Het systeem Pont is ontstaan aan het einde van de 19e eeuw. Oorspronkelijk is het ontwikkeld door de heer Riënts Balt. Later is het door de heer Pont ontwikkeld tot een volwaardig systeem voor kantoor en parlement en bestond het naast het systeem Groote. Er zijn verschillende advertenties te vinden waarin expliciet gevraagd wordt om mensen die systeem Pont beheersen.
Echter, doordat in 1913 het systeem Groote door Schoevers is geadopteerd als standaardsysteem in de secretaresse-opleiding, heeft het systeem nooit de populariteit van Groote gehaald. Het was ook een stuk complexer dan Groote, het duurde langer om het volledig en snel te beheersen. Wel wordt er iets sterker verkort dan in Groote, waardoor in theorie iets grotere snelheden behaald kunnen worden. Dat was echter niet voldoende om het tij te keren. Eind jaren '70 zijn de laatste cursusboekjes gedrukt, waarna het snel afgelopen was met het onderwijs in Pont. In het Nederlandse parlement is het wel gebruikt, maar ook daar werd Groote uiteindelijk het populairst.
Kenmerken
Hoewel de tekens uiteraard veel simpeler zijn, is de basis van de schrijfwijze het reguliere schrift; anders dan in Groote wordt er onderscheid gemaakt tussen f en v, s en z, g en ch. Ook zijn er apart tekens voor ij/ei, eu, au/ou en ui. Er wordt onderscheid gemaakt tussen korte en lange klinkers, met uitzondering van i/ie.
Er zijn een aantal verzameltekens: ng, nt, nk, nd, st, sch en sp.
Dubbele letters worden niet geschreven, wat ook niet nodig is, doordat er wel onderscheid gemaakt wordt tussen korte en lange klinkers.
Medeklinkers worden in beginsel niet aan elkaar geschreven, maar gescheiden door een stomme ophaal. Voor klinkers geldt hetzelfde, met een stomme neerhaal.
Gelinieerd papier is niet nodig, woorden kunnen op iedere hoogte begonnen worden. Liefst wordt geschreven in niet te brede kolommen, om het stenogram in één blik te overzien.
Er wordt sterk gefocust op woordvorming, de kern van het woord, waarbij verder zo veel mogelijk weggelaten wordt. "Het overblijvende woordbeeld (de kern), moet voldoende zijn om het gehele woord te allen tijde en door iedereen te doen herkennen."
Leestekens worden niet geschreven. Zinnen worden gescheiden door witruimte.
Vanzelfsprekend zijn er uitgebreide afkortingsregels en lijsten met vaste afkortingen, voor- en achtervoegsels.
Afkortingsregels
Verbuigingsuitgangen worden niet geschreven.
Meervoudsuitgangen worden niet geschreven, tenzij noodzakelijk voor het begrip.
Voorvoegsels be en ge worden niet geschreven.
Vervoegingsuitgangen worden niet geschreven, tenzij noodzakelijk voor bijvoorbeeld verleden tijd.
Toonloze uitgangen worden niet geschreven. (Venster wordt venst, bliksem wordt bliks. -ig en -ing worden weggelaten tenzij verwarring kan ontstaan.)
D en t aan het eind van een ruwe kern worden niet geschreven, uitgezonderd onmiddellijk na een stomme e. Ook worden ze weggelaten voor een s.
L en r worden weggelaten voor een andere medeklinker. (Elk wordt ek, zilver wordt ziv.)
Zinsverkorting: Woorden die niet nodig zijn om de zin te begrijpen, worden weggelaten, zoals te, maar ook van in sommige situaties en vergelijkbare woorden. (Om te zien wordt om zi.)
Fraseografie: Hulpwerkwoorden en persoonlijke voornaamwoorden worden aaneengeschreven. (We zullen wordt wzu.) Voorzetsels en lidwoorden worden aaneengeschreven. (Van de wordt vd.)
Van samenstellende woorddelen worden slotmedeklinkers weggelaten, behalve van het laatste woorddeel of na een korte e. (Boekbinderslinnen wordt boebilin, appelstroop wordt astroop, waarbij st en oo beide één teken zijn.)