Geschiedenis
De plaats werd omstreeks 1570 gesticht door Georg Johan I van Palts-Veldenz. In 1590 moest hij de stad verkopen aan hertog Karel III van Lotharingen. Er werd wel bedongen dat de rechten van de inwoners van het protestantse Phalsbourg zouden worden geëerbiedigd binnen het voor de rest katholieke Opper-Lotharingen. Zijn opvolger Hendrik II kwam deze overeenkomst niet na en een deel van de bevolking vertrok naar Bischwiller in het hertogdom Palts-Zweibrücken waar ze wel vrij hun geloof konden beleven.
Door het Verdrag van Vincennes (1661) viel Phalsbourg toe aan de Franse kroon om zo een corridor door Lotharingen naar de Franse gebieden in de Elzas te creëren. De bekende Franse bouwmeester Vauban hielp bij het uitbouwen van de vestingstad Phalsbourg.
Zowel in 1814 als in 1815 werd de vesting Phalsbourg belegerd. Tijdens de Frans-Duitse Oorlog hield de vesting van Phalsbourg stand tot december 1870. Toen moesten de Franse verdedigers zich overgeven door voedselgebrek. In 1919 kreeg de stad het ridderkruis in het Legioen van Eer voor haar heldhaftig verzet in 1870.
Na de oorlog werd Phalsbourg Duits. Phalsbourg, of zoals oorspronkelijk Pfalzburg geheten, was van origine Duits. Na de Eerste Wereldoorlog werd Phalsbourg weer Frans. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Phalsbourg weer door de Duitsers bezet. In november 1944 kwam ook aan deze bezetting een einde en werd Phalsbourg bevrijd.
