| Philippa York |
|---|
 |
|
| Persoonlijke informatie |
| Bijnaam |
"De Vliegende Schot" |
| Geboortenaam |
Robert Millar |
| Geboortedatum |
13 september 1958 |
| Geboorteplaats |
 Ewell, Verenigd Koninkrijk |
| Sportieve informatie |
| Huidige ploeg |
gestopt |
| Specialisatie(s) |
Klimmen |
| Ploegen |
|
|
|
|
Philippa York, geboren als Robert Millar (Glasgow, 13 september 1958), is een voormalig Schots wielrenster die actief was bij de mannen tussen 1980 en 1995 en daarna actief werd als coach en ploegleider en na haar transitie als wielrencommentator.
In 2017 maakte ze bekend dat haar geslachtsverandering van man naar vrouw, die was aangevangen in 2000, voltooid was en dat ze haar naam officieel had laten wijzigen naar Philippa York.
York behaalde in 1984 de vierde plek in het eindklassement van de Ronde van Frankrijk en won het bergklassement. Ook werd York tweede in de eindrangschikking van de Ronde van Italië in 1987 en winnaar van het bergklassement.
Beginjaren
York groeide op in Glasgow en leek voorbestemd om de fabriek in te gaan. Als amateurwielrenster, bij de Glasgow Wheelers Cycling Club, bleek zij echter een talent. Zij werd Schots juniorenkampioen in 1976 en klimkampioen in het volgende jaar.
In 1978 werd York 21e in de Milk Race en wegkampioen bij de amateurs. In 1979 ging York naar Frankrijk om lid te worden van de ACBB (Athletic Club Boulogne-Billancourt). Zij won er vijf wedstrijden en werd vierde bij het wereldkampioenschap wielrennen. Hierdoor kreeg ze een profcontract bij de Peugeot-ploeg.
Professionele carrière
Aan het begin van haar profloopbaan behaalde York ereplaatsen. Ze werd derde in de Ronde van de Vaucluse in 1980, behaalde de zevende plaats in het criterium Dauphiné Liberé in 1981 en werd tweede aldaar in 1983. In de Ronde van Romandië behaalde zij in 1981 en 1982 de zevende plaats en in de Ronde van de Toekomst werd ze tweede in 1982. Haar debuut in de Ronde van Frankrijk kwam in 1983. Ze won een bergetappe en werd veertiende in het eindklassement. In 1984 werd ze zesde in Parijs-Nice en vijfde in de Ronde van Romandië. In de Tour won York het bergklassement, werd ze vierde in de eindrangschikking en won opnieuw een bergetappe. Doordat ze de 21e etappe won had ze daarmee in alle drie de grote rondes een etappe op haar naam gebracht. In 1988 werd York derde in een klassieker in Luik-Bastenaken-Luik.
York behaalde in 1990 de overwinning in de etappewedstrijd Dauphiné Liberé. De laatste jaren van haar professionele carrière waren betrekkelijk weinig succesvol. In 1992 tekende ze op voorspraak van Gert-Jan Theunisse bij de Nederlandse wielerploeg TVM. In de Ronde van Spanje van dat jaar werd ze betrapt op het gebruik van testosteron. York kreeg een voorwaardelijke schorsing van drie maanden en een geldboete. Zij werd in 1992 twintigste in de Ronde van Spanje en achttiende in de Ronde van Frankrijk. Een jaar later werd ze respectievelijk vijftiende en vierentwintigste in deze wielerkoersen. Haar laatste belangrijke overwinning behaalde ze in 1995 toen ze Brits kampioen wielrennen op de weg werd. Kort daarna echter ging haar laatste ploeg, het Franse Le Groupement, failliet en York verliet daarop het professionele wielrennen.
Na de wielercarrière
In 1997 kwam York terug in het wielrennen als coach van de Britse ploeg en in 1998 was ze ploegleider van de Schotse ploeg in de PruTour, een achtdaagse Britse wielerwedstrijd. Daarnaast werd York journalist, waarbij zij voornamelijk producten testte. In 2002 verscheen ze op de Commonwealth Games, maar daarna leek ze alle banden met de sportwereld te verbreken. In 2003 kreeg York een plek in de Schotse Sports Hall of Fame, maar ze was afwezig bij de ceremonie. Haar langdurige afwezigheid in de publiciteit leidde tot speculaties in de media. Sinds 2000 ging het gerucht dat ze een geslachtsverandering had ondergaan.
In 2007 werd een biografie over York uitgebracht door HarperCollins, geschreven door Richard Moore (In Search of Robert Millar). Moore was erin geslaagd met York contact te leggen via e-mail, maar had haar niet persoonlijk gesproken.
Tijdens de Ronde van Frankrijk 2012 schreef York een wekelijkse column voor de website Cyclingnews en van tijd tot tijd schreef ze een artikel voor Rouleur. Op 21 juli 2012 schreef ze een artikel in de The Guardian waarin ze commentaar gaf op de aanstaande overwinning van Bradley Wiggins in de Tour de France:
"So, after 28 years of having the best general classification performance by a British rider at the Tour de France, I'll be trumped by not one but two riders. Am I disappointed? Not really, that's what sport is all about, doing your best, succeeding, failing at times, ultimately putting yourself up there and inspiring others to do better. Now there will be three British riders with a Tour classification jersey at home and although each is a different colour and the yellow is the ultimate, it's not exactly a long list. I'm in good company."
Ewell, Verenigd Koninkrijk
.svg){kind=small}
