Levensloop
Longo werd geboren in Cincinnati, Ohio, uit ouders met een muzikale achtergrond. Zijn vader speelde bas, zijn moeder speelde orgel in de kerk en zijn muziekopleiding begon op jonge leeftijd. Longo herinnerde zich dat hij op 3- of 4-jarige leeftijd Sugar Chile Robinson boogiewoogiepiano zag spelen. "Hij speelde na een optreden van Count Basie, dus ik ging naar huis en begon boogiewoogiebaslijnen na te spelen." Zijn ouders stuurden hem op zijn vierde naar de Cincinnati Conservatory of Music. Kort daarna verhuisde hij met zijn ouders naar Fort Lauderdale, Florida.
Longo's carrière begon in de band van zijn vader, maar later hielp Cannonball Adderley hem om zijn eigen optredens te krijgen. Hun werkrelatie dateerde van voor de opkomst van Adderley als bandleider. Adderley benaderde de tiener Longo omdat de kerk een nieuwe pianist nodig had. Op dat moment was er in de stad nog grotendeels sprake van rassenscheiding, dus het was ongebruikelijk dat de blanke Longo in een zwarte kerk speelde. Toen dit halverwege de jaren vijftig leidde tot opnamen met Adderley was Longo nog te jong om met hem naar clubs te gaan. Longo speelde in een club in Fort Lauderdale genaamd Porky's, die later als inspiratiebron zou dienen voor een gelijknamige film.
Dizzy Gillespie hoorde Longo spelen in Hotel Metropole in New York.
- Ik speelde beneden met Red Allen en Dizzy speelde boven met zijn band. Dus elke keer dat hij even naar buiten wilde om te pauzeren, moest hij de trap af en ons op weg naar buiten passeren. Aan de overkant van de straat was een tent genaamd de Copper Rail, een soulfoodrestaurant en een bar waar de muzikanten van de Metropole allemaal rondhingen. Al snel hoorde ik dat Dizzy me had genoemd in een interview in International Musician, het tijdschrift van de muzikantenvakbond, toen hem werd gevraagd naar veelbelovende jonge musici die hij had gehoord.
Longo was al op jonge leeftijd een fan van Oscar Peterson en studeerde van 1961 tot 1962 bij de pianist.
- Qua techniek, toetsaanslag, speelde ik met rechte polsen en te veel armtechniek. Het belangrijkste wat ik van Peterson heb geleerd, is hoe je piano moet spelen en hoe je een jazzpianist wordt – texturen, stemmen, toetsaanslag, timing, klank op het instrument.
In de jaren zestig begon Longo het Mike Longo Trio te leiden, dat de komende 42 jaar actief zou blijven. Gillespie speelde weer in het Metropole en Longo, depressief nadat hij van zijn eerste vrouw was gescheiden, had net een optreden gekregen in Embers West en speelde met Roy Eldridge. Eldridge bracht Gillespie mee om Longo met Paul Chambers te zien spelen. Gillespie nam Longo de volgende dag in dienst. Longo werd muzikaal leider van het Dizzy Gillespie Quintet en later koos Gillespie hem uit als pianist van de Dizzy Gillespie All-Star Band. Vanaf 1966 zou zijn muziekcarrière verbonden zijn met Gillespie. In 1993 was Longo bij Gillespie op de avond dat hij stierf en later hield hij een lofrede op zijn begrafenis.
Longo trad op tijdens wekelijkse jazzsessies, die in het Bahai-centrum werden gehouden ter ere van Gillespie, een traditie die hij hielp beginnen. Net als Gillespie was hij een lid van het Bahai-geloof. Longo gaf ook een masterclass aan opkomende jazzmuzikanten, waaronder Adam Rafferty, Nate Andersen en John Austria. Longo's bigband, het New York State of the Art Jazz Ensemble, speelt met tussenpozen in het centrum en biedt opkomende muzikanten de kans om op het podium te leren en het publiek krijgt een jazzervaring tegen een redelijke prijs. Een groot deel van de missie van Mike Longo was om de leerlingrelatie bij het lesgeven in jazz te herstellen.
Verenigde Staten