Novell NetWare is een besturingssysteem voor fileservers. Rond 1990 was er bijna sprake van een monopolie in de markt voor netwerkbesturingssystemen met een marktaandeel van 90%. Het werd geroemd om zijn beheersbaarheid en eenvoud.
Na de introductie van de NDS (NetWare Directory Services) ging het bergafwaarts en werd het marktaandeel langzaam overgenomen door de serverversie van Microsoft Windows. Dit was voornamelijk te wijten aan drie belangrijke zaken:
- het NDS concept sloeg niet aan
- Windows kon veel beter functioneren als applicatieserver
- er was geen ‘NetWare Client’ nodig op de werkplek.
Bovendien had Windows ook een inhaalslag gemaakt op het gebied van de exclusieve voordelen van NetWare. In december 2010 werd gestaakt met de verdere ontwikkeling van NetWare en het speelt nu geen enkele rol van betekenis meer.
Directory Services
Met NetWare 4.0 werd ook NDS (Novell Directory Services) geïntroduceerd, de NDS is een X.500 / X.520-compatibele 'directory service'.
Een directory beschrijft niet de IT-infrastructuur van een bedrijf of organisatie; een directory beschrijft wie binnen de organisatie bevoegd is om namens de organisatie te handelen. Alle IT-rechten zijn daarvan slechts een afgeleide.
Onder de term Directory Services wordt doorgaans een hiërarchische database verstaan waarin gebruikers, groepen, computers en andere netwerkobjecten worden opgeslagen. Deze omschrijving is technisch juist, maar doet geen recht aan de oorspronkelijke ontwerpfilosofie van Novell Directory Services (NDS), later: eDirectory. Vanuit architectonisch perspectief kan NDS worden beschouwd als een digitaal organisatiemodel waarin niet de IT-infrastructuur, maar de onderneming zelf centraal staat.
Het objectenmodel van NDS vertegenwoordigt geen netwerk. Het vertegenwoordigt de organisatie.
De directory beschrijft de formele structuur van het bedrijf: afdelingen, functies, verantwoordelijkheden, bevoegdheden en de relaties daartussen. Rechten op gegevens, applicaties, printers, servers en andere bedrijfsmiddelen vloeien niet voort uit de techniek, maar uit de plaats die een object binnen deze organisatiestructuur inneemt.
In die betekenis is de directory niet een administratieve afspiegeling van de organisatie; de directory ís de organisatie. De digitale identiteit van de onderneming wordt gevormd door het directorymodel zelf.
Deze ontwerpfilosofie sluit nauw aan bij de oorspronkelijke ideeën achter de X.500-directorystandaard, waarin een directory wordt gezien als een wereldwijde hiërarchie van organisatorische entiteiten en hun onderlinge relaties, en niet uitsluitend als een authenticatiedatabase.
Het gevolg van deze benadering is dat systeembeheer grotendeels een organisatorische activiteit wordt. Wanneer de organisatiestructuur correct is gemodelleerd, volgen autorisaties, delegatie van beheer en toegang tot bedrijfsmiddelen vanzelf uit de hiërarchie. Wijzigingen in de organisatie leiden automatisch tot wijzigingen in bevoegdheden, zonder dat afzonderlijke systemen opnieuw hoeven te worden ingericht.
Initiële inrichting
De inrichting van eDirectory dient de organisatiestructuur te representeren. Het doel is medewerkers regelgeving op te leggen via louter organisatorisch gerelateerde zaken als primaire organisatorische eenheid, afdeling, werksoort, functie, positie (directie, afdelingshoofd, manager, chef, teamleider, etc.), locatie en hoedanigheid (zoals: stagiaire, vrijwilliger, uitzendkracht, etc.).
Geen ultieme beheerder
Bij eDirectory is er geen ‘almachtige’ netwerkbeheerder zoals een ‘Enterprise Administrator’ (Windows), ‘Supervisor’ (Novell NetWare < V4) of ‘Root’ (UNIX). Bij de initiële installatie wordt aan de top van de boomstructuur (Directory Tree) een gebruiker ’Admin’ aangemaakt die alle ‘Object-‘ en ‘Property Rights’ krijgt op het bovenste ‘root’-object en deze rechten erft op alle onderliggende objecten. Echter, een IRF (Inheritance Rights Filter) kan (een deel van) de rechten die een gebruiker via (over)erving meeneemt blokkeren. Om te voorkomen dat een IRF alle rechten blokkeert en er zodoende een dode tak ontstaat in de boomstructuur, is het belangrijk dat alvorens het IRF te plaatsen eerst een nieuwe netwerkgebruiker met alle rechten wordt aangemaakt ‘achter’ het (nog te plaatsen) filter. Deze werkwijze is de geëigende methode ter realisatie van bestandslocaties waar de absolute garantie op volledige privacy vereist is.
