| Suzy Embo | ||||
|---|---|---|---|---|
| Opleiding en beroep | ||||
| Beroep | kunstenaar, fotograaf | |||
| Werkveld(en) | beeldende kunst | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Jaren actief | 1950–1979 | |||
| Rechten | oeuvre auteursrechtelijk beschermd | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Werken in collectie | Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België, FOMU Fotomuseum Antwerpen | |||
| Links | ||||
| ||||
Suzanne-Thérèse Seuntjens, beter gekend als Suzy Embo (Antwerpen, 2 april 1936 – 22 april 2026) was een Belgische fotografe.
Embo werd geboren als Suzanne-Thérèse Seuntjens in Anwerpen, België. Haar moeder was voor haar huwelijk modiste. Haar vader, de arts Hubert Seuntjens, had een uitgebreid netwerk in het Belgische artistieke milieu. Op haar zestiende kiest Embo voor de fotografie en noemt ze zich vanaf dan Suzy Embo. Samen met haar jongere zus, Lou, verkende ze het medium. Herman Craeybeckx, een toen gekende naam in de internationale fotowereld, werd Embo's persoonlijke mentor.
Tot 1960 was Embo actief aanwezig in de Belgische kunstfotografie. Maar na de dood van haar vader moest ze financieel zelfstandig worden en nam ze opdrachten aan. Haar zus Lou trouwde met de Italiaanse fotograaf Fulvio Roiter en verhuisde naar Venetië.
In 1963 leerde ze Pierre Alechinsky kennen die haar voorstelde aan haar toekomstige echtgenoot de beeldhouwer Reinhoud d'Haese. Ze woonden in Labosse in de Oise in Frankrijk. In 1968 eindigde het huwelijk met d'Haese. Embo keerde weer terug naar België. Haar fotografiecarrière eindigde in 1975 door problemen met haar gezichtsvermogen.
Tussen 1952 en 1953 volgde Embo bij het fotobedrijf N.V. Gevaert Photo-Producten een praktijkopleiding voor beroepsfotografen. In Stuttgart studeerde ze tussen mei en augustus 1953 aan de Internationale Schule für Höhere Fotografie van Adolf Lazi. Haar eerste opdracht volgde in 1954: het illustreren van het Journal de l'analogiste van de Belgische schrijfster Suzanne Lilar. Hierna trok ze naar Amsterdam om stage te lopen bij de portretfotograaf Cor van Weele. In deze periode maakte ze een eerste en enige reeks van 44 fotogrammen.
De zussen besloten in 1956 om aan de slag te gaan als freelance beroepsfotografen. Beiden werkten ze in opdracht maar creëerden ook artistiek werk. In hetzelfde jaar hadden ze hun tentoonstellingsdebuut in het Casino Kursaal van Oostende. Hun werk werd vergeleken met de Subjektive Fotografie van Otto Steinert.
In 1957 hing het werk van Suzy en Lou in de groepstentoonstelling Images Inventées in het Paleis voor Schone Kunsten van Brussel. Deze expo heeft een sterk avant-gardekarakter. Hier leerde Suzy Serge Vandercam kennen, van wie ze enkele maanden later enkele foto-opdrachten zou overnemen.
Embo werd in 1959 lid van G 58, een groepering van jonge, Antwerpse kunstenaars, waar abstracte kunst als hoofddoel werd beschouwd binnen alle kunstdisciplines.
Tussen 1960 en 1936 deed ze verschillende korte opdrachten zoals reclamefotografie en setfoto's. Ook fotografeerde ze voor een Brussels ziekenhuis de zieken en doden. De beelden werden gebruikt in de verpleegstersopleiding. Via archiefwerk in het Koninklijk Belgisch Filmarchief leerde ze de filmwereld kennen. Dit had invloed op haar werk. Sequenties en reeksen begonnen deel uit te maken van haar werk.
Nadat ze Alechinksy en d'Haese leert kennen veranderde haar focus: informele portretten werden de kern van haar werk. Ze fotografeerde kunstenaar in hun creatieproces, maakte reportages tijdens vernissages... Tijdens haar vele reizen met d'Haese bleef ze haar stijl ontwikkelen, steeds discreet en zonder flits waardoor intieme en spontane beelden ontstonden.
In 1975 richtte ze haar eigen kunsttijdschrift op: Sionna. Journal fleuve. Het verscheen driemaandelijks tussen mei 1975 en september 1980 op gerecycleerd kettingpapier. Het tijdschrift toonde gedichten, kunstessays, foto's, tekeningen en advertenties.
