Hij was zoon van Geertruida Elisabeth van der Monden en (hoofd)inspecteur (GEB Amsterdam) Pieter Johannes Steltman. Hijzelf trouwde in 1964 met Jannie de Bruin. Steltman groeide op in Amsterdam-Oost (Pretoriusplein) en Amsterdam-Zuid (Marathonweg). Uitstapjes naar het Amsterdamse Bos (om de hoek bij de Marathonweg) onder leiding van de boswachter brachten hem de liefde voor biologie. Steltman studeerde na de middelbare school voor zijn MO-diploma biologie aan de Hervormde Kweekschool in Amsterdam en gaf een korte periode les. Bovendien zat hij bij Padvinderij.
Natuurbescherming
Dat onderwijzen deed hij nog wel, maar dan als bestuurder van Instituut voor Natuurbeschermingseducatie IVN, dat ook wel Natuurmonumenten ondersteunde. In 1965 studeerde hij nog MO-biologie toen hij (al) bestuurssecretaris was bij IVN. Vanuit die hoek kwam dan ook dat hij medepresentator werd bij Ja, natuurlijk, waar hij de binnenlandse onderwerpen presenteerde. Hij zou van datzelfde IVN vanaf 1967 veertien jaar directeur zijn. In zijn dagen werd IVN omgebouwd van “milieupolitie” (woorden van Steltman) tot educatief centrum; het ledental nam in die jaren toe; de organisatie nam toen met afdelingen en vrijwilligers.
Midden jaren tachtig volgde Staatsbosbeheer. Eind jaren tachtig werd hij kortstondig hoofd Voorlichting en Publiciteit van de Flevohof. Vanaf 1 augustus 1990 was hij directeur van De Dierenbescherming. In zijn laatste levensjaren verzorgde Steltman lezingen etc., nog steeds over natuurbeheer.
Steltman publiceerde ook over zijn onderwerpen; zo bracht hij Groene ambachten en Leven met dieren uit.
Steltman overleed op 77-jarige leeftijd aan hartklachten.
