Sandi Morris

Sandi Morris
	Sandi Morris in actie tijdens de Weltklasse Zürich in 2026.
Volledige naam	Sandi Morris
Geboortedatum	8 juli 1992
Geboorteplaats	Downers Grove
Nationaliteit	Verenigde Staten
Lengte	1,73 m
Gewicht	62 kg
Sportieve informatie
Discipline	Polsstokhoogspringen
Trainer/coach	Bryan Compton, Brooke Rasnick
Eerste titel	NACAC U23 kampioene polsstokhoogspringen 2014
OS	2016, 2020
Extra	Amerikaans recordhoudster polsstokhoogspringen
Website	Officiële website
Medailles
Olympische Zomerspelen
Wereldkampioenschappen
World Athletics Ultimate Championship
Wereldkampioenschappen indoor
Portaal	Atletiek

Sandi Morris (Downers Grove, 8 juli 1992) is een Amerikaans atlete, gespecialiseerd in polsstokhoogspringen. Ze werd tweemaal wereldindoorkampioene in deze discipline en veroverde in totaal tien Amerikaanse titels, waarvan zes outdoor en vier indoor. Ook nam zij tweemaal deel aan de Olympische Spelen en won bij die gelegenheden eenmaal een zilveren medaille. Sinds september 2016 is zij tevens in het bezit van het Amerikaanse outdoorrecord. Met een - tijdens de Memorial Van Damme bereikte - hoogte van 5,00 m is zij na Jelena Isinbajeva de tweede vrouw ter wereld die outdoor de vijf-metergrens heeft overschreden. Over een periode van tien jaar zegevierde zij bovendien in veertien Diamond League-wedstrijden. In 2026 was zij op de eerste editie van de World Athletics Ultimate Championship in Boedapest de beste polsstokhoogspringster met een sprong over 4,90 m.

Carrière

Eerste successen

Het eerste internationale wapenfeit van Morris was haar zilveren medaille bij het polsstokhoogspringen op de Pan-Amerikaanse jeugdkampioenschappen van 2011 in Miramar, Florida.
Drie jaar later veroverde zij tijdens de NACAC-kampioenschappen voor atleten tot 23 jaar de titel met 4,40, een kampioenschapsrecord. In 2015 werd zij op de Amerikaanse kampioenschappen met 4,65 vervolgens tweede achter Jennifer Suhr, waarmee zij zich kwalificeerde voor de wereldkampioenschappen in Peking. Daar maakte zij haar internationale debuut op wereldniveau. Samen met de Zweedse Angelica Bengtsson en Jennifer Suhr eindigde Morris er met 4,70 op een gedeelde vierde plaats, dus net buiten het podium.

Olympisch zilver in Rio

Al vroeg in 2016 liet Sandi Morris zien, dat zij in een uitstekende vorm verkeerde. Op 13 maart 2016 veroverde zij de Amerikaanse indoortitel met een sprong over 4,95, de op twee na beste indoorprestatie ooit. Zij liet hiermee Jennifer Suhr haar hielen zien, die tweede werd met 4,90. Die haalde een week later op de wereldindoorkampioenschappen in Portland haar gram door met opnieuw een sprong over 4,90 de titel te veroveren, terwijl Morris ditmaal op 4,85 bleef steken en dus met het zilver genoegen moest nemen.
Op 6 mei 2016 boekte ze in Doha haar eerste overwinning bij de Qatar Athletic Super Grand Prix, een wedstrijd in het kader van de IAAF Diamond League competitie. Tijdens het hoogtepunt van dat jaar, de Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro, won ze vervolgens met 4,85 een zilveren medaille. De Griekse Ekaterini Stefanidi won de wedstrijd met dezelfde sprong over dezelfde hoogte, maar had hiervoor minder foutsprongen nodig. Morris eindigde het seizoen ten slotte door tijdens de Memorial Van Damme over 5,00 te springen. Hiermee werd zij na Jelena Isinbajeva de tweede atlete in de geschiedenis, die deze hoogte wist te overbruggen.

WK 2017: ook daar zilver

In de aanloop naar de Amerikaanse kampioenschappen van 2017 liet Morris een indrukwekkende serie wedstrijden met acht sprongen over minstens 4,70 zien, alvorens haar eerste nationale titel in de buitenlucht te veroveren met een sprong over 4,80. Hiermee plaatste zij zich uiteraard rechtstreeks voor de WK in Londen. In de Britse hoofdstad kwam zij echter opnieuw Stefanidi tegen, die haar de weg naar het goud blokkeerde door over een hoogte van 4,91 te springen, waar Morris ditmaal op 4,75 bleef steken. Tot haar beste jaarprestatie van 4,87 kwam de Amerikaanse ten slotte tijdens de Weltklasse Zürich, maar dat sprong Stefanidi ook en aangezien die er minder pogingen voor nodig had, ging de Griekse ook daar met de winst strijken.

