Smurfenregel
De smurfenregel is een ezelsbruggetje voor het correct spellen van werkwoordsvervoegingen in het Nederlands, vergelijkbaar met 't Kofschip.
De regel verschaft meer duidelijkheid over het al dan niet schrijven van een t aan het einde van een werkwoordsvorm in de onvoltooid tegenwoordige tijd of gebiedende wijs, waarvan de stam onderliggend ook al eindigt op een alveolaire plosief (t- of d-klank). In dit geval is er in de uitspraak geen enkel verschil te horen tussen deze beide klanken, dus tussen de slotklank van de stam en de werkwoordsuitgang.
De term verwijst naar de stripverhalenserie De Smurfen (van Peyo) en hun Smurfentaal (het Smurfs). De smurfen vervangen werkwoorden waarvan de betekenis al voldoende blijkt uit de context steevast door het werkwoord smurfen en vervoegingen daarvan.
Toepassing van de regel
Het werkwoord waarvan de stam eindigt op een alveolaire plosief wordt vervangen door een werkwoord waarvan de stam eindigt op een andere klank, in dit geval "smurfen". Voorbeelden:
- Word(t) eens volwassen! → Smurf eens volwassen! – Er is geen t hoorbaar en er wordt dus geen t geschreven; de zin wordt dan Word eens volwassen!
- Brand(t) het huis af? → Smurft het huis af? – Hier is de t-klank hoorbaar en er moet dus een t toegevoegd worden; de zin wordt Brandt het huis af?
- Word(t) je slimmer? → Smurf je ..., dus Word je...
- Word(t) je broer slimmer? → Smurft je broer..., dus Wordt je broer...
Deze regel is in principe ook bruikbaar bij werkwoorden die onderliggend niet eindigen op een d/t-klank (zoals horen, lopen of zwemmen), al zal hier doorgaans geen verwarring zijn over de schrijfwijze.
Zie ook
· 
· 