensopening die voor eigen publiek met 1-3 werd verloren tegen RCH. Het bleek zijn laatste wedstrijd als profvoetballer te zijn. Clavan raakte in onmin met de club en zijn contract werd voortijdig opgezegd. Trainer Cor van der Hart wilde een verjonging doorvoeren. Clavan zou een negatieve invloed hebben en niet meer in het verjongde elftal passen.

Nederlands elftal

Clavan speelde 27 interlands voor het Nederlands voetbalelftal, verdeeld over een periode van bijna zeventien jaar. Hij maakte zijn debuut op 26 mei 1948 in de met 1-2 gewonnen uitwedstrijd tegen Noorwegen. Clavan scoorde na een halfuur de 1-1 gelijkmaker. Twee maanden daarvoor was hij gedebuteerd in het Nederlands B–elftal op het gewonnen drielandentoernooi in Engeland. In de tijd rond de invoering van het betaald voetbal, kwam Clavan twee jaar niet uit voor het Nederlands elftal. Hij speelde tot maart 1953 negentien keer als ADO-speler voor Oranje. Hij maakte op 19 mei 1955 zijn rentree in het thuisduel met Zwitserland (4-1). Samen met Bertus de Harder, zijn teamgenoot bij Holland Sport. Het Haagse duo vormde ook in het Nederlands elftal een gevaarlijke linkervleugel. Met Wim Landman in het doel was Holland Sport in deze interland met drie spelers hofleverancier. Vanaf 1957 verdween Clavan langere tijd uit de nationale selectie. Hij werd als 33-jarige eind 1962 weer opgeroepen. Zijn 27e en laatste interland was op 26 januari 1965 toen hij in de uitwedstrijd tegen Israël (0-1 zege) als invaller voor Klaas Nuninga binnen de lijnen kwam. Hij maakte zeven doelpunten voor het Nederlands elftal. In 21 van de 27 interlands was hij ADO-speler, bij de andere zes was hij in dienst van Holland Sport of SHS.

Trainer en speler

Nadat hij voortijdig was vertrokken bij Holland Sport, ging hij de trainersopleiding volgen. In de zomer van 1967 werd Clavan aangesteld bij vierdeklasser HVV De Ooievaars. Halverwege dat seizoen ging hij zelf weer voetballen als speler-trainer. In het seizoen 1969/70 kwam hij nog uit voor RVC, de club waar hij als junior was begonnen. Daar trof hij veel voormalige medespelers van ADO en Karel Jansen die als trainer aan het roer stond.

Clavan overleed in 1983 op 54-jarige leeftijd aan een hartaanval.

Het Mick Clavanpad in het Haagse natuurgebied Madestein is naar hem vernoemd.