SUHO | ||
|---|---|---|
| Industrie en producten | ||
| Industrie(ën) | lgbt-rechten | |
| Status en tijdlijn | ||
| Opgericht | 1980 | |
| Opgeheven | 1985 | |
| Organisatiestructuur | ||
| Type | organisatie | |
| Prijzen en erkenningen | ||
| Archieflocatie | Survibes | |
SUHO (Surinaamse Homofielen) was in Nederland een van de eerste zelfgeorganiseerde groepen van lhbtiqa+-mensen met een migratieachtergrond. De groep werd mede opgericht door Lionel Jokhoe en Max Lievendag.
SUHO werd opgericht in 1980. Na de onafhankelijkheid van Suriname in 1975 emigreerden veel Surinamers naar Nederland. Hier richtten zij eigen organisaties op. De aanleiding voor de oprichting van SUHO was Jokhoe's afstudeerscriptie Homofielen uit Suriname. Een vergeten groep binnen de Nederlandse samenleving? die in 1980 werd voltooid. Jokhoe was zich door zijn afstudeeronderzoek gaan realiseren dat Surinaamse homoseksuelen dubbel werden gediscrimineerd. Door Surinamers om hun seksualiteit en door witte Nederlanders om hun seksualiteit en kleur.
De organisatie wilde een veilige plek creëren voor Surinaamse queers (matisma in Sranantongo) om zich te ontwikkelen en samen plezier te hebben met muziek en feesten. Daarnaast zette SUHO zich in voor sociale acties, zoals manifestaties, en wilde zij kennis delen via interviews, lezingen, discussies, hun film Matisma (1983) en een maandelijkse krant. In die krant liet SUHO zien wie de gemeenschap was en wat haar bezighield, met aankondigingen, recepten, contactadvertenties, boekbesprekingen, gedichten en discussies over de vraag: moet de focus liggen op homo‑zijn of zwart‑zijn?
Omdat binnen de organisatie te weinig vrouwen actief waren, deden Tieneke Sumter en Maureen Tardjopawiro in Lieve vriendinnen een oproep dat SUHO‑vrouwen zich moesten laten horen. Volgens Sumter was het soms een strijd met mannen die twijfelden aan meer aandacht voor vrouwen. In 1981 werd SUHO-vrouwen in het leven geroepen om zich niet alleen te richten op homofobie en racisme, maar ook om seksisme en feminisme te bespreken. De groeiende groep vrouwen organiseerde vervolgens eigen thema‑ en discussieavonden, bijeenkomsten en feesten. Sumter werd in 1983 de voorzitter van SUHO
SUHO probeerde artikel 302 uit het Surinaamse strafrecht te laten schrappen, maar zonder succes. Dit artikel was een koloniaal overblijfsel van het Nederlandse wetsartikel 248bis. Dit artikel verbood seksuele handelingen tussen twee mensen van hetzelfde geslacht onder de 21 jaar, terwijl heteroseksuele relaties vanaf 16 jaar waren toegestaan. Na protesten en lobby's werd artikel 248bis in Nederland in 1971 afgeschaft. In Suriname geldt de wet, ondanks inzet van de homobeweging, nog steeds.
In 1985 hield SUHO op te bestaan.
Het SUHO-archief werd in 2020 overgedragen aan de Mikel Haman Foundation, die opdracht gaf om dit archief door bronnen- en archiefonderzoek te ontsluiten. Het bronnen- en archiefonderzoek werd uitgevoerd door Melchior Deekman. De geschiedenis van de emancipatie van lhbtiqa+'ers van kleur is door de ontsluiting van het SUHO-archief zichtbaarder gemaakt.