Touzani's ouders zijn afkomstig uit de Rifstreek in Marokko. Zij kwamen tijdens een migratiegolf in 1964 naar België toe. Toen Touzani op 8-jarige leeftijd met zijn ouders deelnam aan een demonstratie tegen racisme, heeft dat een diepe indruk op hem gemaakt. Hij begon zich sterk te interesseren voor protest, politieke ideologieën, regeringsvormen en mensenrechten. Daarbij had de Belgisch-Marokkaanse opposant Mohammed el Baroudi een belangrijke vormende invloed op hem. Hij koos daarbij voor democratie en dialoog in plaats van gewelddadig verzet.
Hij vond in theater, cabaret en humor een manier om mensen aan het denken te zetten en noodzakelijke discussies over maatschappelijke kwesties op gang te brengen. Hij bestudeerde de filosofie en de psychoanalyse, twee denksystemen die hem zeer religiekritisch maakten en op zijn 19e openlijk afstand deden doen van het islamitisch geloof. Touzani is 'atheïst', 'ex-moslim' en niet-gelovig', maar hij houdt niet van deze termen omdat ze vooral aangeven wat hij niet is, terwijl er veel zaken zijn waar hij wel in gelooft, namelijk 'de mensheid, de natuur en in humane wetten.' Hij is een groot bewonderaar van Richard Dawkins, de redacteurs van Charlie Hebdo (waarvan hij er velen persoonlijk kent/kende), sympathiseert met de Kerk van het Vliegend Spaghettimonster (pastafarisme) en verkondigde in een van zijn shows zijn eigen parodiereligie, het touzanisme.
Touzani mengt zich vaak in het publieke debat en bestrijdt daarbij zowel rechts-extremisten (waartoe hij het Vlaams Belang rekent) als islamisten die hem regelmatig doodsbedreigingen sturen en hem zelfs fysiek hebben aangevallen omdat hij ex-moslim is en openlijk kritiek levert op misstanden in de islam. Hij wil zich eveneens niet de les laten lezen door 'politiek correct links' en weigert om de term 'islamofobie' "ook maar één seconde" in de mond te nemen: "Dat concept wordt gebruikt om elke kritiek [op de islam] onmogelijk te maken en het echte debat te snoeren." Tevens bekritiseert hij cultuurrelativisme: "Ons land legt nadruk op etnisch-religieuze diversiteit en rechten, terwijl gelijkheid, burgerschap en transparantie op de tweede plaats komen. Het moest omgekeerd zijn." Volgens Touzani is de islam dringend aan een hervorming toe, zoals de Rooms-Katholieke Kerk met haar Tweede Vaticaans Concilie heeft gedaan, anders zal zij door haar 'starheid' verdwijnen.
Voorstellingen
2002: One Human Show, eenmansshow, Théâtre de Poche (Brussel)
2003: Gembloux! À la recherche de l'armée oubliée, met Ben Hamidou en Sam Touzani, KVS en Avignon (over Marokkaanse soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog)
2004: Les Discours du XXième siècle, Théâtre de Poche (Brussel)
2005: Contes érotico-urbains, van Thomas Gunzig, met Riton Liebman, Théâtre de Poche (Brussel)
2005: Ruben déballe tout!, eenmansshow
2005: Allah Super Star, van Yassir Ben Miloud, Théâtre de Poche (Brussel)
2006: Le Rapport des enfants sur l’état du Monde, van Stanislas Cotton, Théâtre de la Balsamine
2006: Liberté égalité sexualité, eenmansshow van Bernard Breuse en Sam Touzani, KVS
2010: Mozaik, eenmansshow, avec Dhalia Pessemiers, Zuiderpershuis, Antwerpen