Wereldindoorkampioene in 2018

In 2018 bleek Morris zich gedurende de winterperiode uitstekend te hebben voorbereid op de aanstaande WK indoor in Birmingham. Bij de eerste de beste gelegenheid in januari sprong zij in Reno al over 4,90. Op de Amerikaanse indoorkampioenschappen werd zij een maand later echter overtroefd door Katie Nageotte, die met 4,91 de nationale indoortitel voor zich opeiste, terwijl Morris 4,86 sprong. Jennifer Suhr werd derde met 4,81. Het was voor een nationaal indoorkampioenschap een wedstrijd van een exceptioneel hoog niveau. Morris realiseerde zich hierdoor meer dan ooit dat, wilde zij succes behalen in Birmingham, zij boven zichzelf uit zou moeten stijgen. En dat is dus precies wat zij in de Britse stad deed, want daar won zij met 4,95, een hoogte die zij indoor nog nooit had gesprongen. Ze versloeg hiermee niet alleen de Russische Anzjelika Sidorova (tweede met 4,90) en Ekaterini Stefanidi (derde met 4,80), maar ook landgenote Nageotte, die nu met 4,70 niet verder kwam dan een vijfde plaats en dus duidelijk te vroeg in het indoorseizoen had gepiekt. Morris hield echter haar vorm ook tot ver in het outdoorseizoen vast, won vier Diamond League-wedstrijden plus de Amerikaanse outdoortitel en evenaarde eind juli haar eerder in Birmingham gesprongen indoor-PR door nu ook bij een outdoorwedstrijd in Greenville 4,95 voor zich te laten optekenen.

WK 2019: opnieuw zilver

In 2019 bouwde Morris haar atletiekjaar zorgvuldig op aangezien het hoogtepunt dat jaar, de WK in Doha, pas eind september gepland stonden. Half juni sprong zij tijdens de Meeting International Mohammed VI d'Athletisme de Rabat voor het eerst over de 4,80: met 4,82 won zij daar haar eerste en enige Diamond League wedstrijd van het jaar. Anderhalve maand later veroverde zij haar derde nationale titel op rij met een beste sprong van 4,85 en bleef daarmee haar sterke landgenotes Katie Nageotte (tweede met 4,80) en Jennifer Suhr (derde met 4,70) voor. Ten slotte werd het op de WK in Doha, net als een jaar eerder op de WK indoor in Birmingham, een strijd tussen Morris, Sidorova en Stefanidi. Ditmaal trok de Russische aan het langste eind door als enige bij haar allerlaatste poging over 4,95 te springen. Morris werd met 4,90, haar beste sprong van het jaar, tweede en Stefanidi met 4,85 derde.
Na afloop van het wedstrijdseizoen trouwde Sandi Morris in oktober met de in de Verenigde Staten wonende, maar voor Bermuda uitkomende verspringer Tyrone Smith.

In 2020 kwam Morris in februari tijdens de 'Millrose Games' in New York met 4,91 al direct goed op gang en veroverde zij een week later met een sprong over 4,90 haar derde nationale indoortitel. Ze leek op weg naar alweer een uitstekend atletiekjaar, maar de coronacrisis gooide alles overhoop en veroorzaakte, dat vrijwel alle overige geplande wedstrijden dat jaar in de wacht werden gezet.

OS 2021: polsstok gebroken

Ondanks het feit dat er in 2021 nog maar weinig wedstrijden hadden plaatsvonden, wist Morris zich op de Amerikaanse Trials met een derde plaats te kwalificeren voor de Olympische Spelen van Tokio. Daar had zij echter de pech dat zij, nadat de wedstrijd vanwege hevige regenval een uur had stilgelegen, bij een eerste poging over 4,55 haar stok brak en een ongelukkige landing half buiten de mat maakte. Hierbij liep zij een heupblessure op en moest zij de wedstrijd vroegtijdig staken.

2022: goud op WK indoor, zilver op WK outdoor

In 2022 was er weer sprake van en volwaardig wedstrijdseizoen en Morris streed vanaf het begin vooraan mee. Eerst veroverde zij haar vierde nationale indoortitel met een sprong over 4,80, dezelfde hoogte die zij nodig had om vervolgens haar tweede wereldindoortitel te veroveren. Alle wedstrijden waaraan zij daarna deelnam, won ze, tot en met de Amerikaanse outdoorkampioenschappen aan toe; ook hier behaalde zij voor de vierde keer in haar carrière de titel. Het enige goud dat zij misliep was op de WK in Eugene. Na in de finale alle hoogtes in één keer te hebben gehaald, deed Morris er op de hoogte van 4,85 twee keer over. Haar landgenote Katie Nageotte had twee pogingen op 4,70 en 4,80 nodig gehad, dus de titel leek Morris niet te kunnen ontgaan. Nageotte sprong echter in één keer over 4,85 en dat gaf de doorslag voor de winst. Goud dus voor Nageotte en zilver voor Moon. Het was voor de laatste desondanks haar hoogste sprong van het jaar.

