Senioren 2000 is een voormalige Nederlandse politieke partij, die in 1995 werd opgericht door Jet Nijpels en haar aanhangers. Nijpels was dat jaar met twee fractiegenoten uit het Algemeen Ouderen Verbond opgestapt.
De oorzaak van de afsplitsing was een ruzie met fractievoorzitster Jet Nijpels en partij-oprichter Martin Batenburg als hoofdrolspelers. Nadat Batenburg ondanks een niet verkiesbare plek met voorkeurstemmen in mei 1995 in de Eerste Kamer werd gekozen, werd hij door het hoofdbestuur uit het AOV gezet, na beschuldigingen van een financieel wanbeleid. Batenburg liet het er niet bij zitten, en belegde een ledenvergadering waarbij hij in zijn functie werd hersteld en de 'onruststokers' Nijpels, Boogaard en Aiking en Eerste Kamerlid Jan Hendriks werden geroyeerd. Deze scheidden zich vervolgens van hun oorspronkelijke fracties af.
De partijorganisatie werd langzaam opgebouwd. In november werd de eerste afdeling gevormd in Groningen. In dezelfde maand besloot de AOV-afdeling van Overijssel zich in meerderheid aan te sluiten bij Senioren 2000. In 1997 werd in Limburg een provinciale afdeling van Senioren 2000 opgericht. De nieuwe partij richtte voorts een 'Stichting Scholing en Vorming van Senioren 2000' op en een 'Wetenschappelijk Instituut van Senioren 2000', dat onderzoek zou gaan doen naar de financiering van de AOW in de toekomst. Bovendien stelde de partij een ombudsman aan die ouderen advies zou geven over problemen met AOW, huursubsidie en ouderenissues. Gesprekken over samenwerking met Unie 55+ en het AOV leverden in 1996 niets op.
In februari 1997 verscheen het beginselprogram van Senioren 2000, getiteld ‘Senioren, waardig en gelijkwaardig’. In dit beknopte program stelde de partij de behartiging van de belangen van senioren voorop, maar zag zichzelf ook als onderdeel van een nieuwe politieke stroming 'die beoogt te streven naar menselijke maat' en naar een 'overheid op afstand'.
Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1998 won Senioren 2000 zetels in Heumen, Breukelen en Nieuwegein. De ledenvergadering stelde op 7 februari 1998 de hele kandidatenlijst vast. Het Tweede-Kamerlid Meyer kwam op de tweede plaats te staan, de fractiemedewerker E. van den Berg op de derde plaats Het derde lid van de Groep-Nijpels, Aiking-van Wageningen, had zich niet meer verkiesbaar gesteld. Nijpels voerde in april 1998 campagne langs de Spaanse kust, om de kiezers die zich daar hadden teruggetrokken op te roepen toch (per post) hun stem uit te brengen. Senioren 2000 legde in de campagne de nadruk op inkomenszekerheid en verbetering van de gezondheidszorg, in het bijzonder in ziekenhuizen en verpleegtehuizen.
Bij de Kamerverkiezingen haalde de partij echter 36.157 (0,4%) stemmen,. Op 19 mei maakte haar enige senator, Hendriks, tevens vicevoorzitter van de partij, bekend dat hij al op 1 maart lid was geworden van het CDA.
Bij de Statenverkiezingen van 1999 werkte Senioren 2000 samen met AOV en/of Unie 55+ , waarbij in Flevoland en Noord-Brabant één en in Noord-Holland twee zetels behaald werden.
In 2001 ging Senioren 2000 op in de Verenigde Senioren Partij
Senioren 2000 richtte zich op het verbeteren van de kwaliteit van de samenleving, met speciale aandacht voor de positie van ouderen, maar ook voor andere kwetsbare groepen. De partij pleit voor een sterke en welvaartsvaste AOW, bescherming van pensioenen, hogere koopkracht voor ouderen, meer investeringen in zorg, thuiszorg en seniorenwoningen, en een overheid die beleid toetst op de gevolgen voor ouderen. Daarnaast wou Senioren 2000 leeftijdsdiscriminatie bestrijden, oudere werknemers langer laten deelnemen aan het arbeidsproces, openbaar vervoer toegankelijk en betaalbaar houden, en meer aandacht geven aan veiligheid, rechtshandhaving en leefbare woonomgevingen. Ook pleitte de partij een efficiënter openbaar bestuur, duurzame ruimtelijke ordening en landbouw, en een samenleving waarin solidariteit tussen generaties en zorg voor elkaar centraal staan.