Poverty Row is een informele benaming voor kleine Hollywoodstudio's die van de jaren twintig tot en met de jaren vijftig B-films produceerden, doorgaans met veel kleinere budgetten en lagere productiewaarden dan die van de grote studio's. Hoewel veel van deze studio's gevestigd waren in de buurt van Gower Street in Hollywood, heeft de term niet noodzakelijkerwijs betrekking op een specifieke fysieke locatie.
Hoewel sommige Poverty Row-studio’s slechts kort bestonden en maar een handvol films produceerden, functioneerden andere op een vergelijkbare manier als de grote filmstudio’s – zoals Metro-Goldwyn-Mayer, Warner Bros. en Paramount Pictures – zij het op veel kleinere schaal.
De meest succesvolle en duurzame Poverty Row-studio's hadden permanente productielocaties, hadden een cast en crew onder contract en produceerden een gevarieerder aanbod dan de kleinere bedrijven.
De belangrijkste Poverty Row-studio's waren:
CBC Productions, opgericht door Harry Cohn, werd van 1919 tot 1924 als een Poverty Row-studio beschouwd. Werd in 1924 omgedoopt tot Columbia Pictures.
Tiffany Pictures was van 1921 tot 1932 actief als productiebedrijf (ongeveer 90 films) en distributeur.
Mascot Pictures werd in 1927 opgericht door Nat Levine en fuseerde in 1935 met vijf andere Poverty Row-studio's tot Republic Pictures.
Monogram Pictures ontstond in 1931 door de fusie van Sono Art-World Wide Pictures met Rayart Pictures. Na de poging tot fusie van Monogram met Republic Pictures in 1935, nam Johnston Monogram weer zelfstandig over en produceerde in de daaropvolgende decennia films variërend van musicals voor de jeugd met populaire swingbands in de hoofdrol tot klassieke verhalen zoals Oliver Twist en de laatste films van Kay Francis. Monogram ontwikkelde zich in 1953, in relatief stabiele financiële omstandigheden, tot Allied Artists.
Grand National Films werd in 1936 opgericht en had belangrijk talent in huis, zoals James Cagney en regisseur Charles Lamont, maar kon niet overleven zonder een eigen distributiekanaal. Het bedrijf ging in 1939 failliet na ongeveer 100 films te hebben uitgebracht.
Sommige studio's, zoals Astor Pictures en Realart Pictures, begonnen met het verkrijgen van de rechten om oudere films van andere studio's opnieuw uit te brengen voordat ze hun eigen films produceerden.
Door het studiosysteem (waarbij de productie en distributie van films werd gedomineerd door een klein aantal grote filmstudio's) en de praktijk van blokboekingen (waarbij bioscopen meerdere films als één geheel moesten aankopen) zaten onafhankelijke bioscopen gretig te wachten op producties van de Poverty Row-studio's.
De ontbinding van het studiosysteem na de uitspraak in een rechtszaak van de Verenigde Staten tegen Paramount Pictures uit 1948 en de opkomst van de televisie waren enkele van de factoren die leidden tot de neergang en uiteindelijke verdwijning van de traditionele Poverty Row-studio's, hoewel er tot op de dag van vandaag kleine en onafhankelijke studio's blijven bestaan.