2023: lang en zwaar jaar

In 2023 kwam Morris moeizaam op gang. Tijdens de Amerikaanse kampioenschappen kampte zij met ziekte en daaruit volgende fysieke klachten. Het was puur op karakter en routine dat zij toch nog tweede wist te worden en zich daarmee wist te kwalificeren voor de WK in Boedapest. Bovendien was zij van coach gewisseld, die haar echter vooralsnog alleen op afstand kon begeleiden. Bepaald geen ideale situatie. En doordat ze door haar ziekte trainingsachterstand had opgelopen, worstelde zij ook nog eens met haar aanloopritme. Voeg daarbij de druk die zij zichzelf had opgelegd voor haar achtste opeenvolgende WK, waarop zij de voorgaande zeven keren steeds goed had gepresteerd en duidelijk wordt, waarom zij in Boedapest met 4,65 slechts als zevende eindigde, haar minste WK-resultaat. Daarna nam zij nog deel aan de Weltklasse Zürich, waar zij tot 4,76 kwam en won zij in Locarno een wedstrijd met een sprong over 4,80, de enige keer dat zij dit jaar die hoogte haalde. Een lang en zwaar jaar vond Morris het alles bij elkaar.

Mislukt olympisch jaar

Hoewel Morris in 2024 al wel vroeg in het seizoen, op de nationale indoorkampioenschappen, de kwalificatielimiet voor de Olympische Spelen van Parijs (4,73) had gesprongen door daar als tweede te eindigen met 4,75, ging zij toch slechts als reserve naar Parijs. Op de Olympische Trials – de Amerikaanse outdoorkampioenschappen in een olympisch jaar – eindigde zij namelijk als vierde en zoals bekend dien je bij die titelstrijd bij de eerste drie te finishen om als deelnemer te worden uitgezonden. Hoewel zij half september haar wedstrijdjaar eindigde met een sprong over 4,80 tijdens de Memorial Van Damme, was er al met al voor Morris toch sprake van een mislukt olympisch jaar.

2025: voor de vierde keer WK-zilver

Het jaar 2025 was het jaar waarin Sandi Morris 33 jaar zou worden, maar na twee tegenvallende jaren was de Amerikaanse geenszins van plan om haar spikes al aan de wilgen te hangen. Ze sloeg het indoorseizoen over en concentreerde zich in eerste instantie op de Diamond League serie, waarvan zij tussen half mei en eind juni van de vier wedstrijden er twee won, met sprongen van 4,80 en 4,82. Begin augustus volgden de Amerikaanse outdoorkampioenschappen, waar zij met 4,83 haar vijfde titel veroverde. Morris had eindelijk de stijgende lijn weer te pakken en bevestigde die door op de WK in Tokio met een sprong over 4,85 haar vierde zilveren WK-medaille in de wacht te slepen. Alleen haar nog een jaar oudere landgenote Katie Nageotte, inmiddels getrouwd en uitkomend onder de naam Katie Moon, versperde haar de weg naar het goud door als enige over 4,90 te springen.

2026: Eindelijk de allerbeste

Morris had voor 2026 haar zinnen gezet op het veroveren van haar allereerste wereldoutdoortitel. Ze mocht dan weliswaar twee wereldindoortitels en tien nationale titels op haar CV hebben staan, een outdoortitel behalen op het allerhoogste niveau was haar zowel op de Olympische Spelen als de wereldkampioenschappen nog nooit gelukt. Steeds had ze met zilver genoegen moeten nemen. Bovendien had zij na 2022 nooit meer over 4,90 gesprongen. Daar moest dit jaar dus verandering in komen. En ze begon goed. Na het indoorseizoen opnieuw te hebben overgeslagen, startte Morris medio april bij de Drake Relays in Des Moines met een winnende sprong over 4,75, waarna er begin juli op de Prefontaine Classic winst volgde met 4,85. Enkele weken later veroverde zij op de Amerikaanse kampioenschappen haar zesde outdoortitel met 4,90. Daar was dus eindelijk weer die gehoopte hoogte! Nu moest ze die vorm zien vast te houden tot de World Athletics Ultimate Championship in Boedapest. Dit was de eerste editie van een nieuw wereldwijd kampioenschap, waarmee een OS- of WK-loos seizoen zou worden afgesloten. Uitgenodigd waren de vijf besten van dat jaar op basis van hun positie op de wereldranglijst op 3 september, aangevuld met de olympisch kampioene van 2024, de wereldkampioene van 2025 en de winnares van Diamond League serie van 2026. De wedstrijd bij het polsstokhoogspringen ontwikkelde zich in Boedapest zodanig, dat er op 4,80 nog vijf in de strijd waren, van wie Morris op dat moment als vijfde onderaan bungelde, want zij had als enige voor die hoogte drie pogingen nodig gehad. Om krachten te sparen sloeg zij vervolgens 4,85 over, terwijl haar landgenote Hana Hall en de Zwitserse Angelica Moser die hoogte beiden in één keer haalden. De overige twee vielen hier af. Met z’n drieën werd daarna geprobeerd om de hoogte van 4,90 te halen, wat Morris bij haar tweede poging lukte, Hall in drie pogingen, maar Moser niet. Hoger kwam ten slotte niemand, zodat dit pokerspel werd gewonnen door de 34-jarige Morris, die hiermee een van de belangrijkste doelen op haar Bucketlist had behaald.