| Run for the Hills | ||||
|---|---|---|---|---|
| (Filmposter op en.wikipedia.org) | ||||
| Regie | Lew Landers | |||
| Productie | ||||
| Scenario | Marion Parsonnet (als Richard Stroup) | |||
| Verhaal | Leonard Neubauer | |||
| Hoofdrollen | ||||
| Muziek | Raoul Kraushaar | |||
| Montage | Irving Berlin | |||
| Cinematografie | Paul Ivano | |||
| Productiebedrijf | Jack Broder Productions | |||
| Distributie | Realart Pictures | |||
| Première | 24 juni 1953 | |||
| Genre | Komedie | |||
| Speelduur | 72 minuten | |||
| Taal | Engels | |||
| Land(en) | ||||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| (mul) TMDb-profiel | ||||
| ||||
Run for the Hills is een Amerikaanse lowbudget filmkomedie uit 1953 onder regie van Lew Landers met in de hoofdrollen Sonny Tufts en Barbara Payton.
Charley Johnson, actuaris bij een verzekeringsmaatschappij in Los Angeles, raakt geobsedeerd door de dreiging van een Russische aanval met de waterstofbom. Zijn vrouw Jane wordt wantrouwig wanneer hij drie weekends op rij verdwijnt, maar uiteindelijk neemt hij haar mee de bergen in en toont haar een ondergrondse grot in een verlaten goudmijn. Charley legt uit dat hij, na meer dan twintig mijnen en grotten te hebben onderzocht, deze plek heeft gekocht als schuilplaats tegen een nucleaire aanval. Hoewel Jane weinig enthousiast is over het idee om in een grot te wonen, steunt ze zijn plannen. De eigenaar van de mijn, Jed Taylor, en diens kleindochter Malinda zijn blij met de verkoop.
Terug thuis bereidt Charley zich fanatiek voor op overleving in extreme omstandigheden. Wanneer hij een lening aanvraagt om de grot in te richten, wijzen alle verantwoordelijken zijn verzoek af. Een van hen brengt de pers op de hoogte, waarna Charley het onderwerp wordt van spot in kranten, op de radio en op televisie. Tijdens een televisieshow moet hij zich als holbewoner verkleden en vernederende opdrachten uitvoeren om prijzengeld te winnen, maar hij verliest zijn geduld en verlaat woedend de studio. Uiteindelijk ontslaat zijn baas hem omdat hij weigert zijn plannen op te geven. Jane stelt daarop voor om bezoekers geld te laten betalen om hun grotwoning te bezichtigen.
Het echtpaar richt de grot in met meubels, tapijten en een geïmproviseerde douche, waarna toeristen massaal langskomen. Tegelijkertijd proberen allerlei excentrieke figuren en zakenlui voordeel te halen uit de situatie. Makelaar Orin Hadley wil de grot kopen, maar Charley weigert te verkopen. Vervolgens wordt hij lastiggevallen door inspecteurs en advocaten, die beweren dat hij enkel de mineraalrechten bezit en verplicht is de mijn uit te baten. Wanneer Jed Taylor zelfs de elektriciteit laat afsluiten en de luchttoevoer laat blokkeren, ontstaat publieke verontwaardiging. Nadat Charley en Jane de grot tijdelijk verlaten, ontdekt een menigte dat Taylor verantwoordelijk is voor de sabotage. Kort daarna veroorzaakt een aardbeving paniek, maar in de losgekomen rotsen ontdekken Charley en Jane goud, waarvan de mineraalrechten aan hen toebehoren.
| Acteur | Personage | Opmerkingen |
|---|---|---|
| Sonny Tufts | Charlie Johnson | |
| Barbara Payton | Jane Johnson | |
| John Harmon | Jed Taylor | |
| Mauritz Hugo | Mr. Hudson | |
| Vici Raaf | Mevr. Cornish | als Vicci Raaf |
| Jack Wrightson | George | |
| Paul Maxey | sheriff | |
| Harry Lewis | Mr. Carewe | |
| John Hamilton | Mr. Harvester | |
| Byron Foulger | Mr. Simpson | |
| Sid Slate | Wagstaff | |
| Charles Victor | Craig | |
| William Fawcett | Orin Hadley | als Bill Fawcett |
| Dee Ann Johnston | Malinda | als Deeann Johnson |
| George Sanders | televisiecommentator | |
| Rosemary Colligan | meisje in grot | |
| Jack McElroy | radio-omroeper | |
| Ray Parsons | kluizenaar | |
| Michael Fox | Phineas Cragg | |
| Jean Willes | Frances Veach | als Jean Wills |
| Richard Benedict | 'Happy' Day |
De hoofdrolspelers, Sonny Tufts en Barbara Payton, waren destijds twee van Hollywoods meest beruchte paria's. In 1951 haalde Payton de krantenkoppen als middelpunt van een gewelddadige liefdesdriehoek met acteurs Tom Neal en Franchot Tone. Tufts op zijn beurt stapelde aanklachten voor openbare dronkenschap op nadat zijn veertienjarige huwelijk met Barbara Lorayne in 1953 op de klippen liep.
Het verhaal van Leonard Neubauer werd door Marion Parsonnet bewerkt tot een filmscenario. Toen achteraf bleek dat de kwaliteit van het scenario ondermaats was, liet Parsonnet zijn naam op de aftiteling schrappen en vervangen door de onbestaande Richard Stroup.