Obizzo Fieschi

Obizzo Fieschi
Bisschop van de Rooms-Katholieke Kerk
Wapen van een bisschop
Geboren circa 1150
Plaats Lavagna of Parma
Overleden 22 mei 1224
Plaats Parma
Wijdingen
Bisschop 1195
Kerkelijke loopbaan
1178-1194 kanunnik kapittel kathedraal van Parma
circa 1190 proost kapittel kathedraal van Parma
1194-1224 Bisschop van Parma
Voorganger Bernardo II van Parma
Opvolger Grazia van Parma
Portaal  Portaalicoon   Christendom
Italië
Kathedraal van Parma, apsis

Obizzo Fieschi (Lavagna of Parma, circa 1150 – Parma, 22 mei 1224) was een edelman en bisschop van Parma in Rijks-Italië, dat deel was van het Heilige Roomse Rijk in de middeleeuwen.

Fieschi bestuurde daarnaast een eigen domein als graaf van het Heilig Roomse Rijk. Fieschi’s ambities om macht uit te oefenen in zijn domein botsten met de gemeentelijke autonomie, die Noord-Italiaanse steden verkregen hadden via de Vrede van Konstanz (1183).

Levensloop

De adellijke familie Fieschi heerste in de republiek Genua; in 1166 zwoer zijn familie trouw aan de autonome stadsstaat Genua binnen Rijks-Italië. Obizzo Fieschi werd ofwel geboren in Lavagna, in het stamland van de familie, ofwel in een zijtak die in Parma resideerde. In 1178 werd hij kanunnik van het kathedraalkapittel van Parma. Hij werd er bevorderd tot proost van het kapittel.

In december 1194 verkoos het kapittel Fieschi tot bisschop van Parma. Op 14 juni 1195 bevestigde paus Celestinus III hem tot bisschop van Parma.

In 1196 beroofde de militie van markies Guglielmo Pelavicino kardinaal Pietro di Capua; Pietro di Capua was een pauselijke legaat die op doorreis was door Parma en Piacenza. Fieschi en de bisschop van Piacenza deden hierna niets. Hiervoor sloeg paus Innocentius III alle inwoners van Parma en Piacenza in de ban van de Roomse Kerk; de paus ontnam Fieschi en zijn ambtsgenoot in Piacenza alle rechten in Borgo San Donnino, een kerk die beide bisschoppen onderling betwistten. Beide bisschoppen zorgden ervoor dat de kardinaal schadeloosstelling kreeg, zodat het dispuut eindigde.

In de strijd tussen de paus en de keizer koos Fieschi de zijde van de paus. Zo moest bisschop Fieschi geestelijken in pauselijke naam ontslaan die de zijde van de keizer kozen. De grootste zaak was deze van de verkiezing van een aartsbisschop in Milaan, die in de ogen van Rome keizersgezind was (1612).

Fieschi zorgde er tegelijkertijd voor om de keizer niet tegen de haren te strijken. Hij bemoeide zich herhaaldelijk bij de keizerlijke kanselarij om akten te verkrijgen die hem bevestigden als graaf van een bisschoppelijk domein. In dit territorium had Fieschi alle bestuurlijke en rechterlijke bevoegdheid. Meerdere jaren na elkaar ontving hij keizerlijke bevestiging, zowel tijdens de regering van keizer Hendrik VI als keizer Otto IV. Dit was tegen de zin van de stad Parma, zijn eigen bisschopsstad. Het stadsbestuur profiteerde van het bezoek van Otto IV aan Parma om te protesteren (1210). Zij legden de keizer uit dat Fieschi’s fief een schending was van de stadsrechten die zij bekomen hadden in de Vrede van Konstanz. Keizer Otto IV verklaarde het graafschap van Fieschi nietig. Maar Fieschi deed achteraf de keizer van gedachten veranderen zodat hij opnieuw graaf werd (1214).

Paus Honorius III riep op tot een kruistocht met de bul Quia maior. De stad Piacenza legde het pauselijk bevel naast zich neer en werd geëxcommuniceerd (1214). Bisschop Fieschi behandelde deze zaak verder.

In 1217 bemiddelde bisschop Fieschi tussen de steden Modena en Ferrara over het tolgeld bij de oversteek van de Po. Fieschi koos de zijde van Modena.

In 1218 moesten Fieschi en andere bisschoppen in de Po-vlakte op bevel van paus Honorius III de stad Bologna excommuniceren. Bologna had zich pauselijk grondgebied toegeëigend dat afkomstig was uit de erfenis van Mathilde van Toscane aan Rome.

Keizer Frederik II besteeg de troon in 1219. Zowel het stadsbestuur van Parma als bisschop Fieschi richtten zich tot het keizerlijk hof, elk om hun rechten te bepleiten. Fieschi werd vervolgens afgezet als graaf en mocht zich bovendien niet meer mengen in de benoeming van de stadsmagistraten (1219). Fieschi ging in beroep bij paus Honorius III. De paus belastte de bisschop van Bologna met een bemiddeling. Fieschi reisde naar Bologna met alle documentatie die aantoonde dat hij grafelijke rechten bezat. De paus gaf hem in 1220 gelijk, nadat het advies uit Bologna uitbleef. Bovendien riep de paus koning Filips II van Frankrijk ter hulp om elke inwoner van Parma te straffen die zich verzette tegen dit decreet.

De weerstand van de stad Parma tegen hun bisschop bereikte een kookpunt. Een bemiddeling van keizer Frederik II veranderde hier niets aan. Fieschi ging in ballingschap (1221) doch bleef officieel bisschop van Parma tot zijn dood in 1224.