Een suatiegeul is een natuurlijke watergang die water afvoert van de kust of een zwin naar de open zee. Suatiegeulen zijn bijvoorbeeld te vinden op of nabij het strand of op een kwelder en liggen meestal loodrecht op de kust.
De benaming suatiegeul was eind 19de en begin 20ste eeuw gebruikelijk voor afvoerkanalen van nieuwe havens langs de kust of rivieren.
Havens werden gecreëerd door doorgangen te maken in bijvoorbeeld rivier- of kustdijken. Het water werd via de suatiegeul binnengelaten of verwijderd. Bij hoogwater worden deze havens afgesloten, bijvoorbeeld de havens van Harlingen en Delfzijl.
Parallel aan het strand ligt vaak een zandbank. Tussen het strand en de zandbank ligt een smalle laagte evenwijdig aan de kust: een zwin. Soms zijn er twee of meer evenwijdige rijen zandbanken, gescheiden door zwinnen.
Bij vloed, maar ook bij sterke golfslag, lopen de zwinnen vol, waarna het water wegstroomt als een muistroom. Deze is bij eb meestal sterk. Het is vermoeiend of onmogelijk om tegen zo'n stroom in te zwemmen; beter is meestal om zich te laten meevoeren. Verder in zee verliest de muistroom zijn kracht en kan men schuin naar het strand terug zwemmen. Een verraderlijk aspect van muistromen is, dat het wateroppervlak daar vrij stil is: er is weinig of geen branding te zien, terwijl de golven wel zichtbaar op de naastgelegen zandbanken slaan.
Als het getijdenverschil groot is kan de muistroom zeer sterk zijn, vooral bij springtij.
Suatie betekent wegvloeiing en gaat terug op het Latijnse sudare. Het woord zweten is hiermee verwant, evenals de benaming sueren voor een kooktechniek.