Profunditerebra orientalis is een slakkensoort uit de familie van de Terebridae. De soort leeft in de westelijke Grote Oceaan en werd in 1999 beschreven door de malacoloog Ugo Aubry, oorspronkelijk als Myurella orientalis. In 2020 vond een herindeling plaats bij het geslacht Profunditerebra, dat voornamelijk soorten omvat die op grote diepte in de Indo-Pacifische regio voorkomen.
Kenmerken
De schelp van Profunditerebra orientalis heeft een langgerekte vorm en een gevarieerd kleurpatroon. De windingen hebben een afgeplat profiel. De schelp is voorzien van fijne ribben in de lengterichting, die worden gekruist door spiraalvormige richels. Op de snijpunten van deze structuren ontstaan knobbeltjes, waardoor een fijn traliewerkachtig patroon ontstaat. De band langs de sutuur, de naad tussen twee windingen, wordt begrensd door een ondiepe groef met kleine putjes. Deze kenmerken onderscheiden de soort van verwante soorten met een grovere sculptuur of zonder duidelijke spiraalvormige structuren.
Verspreiding en leefgebied
De soort is bekend uit de westelijke Grote Oceaan, waaronder de wateren bij Nieuw-Caledonië en Papoea-Nieuw-Guinea. De typelocatie ligt ten zuidoosten van Nieuw-Caledonië bij de Loyaliteitseilanden, op een diepte van 463 meter. Een in een wetenschappelijke studie afgebeeld exemplaar werd verzameld op een diepte van 448 tot 464 meter. De soort maakt daarmee deel uit van een geslacht waarvan de meeste soorten in diepere tropische wateren van de Indo-Pacific leven.
Taxonomie
Ugo Aubry beschreef de soort in 1999 onder de naam Terebra orientalis in zijn publicatie Nuove Terebre e antichi versi. Het holotype, het exemplaar waarop de oorspronkelijke soortbeschrijving is gebaseerd, wordt bewaard in het Muséum national d'histoire naturelle in Parijs. Ook een paratype uit de oorspronkelijke typereeks is in deze collectie opgenomen.
In 2020 werd de soort ingedeeld bij het nieuw beschreven geslacht Profunditerebra. Deze herindeling maakte deel uit van een bredere herziening van de taxonomie van de Terebridae, waarbij onder meer moleculaire gegevens en kenmerken van de schelp en anatomie werden gebruikt om de verwantschappen binnen de familie opnieuw te beoordelen.
Bronnen, noten en/of referenties
↑Aubry, U. (1999) Nuove terebre e antichi versi. Ancona: L'Informatore Piceno. 47 pp.
.jpeg)
Afbeeldingen op Wikimedia Commons