Pyrronisme

Het pyrronisme of pyrronistisch scepticisme is een school van het filosofisch scepticisme, opgericht door Aenesidemus in de 1e eeuw v.Chr. en beschreven door Sextus Empiricus in de late 2e of vroege 3e eeuw n.Chr. De school is vernoemd naar de filosoof Pyrrho van Elis (ca. 360 - ca. 270 v.Chr.). Pyrronisme is de laatste paar eeuwen invloedrijk geworden met het ontstaan van het moderne wetenschappelijke wereldbeeld.

Doel

Het doel van het pyrronisme is om Ataraxie te bereiken. In de moderne psychologie en filosofie wordt deze toestand beschreven met de term gelijkmoedigheid.

Vergelijkbare stromingen

• Academisch scepticisme (met als beroemdste aanhanger Carneades) stelt: “Niets kan men zeker weten, zelfs dit niet”, blijven de pyrronistische sceptici in een staat van ononderbroken twijfel aan en zoektocht naar de waarheid en distantiëren zij zich van onbewezen stellingen. Volgens hen is zelfs de stelling dat niets gekend kan worden dogmatisch.
• Zeteticisme, aangehangen door o.a. Marcello Truzzi, de mede-stichter van het Committee for Skeptical Inquiry. Dit is vergelijkbaar met wetenschappelijk scepticisme.
• Madhyamaka, een boeddhistische Mahayāna-traditie. Dit is te verklaren doordat Pyrrho gedurende 18 maanden in het gevolg verbleef van Alexander de Grote bij zijn veroveringstocht in Indië, en daar ideeën van het boeddhisme verbond met gelijkaardige ideeën van Democritus, Protagoras, Heraclitus en Zenophanes om zo een Griekse versie van het Boeddhisme te smeden, een rationele Westerse filosofie, ontdaan van priesters, tempels, reïncarnatie en meditatie.