Paul Pataer (Gent, 26 november 1938 – aldaar, 13 februari 2025) was een Belgisch politicus en voorzitter van de Liga voor Mensenrechten.
Paul Pataer studeerde in 1962 af als doctor in de rechten en de criminologie aan de Rijksuniversiteit Gent. Hij ging aan de slag op de juridische dienst van een verzekeringsmaatschappij, waar hij naar eigen zeggen werd ontslagen omdat hij zich syndicaal engageerde. In februari 1970 trad hij in dienst bij de Landelijke Bediendencentrale binnen de christelijke vakbond ACV, waar hij eerst vijf jaar werkte op de dienst pers en propaganda van het nationaal secretariaat in Antwerpen. Hierbij stond hij onder meer in voor de uitgave van ledenblad Ons Recht. In 1975 werd hij op eigen verzoek overgeplaatst naar Brussel, waar hij werd aangesteld als gewestelijk secretaris.
Samen met Wilfried Martens zette hij een CVP-jongerenwerking in Gent op. Tussen 1967 en 1973 zetelde Pataer in het nationaal bureau van de CVP-Jongeren en onder het voorzitterschap van Martens was hij van 1967 tot 1971 diens adviseur voor buitenlands beleid. Ook werd hij lid van de redactieraad van het CVP-partijblad ZEG. Na zijn engagement bij de CVP-Jongeren zetelde Pataer nog twee jaar als gecoöpteerd lid in het partijbureau van de CVP. Hij nam toen ontslag omdat hij zich als progressieve christendemocraat niet meer herkende in de naar zijn mening te rechtse richting die de partij uitging.
Binnen de christelijke arbeidsbeweging was hij vanaf 1979-1980 een van de drijvende krachten van de Werkgroep Congresbesluiten, die zich kritisch opstelde tegenover de binding van het ACW met de CVP en ijverde hij voor de oprichting van een zelfstandige progressieve christelijke arbeiderspartij los van deze partij. In 1985 besliste het ACW echter om te blijven vasthouden aan haar banden met de CVP en geen zelfstandige partij op te richten. Toen Pataer bleef ijveren voor een eigen christelijke arbeiderspartij, werd Pataer in februari dat jaar ontslagen bij het LBC, omdat hij de richtlijnen van het ACW niet respecteerde. Samen met andere ontevreden ACW'ers lag hij vervolgens aan de basis van het PAKS, het Progressief Akkoord Kristenen-Socialisten, dat werk wilde maken van een progressieve frontvorming met de socialistische partij SP. In april 1985 bereikten PAKS en de SP een samenwerkingsakkoord met het oog op de verkiezingen van oktober dat jaar. In mei 1988 trad Pataer formeel toe tot de SP, naar eigen zeggen omdat zijn ideaal om een progressieve christelijke arbeiderspartij op te richten niet te verwezenlijken was.
Bij de verkiezingen van oktober 1985 kreeg Pataer de vierde plaats op de SP-Kamerlijst van het arrondissement Gent-Eeklo. Hij raakte niet verkozen en belandde daarop in de Senaat. Van oktober 1985 tot november 1991 was hij provinciaal senator voor Oost-Vlaanderen en van oktober 1992 tot mei 1995 gecoöpteerd senator. In de Hoge Vergadering zetelde Pataer in de commissies Volksgezondheid en Leefmilieu (1985-1991), Justitie (1985-1991 en 1992-1995), Ontwikkelingssamenwerking (1992-1995) en Volksgezondheid en Leefmilieu (1985-1991), van de eerste commissie was hij van 1989 tot 1991 ondervoorzitter.
In januari 1995 werd hij OCMW-raadslid in Gent, maar besliste in september 2006 om de ondertussen tot sp.a herdoopte partij te verlaten omdat hij het oneens was met het vluchtelingenbeleid van de regering-Verhofstadt II en het partijstandpunt van de Vlaamse socialisten daarin, dat naar zijn mening te rechts was. Hij gaf zijn zetel als OCMW-raadslid daarop terug aan zijn voormalige partij. Een week later werd hij politiek actief voor Groen, waarvan hij standpunten meer in lijn vond met zijn progressieve politieke overtuigingen, en werd van 2007 tot 2011 opnieuw OCMW-raadslid. In juni 2011 volgde hij op 72-jarige leeftijd Vera Dua op als gemeenteraadslid van Gent, hetgeen hij bleef tot aan de verkiezingen van oktober 2012.
In 1996 werd hij voorzitter van de Liga voor Mensenrechten tot hij in 2004 werd opgevolgd door Jos Vander Velpen. Daarnaast was Pataer van 1997 tot 2010 voorzitter van Vluchtelingenwerk Vlaanderen, dat tot 2004 het OverlegCentrum voor de Integratie van Vluchtelingen heette. Na afloop van zijn voorzitterschap bleef hij tot aan zijn overlijden een actief bestuurslid van de organisatie, die de rechten van vluchtelingen verdedigt.
Pataer was gehuwd met Dora Vande Velde, die in 2024 overleed. Pataer overleed in februari 2025 op 86-jarige leeftijd.
Pataer was tevens van 1971 tot 1993 medewerker van het progressieve maandblad De Nieuwe Maand.