Nicolas Bosret

Nicolas Bosret
Buste van Nicolas Bosret
Buste van Nicolas Bosret
Persoonsgegevens
Geboortedatum 5 maart 1799Bewerken op Wikidata
Geboorteplaats NamenBewerken op Wikidata
Overlijdensdatum 18 november 1876Bewerken op Wikidata
Overlijdensplaats NamenBewerken op Wikidata
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Nicolas Joseph Bosret (5 maart 1799 – 18 november 1876) was een Belgische componist en organist van de kathedraal Saint-Loup in Namen. Hij was al vanaf zijn zevende jaar blind, maar wist niettemin zeer spoedig zich de solfège eigen te maken. Hij kreeg les van Abbé Denis, een oudere organist aan de Naamse Saint-Loup.

In 1851 bracht hij voor de eerste maal Li Bia Bouquet ten gehore (oorspronkelijk Li bouquet del marieye geheten), een lied in het Waals. De dichter Jules Mandos bewerkte het en het verwierf een enorme populariteit. Het werd in 1856 door de gemeenteraad tot officiële hymne van Namen uitgeroepen.

Bosret was ook een van de stichters van de Société royale Moncrabeau, een van de oudste folkloristische gezelschappen van Wallonië.

Li Bia Bouquet

Nicolas Bosret had talrijke liedjes gecomponeerd, zowel in het Frans als in het Waals: Déclaration d'on vi djonne homme, Emerance, L'amour è l'Ardenne, Les Auvergnats surpris par l'orage, Li carillon de Moncrabeau, Li douviatche do concert en Li transe d'one djonne bauchelle. Het blijkt dat Li Bia Bouquet was geschreven voor Anne Quertaimont. Hij was inderdaad lief van haar. Ze trouwden op 17 juli 1844. Het liedje werd in 1851 uitgegeven en de oorspronkelijke titel was Li bouket del marieye. De leden van de Société des Molons (ook bekend als Société Moncrabeau) vonden het leuk.

De tekst
Li bea bouket (hergeschreven in het Algemeen Waals) Nederlandse vertaling
Ç’ a stî ene sacwè d’ drole,

L’ ôte feye, dj’ aveu-st ene crole ;

Tot aspoyî,

Dj’ aléve sokyî ;

L’ amour vént m’ rewoeyî.

 Het was iets raars,

De andere keer was ik zat;

Helemaal geleund,

Ging ik naar het bed;

De liefde heeft me zonet wakker gemaakt.

(Resploe)

C’ est dmwin li djoû di m’ mariaedje, Aprestez, aprestez tos vos boukets,

Vos les metroz å coirsaedje

Des båsheles di nosse banket.

Mins c’ est l’ minne li pus djoleye

Ossu vormint dji m’ rafeye

Di lyi diner li bouket

Elle årè li bea bouket.

 (Het refrein)

't Is morgen de dag van mijn huwelijk, Maakt hun klaar, maakt al jullie boeketten klaar,

Jullie zullen hen in het lijfje zetten

Van de meisjes van ons banket.

Hoewel het mijne het allermooiste is

Ik verheug me ook

Dat ik dit boeket ga geven

Ze zal het mooie boeket krijgen.

C’ esteut mi ptite Mareye

Come elle esteut djoleye !

Ké-n imbaras

Ç’ a stî ç’ djoû la

Ki dj’ a siné l’ contrat.

 Ze was mijn Mieke

Ze was zo mooi!

Jammer genoeg

Was het ook de dag

Waarop ik het contract had handgetekend.

Adiè totes mes foleyes,

Dj’ intere dins l’ cofréreye,

C’ est a l’ åté

Ki dj’ va djurer

Amour, fidelité.

 Vaarwel, mijn gekte,

Ik ben nu een lid van het broederschap,

Op het altaar

Ga ik zweren

Liefde en trouw.

C’ est dmwin k’ dji m’ boute a pîce.

Adiè tote li djonnesse.

Po comincî,

Dji m’ va saetchî

Al coide, a tot spiyî.

 't Is morgen dat ik ga opstaan.

Vaarwel, mijn jeugd.

Om te beginnen,

Ga ik het touw trekken

Uit alle macht.

Société Moncrabeau

Nicolas Bosret was lid van de Société Moncrabeau sedert 1826. In 1857 creëerde hij het orkest van deze vereniging, dat samengesteld werd uit onlogische instrumenten, zoals de cougnou met zuiger of de paardenkop.

Eerbetoon

Het graf van Bosret op de begraafplaats van Belgrade (Namen)

De gemeenteraad van Namen had hem een lijfrente van 400 Belgische franken toegekend op 17 augustus 1860. Het was eigenlijk een bedankcadeau vanwege zijn bewezen diensten.

Bosret ligt begraven op de Begraafplats van Belgrade te Saint-Servais. Zijn graf werd versierd met het wapen van de Molons, waarop de naam van de Société Moncrabeau geschreven wordt. Een straat langs de Samber heeft zijn naam sedert 15 juni 1878.

Een herinneringsmonument werd opgesteld op de Boulevard Isabelle Brunelle naast de wijk Saint-Nicolas, die altijd voor hem had berekend. Dit monument werd verplaatst ten gevolge van de opbouw van de Pont des Ardennes. Nu bevindt het zich tegenover het Théâtre de Namur. De sokkel lijkt op een troon. Ieder jaar in september komen de kandidaten van de liegenwedstrijd daar bijeen.

Publicaties

Bronnen